ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია

(უკანასკნელი ორი თვის მიმოხილვა)

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

სახლში შიგადაშიგ ათევდა ღამეს

იშრობდა თმას და ცდილობდა ოჯახს დახმარებოდა –

შეძლებისდაგვარად გაერეცხა ჭურჭელი და კომუნალურების ერთი ფრთა მაინც გაენულებინა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დადიოდა მეტროთი, ეფერებოდა ქუჩის კატებს

და ძულდა შუა ხნის კაცების მზერა თავის დაკლეტკილ ნეილონის წინდებზე…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

ეზიზღებოდა საკუთარი სამსახური,

რადგან სამსახური იყო ყოველთვის მყარი და ალაგ-ალაგ წვეტიანი ადგილებით, რომელიც ესობოდა ფეხებში მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

და 600 ლარი იყო ვერდასათმობი 600 ლარი, რადგან ის უდრიდა რამდენიმე ჭიქა ღვინოს, ახალ, ფერად კაბასა და ცოტაოდენ დახმარებას ოჯახისათვის (როგორც ზემოთ აღვნიშნე)

სანაცვლოდ კი 600 ლარი, ეს სატანური ციფრი, ართმევდა მას მუქთახორობის პერსპექტივას, 

რაც, თავის მხრივ, გულისხმობდა, ბალიშზე შემოწყობილი ფეხებით, რომელიმე შავ-თეთრი ფილმით ტკბობას ან თაროზე შემოწყობილი წიგნებისთვის “მტვრის გადაწმენდას” ან სხვა საკრარულ რიტუალებს..

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გაუნათლებელი უფროსები ჰყავდა,

თუმცა განათლება დიდი აბსტრაქტული გაიძვერა გახლდათ და მაინცდამაინც არც თანშრომლებში ამჟღავნებდა თავს, შესაბამისად – არც მასში, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, უყვარდა ლიტ. ფესტივალები

თავისი ძვლებამდე გამხდარი თუ მსუქანი პოეტებით

და მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გულს უჩუყებდა იმ პოეტების საღამოები, ვისაც ცოტა მსმენელი ჰყავდა და სიხალვათის გადასაფარად, გულმოდგინედ უკრავდა ტაშს.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, რომ პოეზია ტაშის დაკვრით არ განისაზღვრებოდა (თუმცა ზოგჯერ ტაში მართლა აჭმევდა პურს)

და არც ასაკი იყო სიბრალულის პროპორციული, მაგრამ რადგან მამა ნელ-ნელა ასაკში შედიოდა, მოხუცი ადამიანების მიმართ სიბრალული ეპარებოდა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დაიდიოდა აქციაზე და აქცია იყო იმაზე მცირერიცხოვანი, ვიდრე ზვიადის დროს

და იმაზე რაციონალური ვიდრე ზვიადის დროს.

ხოლო მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, არ უყვარდა რეპი, მაგრამ უყვარდა, როცა იქ იდგა, სადაც საჭირო იყო, ამიტომ იდგა.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა რომ, მესამე პირში საუბარი ყოველთვის აადვილებდა სათქმელს, ამიტომ ხლართავდა პირის ნიშნებს, ქვემდებარეებსა და შემასმენელს და უფრო მეტად ტანჯავდა მკითხველს,

რადგან მან, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, ისეთ ქცეყანაში ცხოვრობდა, სადაც ტანჯვა ეროვნული ჰობი გახლდათ

და ისიც, თინეიჯერივით ტრენდებს აყოლილი, საყოველთაო ტანჯვის ფერხულში ებმებოდა.

დასასრული.

სათაური ვერ მოვიფიქრე

აღდგომა ჩემთვის ძველი, მივიწყებული ადამიანების მონახულებაა. მე ვგულისხმობ ცოცხლებს. ცოცხლებს, რომლებიც სიბერის ზღვარს მიღმა არიან და გარდაუვალ “ფინიშამდე” ყავარჯნებითა და ერთმანეთის მხარზე დაყრდნობით მიდიან.

ყველა აღდგომა, როცა კი სოფელში მივდივარ, ერთნაირია. მხოლოდ იმ განსხვავებით, რომ წლები გადის, ჩემს კუთხეში ცოცხალი ადამიანების საწოლები მცირდება და მის პარალელურად სასაფლაოზე ახალი მარმარილოს ქვები იდგმება.

