ბაბუას

ბაბუას ხვალ დაბადების დღე აქვს. 80 წლის ხდება. ბაბუა ჭიათურაში ცხოვრობს. დარეკვას აზრი არ აქვს, მაინც ვერაფერს გაიგებს.

ბოდიში, ლია, მე “პაპაჩემი” არ მძულს. თუმცა არც განსაკუთრებულად ახლო ბაბუა და შვილიშვილი ვყოფილვართ. ერთხელ, გაბრაზებულზე კარებიც კი შემომიმტვრია და მე ფანჯრიდან გადავხტი. დიდი არაფერი, ფანჯრიდან ისედაც ხშირად ვხტებოდი, დაბალზე იყო და იმიტო.

ბაბუას არასდროს წაუკითხავს ჩემთვის ზღაპრები, არც ის მახსოვს, ოდესმე რამე ეჩუქებინოს, ხშირად ჯაჯღანებდა კიდეც და დალევაც უყვარდა. დალევა ახლაც უყვარს. ჭიქის ბოლომდე გამოცლის მანია აქვს (თუმცა ღვინოს და წვენს უკვე ვეღარ არჩევს ერთმანეთისგან). როგორც დედა ამბობს, ზუსტად ამიტომ გახდა ცუდად ბოლო წლებში.

დალევა მეც მიყვარს. თუმცა ბაბუასთან ერთად არასდროს დამილევია. ბაბუა კი გზაში ვინმე გზააბნეულს გამოიჭერდა, ბებიას გამომცხვარი ხაჭაპურებით გამოტენიდა და ათრობდა და ათრობდა და ათრობდა. მერე ეს კაცი ჩუმად იპარებოდა და ბაბუა საშველად ბებოს იხმობდა: არიქა, ნაზიკო, მიშველე, გარბის ეს კაციო.

დიახ, კაცები გარბოდნენ. მერე ბაბუას წყალი მოჰქონდა მეზობლებისგან, რადგან ჩვენი ეზო მაღაროსგან ნიადაგგამოცლილია და მე ამ წყლებით ჩუმად ვწუწაობდი.

ბაბუას მორიგეობაში წასვლა უყვარდა. მე არ მიყვარდა, როცა ბაბუასთან საჭმელს მატანდნენ, მაგრამ მიყვარდა, როცა უკვე ბეგიაურზე ასული მწვანე ბალახზე ვნებივრობდი და ბაბუასთან გატანებული პურით და ყველით ვილუკმებოდი.

ბაბუას ზეგ ჰქონია დაბადების დღე, შემეშალა. 80 წლის კი ნამდილად ხდება და ნამდვილად ჭიათურაში ცხოვრობს და ნამდვილად ვერაფერს გაიგებს, რომ დავურეკო და მივულოცო.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია

(უკანასკნელი ორი თვის მიმოხილვა)

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

სახლში შიგადაშიგ ათევდა ღამეს

იშრობდა თმას და ცდილობდა ოჯახს დახმარებოდა –

შეძლებისდაგვარად გაერეცხა ჭურჭელი და კომუნალურების ერთი ფრთა მაინც გაენულებინა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დადიოდა მეტროთი, ეფერებოდა ქუჩის კატებს

და ძულდა შუა ხნის კაცების მზერა თავის დაკლეტკილ ნეილონის წინდებზე…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

ეზიზღებოდა საკუთარი სამსახური,

რადგან სამსახური იყო ყოველთვის მყარი და ალაგ-ალაგ წვეტიანი ადგილებით, რომელიც ესობოდა ფეხებში მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

და 600 ლარი იყო ვერდასათმობი 600 ლარი, რადგან ის უდრიდა რამდენიმე ჭიქა ღვინოს, ახალ, ფერად კაბასა და ცოტაოდენ დახმარებას ოჯახისათვის (როგორც ზემოთ აღვნიშნე)

სანაცვლოდ კი 600 ლარი, ეს სატანური ციფრი, ართმევდა მას მუქთახორობის პერსპექტივას, 

რაც, თავის მხრივ, გულისხმობდა, ბალიშზე შემოწყობილი ფეხებით, რომელიმე შავ-თეთრი ფილმით ტკბობას ან თაროზე შემოწყობილი წიგნებისთვის “მტვრის გადაწმენდას” ან სხვა საკრარულ რიტუალებს..