ეს წელი განსაკუთრებით სევდიანი იყო. ალბათ, იმიტომ, რომ დიდი ხანია, არ მინახავს ჭიათურის ეს წყლისგან დავიწყებული, ბოძებით გამაგრებული და მაღაროსგან ნიადაგგამოფიტული სოფელი.

ისინი ემზადებიან, ემზადებიან, ემზადებიან აღდგომისთვის. ღებავენ კვერცხებს, აცხობენ ცომიან გემრიელობებს, ხარშავენ ქათმებს, ყიდულობენ ნამცხვრებს და ა. შ. ამ საჭმელების უმრავლესობა ფუჭდება და იყრება, რადგან არავის აქვს მისი ჭამის თავი. შეღებილი კვერცხები ყროლდება, პასკები ხმება. მაგრამ ისინი მაინც ემზადებიან, ემზადებიან, ემზადებიან. ვუყურებ ამ მოფუსფუსე ხალხს და ვფიქრობ, რომ მათგან ნახევარიც კი არ ფიქრობს ქრისტესა და მის აღდგომაზე. ისინი ფიქრობენ თავიანთ მიცვალებულებზე და მათ მტვრიან საფლავებზე და ისინი, განსაკუთებით მოხუცები, არ ამხელენ, მაგრამ ფიქრობენ თავიანთ მომავალ საფლავებზე.

მე არ შემიძლია მათი ყურება, მათი დაღლილი ხელების, ძალაგამოცლილი ფეხებისა და ცრემლიანი თვალების ყურება. იმდენად მიჭირს, მირჩევნია ყოველ საღამოს მეტროში  შეწუხებულ ადამიანებს ვათვალიერებდე. ორი უკიდურესობაა, არა? – ვიცი.

მე არ მინდოდა, ეს პოსტი აღდგომაზე ყოფილიყო. მინდოდა, სიბერეზე დამეწერა, უფრო სწორად, ჩემს ბებიაზე და ბაბუაზე, ჩემი მეგობრების ბებიებზე და ბაბუებზე და, ზოგადად, ამ ყველაფერზე. ხო, ბანალურია სიბერეზე წერა. ყველამ იცის, რომ მოხუცი ადამიანები ბავშვებივით უსუსურები ხდებიან, მაგრამ მე ვერ ვიტან ამ შედარებას. უკიდურესად მინდა, წელში არ იხრებოდნენ, ერთმანეთის სატარებლები არ ხდებოდნენ, გრძელ ზამთრის ღამეებს მარტოობაში არ ატარებდნენ და არ მინდა მიცვალებულების საფლავებზე ამდენს ღელავდნენ, მაგრამ კარგი, ეს კიდევ არაფერი. უბრალოდ მინდა, რომ ცნობიერებას არ კარგავდნენ, შვილიშვილებს ისევ ცნობდნენ და არჩევდნენ ღვინის ნაცვლად შეტყუებულ წვენის ჭიქას.

ჰო, ასე მინდა, მაგრამ არც არაფერს ვაკეთებ მათთვის და მოვრბივარ ჩემს ბეტონის ქალაქში, ერთფეროვან, რუტინულ და ყოველდღიურ მოწყენილობაში. მოხუცები კი რჩებიან ჯოხებთან, შეშის ღუმელებთან, მოუვლელ, დასაბან ძაღლებთან და პენსიასთან, რომლის გაზრდა მათი სიკვდილთან მიახლოების პარალელურია.

დასასრულს:

ჩემს არარსებულ შვილიშვილებს

(ნაგლეჯი)

რომ დაბერდები, წელში არ მოიხარო!
ჯოხს არ დაეყრდნო, თუ მაგარი ხარ!
ქმარმა არ მიგატოვოს და შვილებმა არ დაგივიწყონ,
მეტროს ამოსასვლელთან მწვანილების გასაყიდად არ იჯდე წვიმაში,
ხელები არ დაგინაოჭდეს, თუ მაგარი ხარ!
თვალებმა ძველებურად შეძლონ საგნების გარჩევა,
მუხლმა ძველებურად შეძლოს კიბეების არბენა,
კუჭის შეტევით არ მოხვდე ექიმების ხელში!
ინფარქტი არ მიიღო!
ალცჰაიმერი დაივიწყე სამუდამოდ!
გონება შენი იყოს ბრწყინვალე, როგორც არასდროს
და სიკვდილი შენი იყოს სხვებისგან გამორჩეული
და მხოლოდ მისი შიშით არ იწამო ღმერთი,
თუ მაგარი ხარ!…

ცენზურაგაუვლელი ფიქრები

4ec6aa6fe74fe3472ed0b6216dddaf37ნუ შემეცით ამ ცხოვრებით,

ნურც იმ ცხოვრებით – სიკვდილის შემდეგ!