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გაუნათლებელი უფროსები ჰყავდა,

თუმცა განათლება დიდი აბსტრაქტული გაიძვერა გახლდათ და მაინცდამაინც არც თანშრომლებში ამჟღავნებდა თავს, შესაბამისად – არც მასში, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, უყვარდა ლიტ. ფესტივალები

თავისი ძვლებამდე გამხდარი თუ მსუქანი პოეტებით

და მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გულს უჩუყებდა იმ პოეტების საღამოები, ვისაც ცოტა მსმენელი ჰყავდა და სიხალვათის გადასაფარად, გულმოდგინედ უკრავდა ტაშს.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, რომ პოეზია ტაშის დაკვრით არ განისაზღვრებოდა (თუმცა ზოგჯერ ტაში მართლა აჭმევდა პურს)

და არც ასაკი იყო სიბრალულის პროპორციული, მაგრამ რადგან მამა ნელ-ნელა ასაკში შედიოდა, მოხუცი ადამიანების მიმართ სიბრალული ეპარებოდა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დაიდიოდა აქციაზე და აქცია იყო იმაზე მცირერიცხოვანი, ვიდრე ზვიადის დროს

და იმაზე რაციონალური ვიდრე ზვიადის დროს.

ხოლო მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, არ უყვარდა რეპი, მაგრამ უყვარდა, როცა იქ იდგა, სადაც საჭირო იყო, ამიტომ იდგა.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა რომ, მესამე პირში საუბარი ყოველთვის აადვილებდა სათქმელს, ამიტომ ხლართავდა პირის ნიშნებს, ქვემდებარეებსა და შემასმენელს და უფრო მეტად ტანჯავდა მკითხველს,

რადგან მან, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, ისეთ ქცეყანაში ცხოვრობდა, სადაც ტანჯვა ეროვნული ჰობი გახლდათ

და ისიც, თინეიჯერივით ტრენდებს აყოლილი, საყოველთაო ტანჯვის ფერხულში ებმებოდა.

დასასრული.

სათაური ვერ მოვიფიქრე

აღდგომა ჩემთვის ძველი, მივიწყებული ადამიანების მონახულებაა. მე ვგულისხმობ ცოცხლებს. ცოცხლებს, რომლებიც სიბერის ზღვარს მიღმა არიან და გარდაუვალ “ფინიშამდე” ყავარჯნებითა და ერთმანეთის მხარზე დაყრდნობით მიდიან.

ყველა აღდგომა, როცა კი სოფელში მივდივარ, ერთნაირია. მხოლოდ იმ განსხვავებით, რომ წლები გადის, ჩემს კუთხეში ცოცხალი ადამიანების საწოლები მცირდება და მის პარალელურად სასაფლაოზე ახალი მარმარილოს ქვები იდგმება.

ეს წელი განსაკუთრებით სევდიანი იყო. ალბათ, იმიტომ, რომ დიდი ხანია, არ მინახავს ჭიათურის ეს წყლისგან დავიწყებული, ბოძებით გამაგრებული და მაღაროსგან ნიადაგგამოფიტული სოფელი.

ისინი ემზადებიან, ემზადებიან, ემზადებიან აღდგომისთვის. ღებავენ კვერცხებს, აცხობენ ცომიან გემრიელობებს, ხარშავენ ქათმებს, ყიდულობენ ნამცხვრებს და ა. შ. ამ საჭმელების უმრავლესობა ფუჭდება და იყრება, რადგან არავის აქვს მისი ჭამის თავი. შეღებილი კვერცხები ყროლდება, პასკები ხმება. მაგრამ ისინი მაინც ემზადებიან, ემზადებიან, ემზადებიან. ვუყურებ ამ მოფუსფუსე ხალხს და ვფიქრობ, რომ მათგან ნახევარიც კი არ ფიქრობს ქრისტესა და მის აღდგომაზე. ისინი ფიქრობენ თავიანთ მიცვალებულებზე და მათ მტვრიან საფლავებზე და ისინი, განსაკუთებით მოხუცები, არ ამხელენ, მაგრამ ფიქრობენ თავიანთ მომავალ საფლავებზე.