ნუ შემეცით 100 წიგნით,

რომელიც უკვე წაკითხული უნდა მქონდეს

და ნურც იმ ფილმებით, რომელიც გოგი გვახარიას აზრით

საახალწლოდ უნდა მენახა…

ნუ შემეცით თქვენი ნავარჯიშები საჯდომებითა

და ფიტნესის გოგოების ფოტოზე მოშვერილი ტრაკებითაც, ნუ შემეცით!

ნუ შემეცით ძილის წინ დასალევი სილამიზის ელექსირის ათი რჩევით,

ნურც ფილტვების გასაწმენდი 5 წესით,

ნურც დავირუსებულ საიტებზე მკერდისა და ასოს გასაზრდელი მალამოს რეკლამებით…

ნუ შემეცით მორალის ქადაგებით, რომელიც არ გაქვთ,

და რომელიც ყველას ინდივიდუალურად გვაქვს ტანზე მორგებული.

ნუ შემეცით მუდმივად დამნაშავედ მაგრძნობინოთ თავი!

ნუ შემეცით, ფბს ჭიებო,

თქვენი მოსაბეზრებელი ზე კრეატიული იუმორით,

თქვენი ოჯახის წევრების ერთფეროვანი ფოტოებით,

თქვენი ინტელექტუალური „სექტების“ ყელში ამოსული გემოვნებითაც, ნუ შემეცით!

ნუ შემეცით სიწმინდისა და განათლების ქადაგებით,

ჩემი არჩევანია, რისი მწამდეს – ანგელოზის, სატანის თუ ნასას რომელიმე წარუმატებელი კოსმოსური მისიის.

ჩემი არჩევანია ბილწსიტყვაობა, როცა მბეზრდება სამსახურეობრივი ძუნწსიტყვაობა

მოქალაქეობრივი უხვსიტყვაობა

თუ ფეისბუქური სტატუსსიტყვაობა…

ნუ შემეცით, მეგობრებო, ახლობლებო, მტრებო,

ჩემი არჩევანია, ვიჯდე ლაფში და ვაცნობიერებდე, სადაც ვზივარ,

თქვენგან განსხვავებით, რომლებიც ფიქრობთ, რომ თქვენი დღევანდელი ცხოვრება თქვენი არჩევანია.

დაურედაქტირებელი ფიქრები

3e7680375f4c22a7ebef3923a1ea7f6c

მე არ შემიძლია წერა,

როცა ნოუთუქთან ვზივარ.

არც მაშინ, როცა ხელში კალამი და სუფთა ფურცელი მიჭირავს.

მე მხოლოდ მაშინ ვწერ, როცა სარეცხი ჟელეთი გაქაფულ ღრუბელს ჭუჭყიან თეფშებს ვუსვამ.

აი, მაშინ მე ძალიან კარგი პოეტი ვარ.

ჟელეს თითოეულ ბუშტში ჩემს ფიქრებს ვათავსებ,

მისით იბერება, დიდდება და მთელ ნიჟარას ფარავს…

ნიჟარა კი ემსგავსება კოსმოსურ ხომალდს,

რითაც დედამიწის სტრატოსფეროს ვარღვევ

და აქ დარჩენილ საცოდავ ადამიანებს თვალცრემლიანი დავყურებ ზემოდან.

და მე ვწერ საკუთარ თავზე, რომელსაც ყველაზე უკეთ ვიცნობ…

შესაბამისად, ვიცნობ სხვა ჩემს თანატოლებს,

ჩემზე დიდებს

ჩემზე პატარებს

და, საერთოდაც, მე ადამიანების ამოცნობის არაჩვეულებრივი ნიჭი მაქვს

ამიტომ ვწერ მათზე ანუ საკუთარ თავზე

მე შემიძლია, ქვაბები საჭმლის ნარჩენებისგან გავასუფთაო

და თან კაცობრიობას მშვენიერი აზრები დავუტოვო

ან არც ისე მშვენიერი

რადგან ნებისმიერი მშვენიერი აზრი თავის თავში უკვე მოიცავს საპირისპიროს

მე კი ჩემი ნიჟარით მთვარეს ვუახლოვდები

საწვავი ბევრი მაქვს – ფიქრების გასამართ სადგურზე გამოფრენის წინ ჩავასხი

საკვებიც ბევრი მაქვს და რაც მთავარია სარეცხი ჟელე ერ კიდევ სავსეა

და ერთი კვირის მოუცლელობის გამო

არც გასარეცხ ჭურჭელს უჩანს ბოლო.