მე არ შემიძლია მათი ყურება, მათი დაღლილი ხელების, ძალაგამოცლილი ფეხებისა და ცრემლიანი თვალების ყურება. იმდენად მიჭირს, მირჩევნია ყოველ საღამოს მეტროში  შეწუხებულ ადამიანებს ვათვალიერებდე. ორი უკიდურესობაა, არა? – ვიცი.

მე არ მინდოდა, ეს პოსტი აღდგომაზე ყოფილიყო. მინდოდა, სიბერეზე დამეწერა, უფრო სწორად, ჩემს ბებიაზე და ბაბუაზე, ჩემი მეგობრების ბებიებზე და ბაბუებზე და, ზოგადად, ამ ყველაფერზე. ხო, ბანალურია სიბერეზე წერა. ყველამ იცის, რომ მოხუცი ადამიანები ბავშვებივით უსუსურები ხდებიან, მაგრამ მე ვერ ვიტან ამ შედარებას. უკიდურესად მინდა, წელში არ იხრებოდნენ, ერთმანეთის სატარებლები არ ხდებოდნენ, გრძელ ზამთრის ღამეებს მარტოობაში არ ატარებდნენ და არ მინდა მიცვალებულების საფლავებზე ამდენს ღელავდნენ, მაგრამ კარგი, ეს კიდევ არაფერი. უბრალოდ მინდა, რომ ცნობიერებას არ კარგავდნენ, შვილიშვილებს ისევ ცნობდნენ და არჩევდნენ ღვინის ნაცვლად შეტყუებულ წვენის ჭიქას.

ჰო, ასე მინდა, მაგრამ არც არაფერს ვაკეთებ მათთვის და მოვრბივარ ჩემს ბეტონის ქალაქში, ერთფეროვან, რუტინულ და ყოველდღიურ მოწყენილობაში. მოხუცები კი რჩებიან ჯოხებთან, შეშის ღუმელებთან, მოუვლელ, დასაბან ძაღლებთან და პენსიასთან, რომლის გაზრდა მათი სიკვდილთან მიახლოების პარალელურია.

დასასრულს:

ჩემს არარსებულ შვილიშვილებს

(ნაგლეჯი)

რომ დაბერდები, წელში არ მოიხარო!
ჯოხს არ დაეყრდნო, თუ მაგარი ხარ!
ქმარმა არ მიგატოვოს და შვილებმა არ დაგივიწყონ,
მეტროს ამოსასვლელთან მწვანილების გასაყიდად არ იჯდე წვიმაში,
ხელები არ დაგინაოჭდეს, თუ მაგარი ხარ!
თვალებმა ძველებურად შეძლონ საგნების გარჩევა,
მუხლმა ძველებურად შეძლოს კიბეების არბენა,
კუჭის შეტევით არ მოხვდე ექიმების ხელში!
ინფარქტი არ მიიღო!
ალცჰაიმერი დაივიწყე სამუდამოდ!
გონება შენი იყოს ბრწყინვალე, როგორც არასდროს
და სიკვდილი შენი იყოს სხვებისგან გამორჩეული
და მხოლოდ მისი შიშით არ იწამო ღმერთი,
თუ მაგარი ხარ!…

“იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს”

illustrationgirlmonstersketchblackwhitedrawing-d93c860cb970acf16bffbec6c051a240_hერთხელ ერთმა ლექტორმა მითხრა: – შეყლაშვილი, სანამ შენი ტვინი დაიკეტება, რამე დაწერეო. ასეთი ხარ, უცებ გეხსნება და იმ მონაკვეთში უნდა მოასწროო. კარგად მიხვდა ის კაცი ჩემს ხასიათს…

და არა მხოლოდ ხასიათს, ჩემს შესაძლებლობებსაც მაგრად ჩაწვდა. სადამდეც ნერვები უთმენდა, მათრია და მერე მითხრა, – არასერიოზული ქალი ხარო. მაგრად ჩამწყდა გული. ისე ჩამწყდა, პირველი სასიყვარულო იმედგაცრუება რომ მონაგონია. ერთადერთი ადამიანი იყო, ვინც ბევრ რამეში ცენტრიდან მარცხნივ გამახედა და არ ვპატიობ ჩემს თავს, რომ შემეძლო მის გვერდით ყოფნა, მაგრამ ჩემი “სიმხდალის” გამო, ეს ამბავი დავიკიდე.

არადა, გეფიცებით, სრულიად სერიოზული ვარ, ზოგჯერ ზედმეტადაც კი და თუ სადმე ბევრი ლაპარაკი მიწევს, საკუთარი თავით უკმაყოფილება მიპყრობს. ვერ ვიტან ბევრ ლაპარაკს. რაც არ უნდა ჭკვიანაურად ვლაპარაკობდე, მაინც იდიოტობებს ვურევ და ჩემი მეგობრის საყვარელ ფრაზას გამოვიყენებ – “ჩემი თავი მეპარება”. ოღონდ ჩემი თავის სუსტი ადგილები მეპარება.

სხვა სტუდენტობიდან არაფერი მახსოვს. მახსოვს კურსელები, ალაგ-ალაგ და მახსოვს ლექტორები, უფრო ალაგ-ალაგ და მახსოვს ერთი ქალი, ქურთუკმოსხმული, შუა ლექციაზე რომ შემოდიოდა და სწავლის გადასახადის შეხსენებით გულს მიხეთქავდა.

მოკლედ, გამომიშვა. მოვდიოდი და ვფიქრობდი, რამდენი შესაძლებლობა მქონდა და რა არარაობად შემეძლო მექცია ჩემი ცხოვრება.

ჰო, ერთხელ ისიც თქვა, ერთხელ რაღაც კარგი გამოგივათ ცხოვრებაში, მეტს თუ არაფერს გააკეთებთ, მუდამ ის ერთი გექნებათ გასახსენებელი და ყველას სხვასაც ყელში ამოუყვანთო. მერე დრო გავა, დაბერდებით, კბილები გაგიფუჭდებათ, სენტიმენტები მოგერევათ, იმ ერთ რაღაცას “უჯრაში” მიტენილს იპოვით, გადმოიღებთ, მტვერს გადაწმენდთ, წაიკითხავთ და ატირდებით, მართლა რა კარგი ყოფილაო. მაშინ დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს ტიპი მე ვიყავი და არც არაფერს შევცვლიდი მისგან თავის დასაღწევად. ახლა კი ვფიქრობ, რომ მგონი აკაკიზე ღადაობდა.

მოკლედ, “იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს”, ანუ კარგ ხალხს, ცენტრიდან მარცხნივ რომ მიგატრიალებინებენ ათასი სისულელით გამოჭედილ თავს.

დროის მტვერი თუ ატმის ყვავილები

“წიგნში წერია: აღმოსავლეთიდან მონაბერი ქარი ათბობს. ეს დღე კარგია საქმის დასაწყებად.”

წიგნში წერია: ბრძანებლობს ოთახის ვარსკვლავი. იღბალმა ჩრდილოეთისკენ იქცია პირი.”

Ashes of Time Redux ერთი ჩვეულებრივი ფილმია სიამაყეზე, სიყვარულზე, სიკვდილზე, სიმამაცეზე, აქლემის მთასა და ატმის ყვავილებზე. უკვე მეოთხედ ვუყურე. რატომ მომწონს ასე ძალიან? –

მათი უცნაური, თითქოს გაუგებარი ურთიერთობები; ძალიან ემოციური და ემოციას მოკლებული ქმედებები; აქლემის მთა, უდაბნო, ცისარტყელასავით უცნაური ტბა; გოგონა სახედრითა და კვერცხებით, რომელსაც ძმის მკვლელებზე შურისძიება სწყურია; ფეხშიშველა ყაჩაღი, რომელიც ფულსა და დიდებას ეძებს; ქალი, რომელიც ეჭვიანობს საკუთარ თავზე; კაცი, რომელიც გაექცა სიყვარულს და გახდა მკვლელი, აბა, ფული როგორმე ხომ უნდა ეშოვნა?! – ასეთია ფილმი Ashes of Time Redux. წარმოდგენა არ მაქვს, რა შეფასება აქვს კინომცოდნეებისგან, რა ჯილდო აიღო და ა. შ. მხოლოდ ის ვიცი, რომ მე ძალიან მომწონს. მომწონს კადრები, მზით გადამწვარი და წყლით დაჭაობებული, მომწონს არეული თხრობა და პერსონაჟები და მომწონს მთხრობელის მონოლოგები: ძველი წიგნის დარიგებებითა და პირადი ემოციებით გაჯერებული. მომწონს, რომ ადამიანებს ასე უყვართ ატმის ყვავილები, რადგან ქალს, რომელიც უყვარდათ, ყოველთვის ატმის ყვავილობისას ნახულობდნენ.