ამიტომ მივიწევ

მთვარეს გავცდი

მთვარე არ მიყვარს

არც მისი ბნელი მხარე მადარდებს

არც პლანეტების ნახვის სურვილი მაქვს

მე უბრალოდ ხორცს ვასხამ ბავშვობაში ძილის წინ დახაზულ სამიანს

რომელიც არასდროს ეტეოდა დედამიწაზე და ყოველთვის ზემოთ

კოსმოსისკენ იშვერდა ცხვირს

ამიტომ მივფრინავ

მივფრინავ სპირალურ გალაქტიკაზე

რათა სხვა ნისლეულის ნარჩენებთან ერთად ვიბრუნოთ მე და ჩემმა ჭურჭლით სავსე ნიჟარამ

და ყოველ დასვრილ თეფშზე მახსენდება დედამიწა

მახსენდება სუპერმარკეტი “ფრესკო”

და მახსენდება მისი დირექტორი

და მახსენდებიან მისი თანამშრომლები

და თვალზე ცრემლი მადგება

და ჩემი კურსის სისწორეში გადარწმუნებული გზას ვაგრძელებ.

გავცდი ანდრომედას

წინ ორიონია

გული გამალებით მიცემს,

რა მარტივი ყოფილა სინათლის სიჩქარით გადაადგილება –

მთავარია ცოტაოდენი ჭურჭლის ჟელე და დიდი ნიჟარა.

ყოველი ჭიქის გარეცხვაზე კი ჩემი სამსახური მახსენდება,

სადაც ვერასდროს ვრეცხავ ჭიქას,

რადგან ონკანი შორია

და მუდმივად ერთჯერად ჭიქებში ვფანტავ ფულს

და თვალზე ცრემლი მადგება

და ვბრაზდები საკუთარ თავზე,

რამდენ მშიერ კნუტებს დავაპურებდი ერთჯერადი ჭიქების ფულით

მე რომ ონკანთან მისასვლელად ხუთი მეტრის გავლა არ მეზარებოდეს.

მე ვხვდები, რომ დედამიწაზე 5 მეტრის გავლა უფრო ძნელია

ვიდრე კოსმოსში 1 მილიარდი სინატლის წლის დაფარვა

ამიტომ მივიწევ, მივიწევ წინ,

წინ უამრავი სანახავი გალაქტიკაა

მაგრამ ხომალდის ავზი თუხთუხებს

ძრავა მწყობრიდან გამოდის –

georgian water and power,

შენი დედა მოვტყან!

ხალხს ოცნებასაც არ აცდი.

წყალი წავიდა.

 

წეროები მიფრინავენ, გუგულის ბუდეები რჩება

e0d2092b9b8cea341745e11a9500ed6e-copyმე ახლა ნოუთბუქის ან ელექტრო ჩაიდნის აღწერას უნდა ვაკეთებდე, ვწერდე, ვწერდე და ვიზეპირებდე ვატებს, მოცულობებს, რამებს და ცეპეუ-ებს, მაგრამ არ შემიძლია იმიტომ, რომ გარეთ მზეა, მე კიდევ გრძელი ხიდი გადმოვიარე, სადაც ასევე მზე ანათებდა და მე წითელი ქურთუკი მეცვა და სანამ ხიდს გადმოვივლიდი, მეტროში ერთ სტატიას ვკითხულობდი გუგულის ბუდეებზე და სანამ ამ სტატიას წავიკითხავდი, ჩემი მეგობრის პოსტი ვნახე მორალზე და ირიბად ჩემზე და სანამ მასაც წავიკითხავდი, ჩვენ ვიკამათეთ მორალზე, პოლიტიკაზე, რელიგიაზე და საკუთარ თავებზე და იმაზე, რომ მე არ მაქვს მორალის ქადაგების უფლება, რადგან თავად გუგულის ბუდეში ვარ მოკალათებული და არაფრის შეცვლა არ შემიძლია და არათუ არ შემიძლია, არც მინდა კიდეც.