და ბოლოს, მომწონს მარტოსული და ემოციური ადამიანების სახე, –

“მე დიდი დაბნელების დღეს დავიბადე, ეს კი იმასნიშნავდა, რომ სიყვარულს ვერასოდეს ვეღირსებოდი…

როგორც ამბობენ, რაც უფრო მეტად ვცდილობთ რამის დავიწყებას, მით უფრო მეტად გვახსოვს ის.

თუ იმას ვერ მიიღებ, რაც გინდა, უმჯობესია, დიდხანს გახსოვდეს ეს. ”

მე კი დავამატებდი, რომ ჯანდაბამდე წასულა.

მეტი არაა ჩემი მტერი

მეტი არაა ჩემი მტერი შენგან ჟურნალისტი გამოვიდესო, მითხრა ბებიაჩემმა.

მაშინ ჯერ კიდევ სკოლაში ვსწავლობდი და სოფელში ზაფხულობით წიგნის თაროების გადმოყრით ვერთობოდი. კითხვით თავის მოკვლა ჩემგან შორს იყო, უბრალოდ, წიგნების აურზაური მომწონდა. თან ჩემთვის სასურველ მწერლებს ზემოთ ვალაგებდი, მეორე წელს ჩავდიოდი და იმავეს ვაკეთებდი, თან ვხვდებოდი, როგორ მეცვლებოდა გემოვნება და ის უცნობი ავტორები,  შარშან უკანა თაროზე რომ შემეტენა, ახლა უკვე წინ მოიწევდა და სასურველთა რიგებში ხვდებოდა.

არ გეგონოთ, ბებიაჩემს ჩემს შესაძლებლობებში შეპარვოდა ეჭვი. უბრალოდ, მას ისევე, როგორც ბევრ  მის ასაკისას თუ უფრო ახალგაზრდას, სჯეროდათ, რომ ჟურნალისტობა ენის ჭარტალით იწყებოდა და ენის ჭარტალითვე მთავრდებოდა.  მე კი ასეთი მოჭარტალე მხოლოდ სიმთვრალისას ვიყავი და რადგან ასეთი დღეები არც თუ ხშირი იყო, ბებიაჩემსაც გულზე დარდი შემოაწვა.

მგონი, მაშინ სულ ტყუილად გამეცინა მის ნათქვამზე, მართალი იყო ბებიაჩემი და ამას ახლა ვხვდები, ქართული ჟურნალისტიკა ჭარტალით იწყება და მთავრდება.

ამ სიტყვის განმარტება თუ არ იცით, გეტყვით, _ სუფთა იმერულია და ბევრ და ხშირად აზრმოკლებულ საუბარს ნიშნავს.

სხვათაშორის, ორი წლის წინ ის წიგნები მამაჩემს მანქანაში რომ ჩავაწყობინე, მეზობლის ქალმა გამოიარა და ნახევრად სიცილით მითხრა _ მეტი არაა ჩემი მტერი, შენ ეგ წიგნები წაიკითხოო.

მას შემდეგ, ყოველ ახალ წიგნზე ის ჩემი მეზობელი მახსენდება და სურვილი მიჩნდება, ვუთხრა – ნურას უკაცრავად!

ლამის 14 აპრილია

IMG_3953

(ამოწყვეტილი ჯ. რ. მარტინის წიგნის მე-5 სეზონი გამოვიდა. ვუტრიალე, ვუტრიალე და მაინც ხვალისთვის გადავდე. არადა, როგორ ვუცდიდი. გადავწყვიტე, რომ რაღაც მაწუხებდა და ჯობდა, ამაზე დამეწერა.)