დიახ, მე გუგულის ბუდეში ვცხოვრობ ისევე, როგორც ბევრი თქვენგანი. ჩვენ თბილად გვახურავს საბნები, სიმფონიურ მუსიკას ვუსმენთ და წესებს ზედმიწევნით ვასრულებთ. დილით ადრე სიგნალი გვაღვიძებს. აბაზანაში შესასვლელად ყოველთვის რიგი გვხდება. მერე იწყება ერთი და იგივე – რუტინა, რუტინა და რუტინა. დიდება რუტინას – დრო მიდის, კადრები რჩებაო, კადრები არ ვიცი, რუტინა კი ჭეშმარიტად უცვლელია და მარადიული.

სტატიაში ეწერა, რომ გუგულის ბუდეები უამრავია. დიახ, ეს ასეა. მათ რა გამოლევს, სისტემას რა გააქრობს, მის რეჩედებს სად დამალავ?! ტოტალიტარიზმი ყველგანაა. ის არ კვდება, ან თუ კვდება, გველეშაპივით ცხრა თავი აქვს და მუდმივად ახალ-ახალი გამოეზრდება. ერთგან თუ კვდება, მეორეგან რჩება, კომბინატში თუ კვდება, ფაბრიკაში რჩება, სსრკ-ში თუ კვდება, დემოკრატიულ საქართველოში რჩება ისევე, როგორც დემოკრატიულ ამერიკაში ან ყველასგან დავიწყებულ ჭიათურის სოფელ ითხვისში. ასევე ბევრია მაკმერფი, ბრომდენი და რეჩედი.

მთელი გზა ამაზე ვფიქრობდი და, როგორც ყოველთვის, ტვინის ღუნვა საკუთარ თავამდე მივიდა. ვინ ვარ მე? – მაკმერფი, რეჩედი, ბრომდენი თუ ბილი ბიბიტი? რეჩედი რომ არ ვარ, ვიცი. სამწუხაროდ, მაკმერფიც ვერასდროს ვიქნები. ვერასდროს შევძლებ არეულობის შეტანას გუგულის ბუდეში, ვერასდროს შევძლებ გულწრფელ და ასე თავხედურად პირდაპირ პროტესტს რეჩედის ტირანული წესების მიმართ. მე ბრომდენი ვარ – დიდი, მთასავით ინდიელი, რომელიც რაღაც მიზეზებით ჭიანჭველის ტოლად იქცა, რომელიც შეეგუა იმას, რაც აქვს, სადაც არის, რომელიც დამუნჯდა და დაყრუვდა, რათა მინიმალური კომფორტი ჰქონოდა, რათა არავის შეეწუხებინა და ნისლის მანქანაში ეცურა. მე ბრომდენი ვარ, რომელსაც ჭირდება მაკმერფი, რომელიც მას ნელ-ნელა გაზრდის, ნისლს გაუფანტავს, ბრძოლის სურვილს გაუღვიძებს, გარემოს შეცვლის აუცილებლობისკენ მიუთითებს და პულტით ფანჯრის ბადეს გაანგრევინებს.

ყოველთვის მეგონა, რომ თავისუფლებისთვის მუდმივად ვიბრძოლებდი, ვიბრძოლებდი სიმართლისთვის, უკეთესი მომავლისთვის, უკეთესი სამსახურისთვის, საკუთარი თავის განვითარებისა და რეალიზებისთვის, მაგრამ მე არ ვარ მაკმერფი და როგორც არ უნდა ვხედავდე უსამართლობას, მისი გამოსწორება გამიჭირდება. რადგან მე ბილი ბიბიტი ვარ და ჩემი ბოლო სამართებელი იქნება ან სამფეხა და გრძელი თოკი. უკეთეს შემთვევაში კი ბრომდენად დავრჩები და ერთ დღესაც მომბეზრდება სიგარეტის კვამლში – ამ ნისლის მანქანაში ცურვა და გაზრდას დავიწყებ.

გავა დრო და კედელთან მდგომი “აურელიანო ბუენდია” ვერაფერს გაიხსენებს, რადგან, დიდი ალბათობით, ალცჰაიმერი ექნება. ვიღაცები კი გუგულის ბუდეებს ისევ ააშენებენ, ვიღაცები გადაუფრენენ, როგორც ერთი, ამერიკულ ქურთუკში გახვეული ქართველი ბიჭი წერს: –

„ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა

ვიღაცა ამ ბუდეს

მთელი ცხოვრება აშენებდა“.

სული რომ ამოსდიოდა/As she lay dying

370dd59b8f45bf6ef64de8a55db497b3ღმერთო, მე არ მინდოდა, ფოლკნერზე დამეწერა. მე, უბრალოდ, ხელში ახალი წიგნი ავიღე, რადგან არ მინდოდა, ფოლკნერზე დამეწერა, ან ვარდამანზე დამეწერა, თევზზე დამეწერა, რომელსაც ვახშმად შევჭამდი და რადგან მეც ვიცოცხლებდი, ე. ი. ედი ბანდრენიც იცოცხლებდა, რადგან ედი ბანდრენი თევზია და თევზს რომ შევჭამდი და ვიცოცხლებდი, ე. ი. ედიც იცოცხლებდა.

ღმერთო!- არა, ღმერთებს არასდროს სცალიათ ჩვენთვის. ხალხნო, მე არ მინდოდა, ფოლკნერზე დამეწერა, კეშის გამოჩორკნილ კუბოს გეფიცებით, დიუ დეილის ფართო თვალებსა და დარლის გიჟურ სიცილს, რადგან ძალიან რთულია, ფოლკნერზე წერო. მაგრამ უფრო რთული ყოფილა, მისი წაკითხვის შემდეგ ახალი წიგნი დაიწყო ისე, რომ ორი სიტყვა არ დაწერო ამ ოჯახსა და მის ოდისევსურ მოგზაურობაზე.

როცა მას სული ამოსდიოდა, იოკნაფატოფას ერთ-ერთ შტატში ჰაერი იხუთებოდა, მდინარე დიდდებოდა, ხიდი მიჰქონდა, კუბო ითლებოდა, თევზი იჭრებოდა, ნამცხვარი ცხვებოდა და ცხენი მიჰქროდა, წინ, ყველაზე წინ, რადგან მის პატრონს არ შეეძლო, დედის გვამის სანაცვლოდ ცხენი დაეთმო.

როცა მას სული ამოუვიდა, ჩვენ ყველანი ქალაქში წავედით: ენსი, დარლი, კეში, ჯუელი, დიუ დეილი, ვარდამანი, ნათხოვარი ჯორები და მე. როცა მდინარეს კუბო მიჰქონდა, მე ნაპირზე ვიყავი, ხან დარლს ვეხმარებოდი, ხან კეშის ხელსაწყოებს ვეძებდი, ხან გულში “ჯუელს” ვყვიროდი. ოფლში ვცურავდი, რადგან მალე მეტრო გოცირიძემდე მივაღწევდი და უნდა ავდმგარიყავი, კითხვა შემეწყვიტა და უშველებელი ხიდი გადამევლო, რომელსაც ვერცერთი მდინარე ვერასდროს წაიღებდა, რადგამ ამ სიგრძის მდინარეს არასდროს ჩაუვლია თბილისში. სამაგიეროდ, ტალის ხიდი წაიღო წყალმა, მაგრამ ჩვენ მაინც გავედით მომდევნო ნაპირზე, მე – წერეთელზე, ისინი – ჯეფერსონში.

რატომ უნდოდა ენსის ახალი კბილები? რატომ ჰგავდა ახალი მის ბანდრენი ყველაფრის მკადრებელ ქალს? რატომ იყო ჯუელის დედა ცხენი? რატომ წაიყვანეს დარლი მატარებლით? – რადგან ცოდვის შვილები იყვნენო, იტყოდა კორა. მაგრამ ცოდვა ხომ უბრალოდ ტანსაცმელს ჰგავს, რომელსაც სხვისი თვალის ასახვევად ვატარებთ, რადგან ჩვენთვის ის ცარიელი სიტყვაა და შესაბამისად, ცარიელი სიტყვაა მონანიებაც, უპასუხებდა ედი ბანდრენი.

იოკნაფატოფა კი სავსე იყო კეთილი და სასტიკი ადამიანებით, უვიცებით, ბრმადმორწმუნეებით და ურწმუნოებით და, რა თქმა უნდა, სავსე იყო ისეთი გაუნათლებელი, თუმცა მოაზროვნე ადამიანებით, როგორიც დარლის შეშლილი ფიქრები იყო.