რაღაც ჩუმი სევდა დასდევს ახალგაზრდობას, ფარული, უფრო სწორად, შეფარული, გაუბედავი, არც ისე თავლსაჩინო. აქაოდა, ახალგაზრდა ხარ, ენერგიული, ლამაზიც გეთქმის და რა სევდაზე ლაპარაკობო?! დიახ, იმ სევდაზე ყველა სახის კიდური რომ ადგილზე გაქვს და მაინც მკვდრისფერი გადევს. კიდევ იმ სევდაზე, წესით გააზრებული რომ უნდა გქონდეს ცხოვრების მიზნები. ასე მაგალითად:- ორ წელიწადში უნივერსიტეტს დავამთავრებ, მუშაობას საჯარო სამსახურში დავიწყებ, გავყვები ცოლად ჩემს ბიჭს და  სამ შვილს გავუჩენ. ქორწილი საშუალო ზომის იქნება. მე დაისსაც ვიცეკვებ და ლამბადასაც. დედამთილი “დუბლიონკის” საყიდლად წამიყვანს. მე და ჩემი ქმარი გავაკეთებთ საერთო ფბ-ს და წელიწადში ორჯერ ჩვენს კედელზე დაბადების დღის მილოცვები დაეყრება და ეს იქნება ბედნიერება, რადგან მალე მე მეყოლება საუკეთესო ბავშვი – 1, 2, 3, და ბევრი. არა! იცი, რომ შენგან ეს ყველაფერი შორია. ისეთივე უცხოა, როგორც ტაილანდელი ბავშვის სევდა.

რაღაც ჩუმი სევდა დასდევს ახალგაზრდობას, შეფარული, გაუბედავი. სევდა იმაზე, თუ როგორ გრძნობ საკუთარ მაჯისცემას, როცა ამ დროს სხვისი ფეთქვას წყვეტს. კიდევ იმაზე, როგორ იკიდებ საკუთარ ჯანმრთელობას, როცა სხვა ფრჩხილებით ებღაუჭება. კიდევ იმაზე, როგორ გრძნობ ენერგიის მოზღვავებას, რომელიც წალეკვით გემუქრება და ნაცვლად ამისა, ორგანიზმშივე ფეთქდება და სინათლეზე გამოსვლამდე იყინება.

რაღაც ჩუმი სევდა დასდევს იმ სიმღერას, რომელსაც ვუსმენ. ისეთივე შეფარული და გაუბედავი, როგორც ახალგაზრდობას და მე მახსენდება, რომ ყოველდღიურად, როცა ამა თუ იმ მოვლენებზე ვწუხვარ, რაღაც მნიშვნელოვანი და საჭირო მავიწყდება. რა არის ეს მნიშვნელოვანი:- საყოვეთაო ბედნიერება, თანასწორობა, გაჭირვებულ ადამიანებზე ზრუნვის ცხოვრების მიზნად გადაქცევა თუ ავოკადოს სალათისთვის მარილის ზომიერად მოყრა? იქნებ, ღმერთი? რა მავიწყდება ყოველდღიურად, როცა თვალი ტელეფონისკენ გამირბის, როცა სარკეში ვიყურები და ჩემი თვალების სარკეებში პატარა თავს ვაკვირდები.

დიდი ხანია, ეს თავი გადიდდა, გაიბერა აზრებით, უაზრო აზრებით; ფიქრებით, კიდევ უფრო უაზრო ფიქრებით; რჩევებით, საშინელი რჩევებით და გეგმებით, რომელიც ჩანასახშივე მოკლეს. რა მავიწყდება ყოველდღიურად? რა არის ის მნიშვნელოვანი, რაც უნდა მახსოვდეს, რაც დააპატარავებს და გააქრობს ახალგაზრდობის სევდას, რაც მკვდრისფერს მომაცილებს და სახის ნაკვთებს მიმზიდველ ფერს დაუბრუნებს.

“მე ხომ მხოლოდ ის მინდოდა,

ისე მეცხოვრა, როგორც ამას ჩემი მე ითხოვდა,

რატომ იყო ეს ასე ძნელი?”