და ჯუელს ცხენი უყვარდა და ჯუელი მამაცი იყო.

ვარდამანს ცოცხალი თევზი უყვარდა და ვარდამანი თევზის შვილი იყო.

კეშს თავისი ხელსაწყოები უყვარდა და კეში კუბოს შვილი იყო.

დიუ დეილს არ უყვარდა, ის რაც მის მუცელში იყო და დიუ დეილის შვილი ათი დოლარის ტოლფასი იყო.

ბოლოს ენსიმ მაინც ჩაისვა კბილები, მე კი ახალი წიგნის კითხვა დავიწყე.

“იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს”

illustrationgirlmonstersketchblackwhitedrawing-d93c860cb970acf16bffbec6c051a240_hერთხელ ერთმა ლექტორმა მითხრა: – შეყლაშვილი, სანამ შენი ტვინი დაიკეტება, რამე დაწერეო. ასეთი ხარ, უცებ გეხსნება და იმ მონაკვეთში უნდა მოასწროო. კარგად მიხვდა ის კაცი ჩემს ხასიათს…

და არა მხოლოდ ხასიათს, ჩემს შესაძლებლობებსაც მაგრად ჩაწვდა. სადამდეც ნერვები უთმენდა, მათრია და მერე მითხრა, – არასერიოზული ქალი ხარო. მაგრად ჩამწყდა გული. ისე ჩამწყდა, პირველი სასიყვარულო იმედგაცრუება რომ მონაგონია. ერთადერთი ადამიანი იყო, ვინც ბევრ რამეში ცენტრიდან მარცხნივ გამახედა და არ ვპატიობ ჩემს თავს, რომ შემეძლო მის გვერდით ყოფნა, მაგრამ ჩემი “სიმხდალის” გამო, ეს ამბავი დავიკიდე.

არადა, გეფიცებით, სრულიად სერიოზული ვარ, ზოგჯერ ზედმეტადაც კი და თუ სადმე ბევრი ლაპარაკი მიწევს, საკუთარი თავით უკმაყოფილება მიპყრობს. ვერ ვიტან ბევრ ლაპარაკს. რაც არ უნდა ჭკვიანაურად ვლაპარაკობდე, მაინც იდიოტობებს ვურევ და ჩემი მეგობრის საყვარელ ფრაზას გამოვიყენებ – “ჩემი თავი მეპარება”. ოღონდ ჩემი თავის სუსტი ადგილები მეპარება.

სხვა სტუდენტობიდან არაფერი მახსოვს. მახსოვს კურსელები, ალაგ-ალაგ და მახსოვს ლექტორები, უფრო ალაგ-ალაგ და მახსოვს ერთი ქალი, ქურთუკმოსხმული, შუა ლექციაზე რომ შემოდიოდა და სწავლის გადასახადის შეხსენებით გულს მიხეთქავდა.

მოკლედ, გამომიშვა. მოვდიოდი და ვფიქრობდი, რამდენი შესაძლებლობა მქონდა და რა არარაობად შემეძლო მექცია ჩემი ცხოვრება.

ჰო, ერთხელ ისიც თქვა, ერთხელ რაღაც კარგი გამოგივათ ცხოვრებაში, მეტს თუ არაფერს გააკეთებთ, მუდამ ის ერთი გექნებათ გასახსენებელი და ყველას სხვასაც ყელში ამოუყვანთო. მერე დრო გავა, დაბერდებით, კბილები გაგიფუჭდებათ, სენტიმენტები მოგერევათ, იმ ერთ რაღაცას “უჯრაში” მიტენილს იპოვით, გადმოიღებთ, მტვერს გადაწმენდთ, წაიკითხავთ და ატირდებით, მართლა რა კარგი ყოფილაო. მაშინ დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს ტიპი მე ვიყავი და არც არაფერს შევცვლიდი მისგან თავის დასაღწევად. ახლა კი ვფიქრობ, რომ მგონი აკაკიზე ღადაობდა.

მოკლედ, “იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს”, ანუ კარგ ხალხს, ცენტრიდან მარცხნივ რომ მიგატრიალებინებენ ათასი სისულელით გამოჭედილ თავს.