დაკრძალვა დასავლეთ საქართველოში

“ცეცხლი არ კრთის თვალებში, წევხარ ცივ სამარეში,
წევხარ ცივ სამარეში და არც სულს უხარია.”

დასაყისში პაუზა მაქვს. ვერაფერს ვფიქრობ, ვერც კარლო კაჭარავაზე, ვერც ლურჯა ცხენებზე, ვერც იმერეთზე, რომელიც მთელი ბავშვობა ყველაზე ზომიერი მხარე მეგონა. ოღონდ არასდროს მიფიქრია, რას ვგულისხმობდი ზომიერებაში.

იმერეთში გარეგნულად არაფერი შეცვლილა. მხოლოდ მე შევიცვალე და არავინ იცის, უკეთესი ვარ თუ პირიქით და შემცირდა იქ ყოფნის დრო. იმდენად შემცირდა, რომ ბოლო წლებია, ერთ ღამეზე მეტი აღარ გავჩერებულვარ. ახლა ცოტა მეტი მომიწია.

ვუყურებდი ჩვენს ეზოს, ჩემი ბავშვობის სახლს ახალი, დაუმთავრებელი მიშენებებით, კიდევ იმ პატარა “კუხნას”, სადაც რამდენიმე თვე მე, მამაჩემი, დედა და ჩემი ძმა ვცხოვრობდით, სადაც წვიმა ჩამოდიოდა და მე ერთხელ კინაღამ ჩართულ დენის ფეჩს დავაჯექი.

ხეები ისევ ისე დგას, როგორც ადრე, ბეღელიც იქ არის, სასიმინდეებიც, უზარმაზარი რომ მეჩვენებოდა და ჩემი გაზრდის პროპორციულად ორივე დაპატარავდა. ეზოს ბალახი მოედო. ბიცოლაჩემი წუხდა, რომ სარეველა ბალახი ბილიკის გაყოლებაზე გამრავლდა და დაკრძალვაზე მოსული ხალხი ამას შეამჩნევდა. ხალხმა, ალბათ, ბევრი სხვაც შეამჩნია. ჩემთვის ეს სულერთი იყო, მე ყველას ზომიერი გულწრფელობით ვხვდებოდი, სიცხიან, გაოფლილ სახეებზე ვკოცნიდი, არ ვიმჩნევდი, როცა ვერ ვცნობდი. თითქოს არ ვუსმენდი, როცა მშობლებს მადარებდნენ. ყველასთან წყალი მიმქონდა. მერჩია ასე მევლო, რადგან არ შემეძლო იმ ოთახში ჯდომა, ბებიაჩემის გვერდით და იმ სევდიანი ტირილის მოსმენა, რაც უკვე მილიონჯერ მოგვისმენია. არ შემეძლო კედელზე დაკიდებული სურათის ყურება, იმ ოთახში დაგუბებული ჰაერის სუნთქვა და იმაზე ფიქრი, როცა ექიმებს უკითხავთ, როგორ ხარო და მას უთქვამს – უბედურადო.

არაფერს ვწერ ნათესავების ბავშვებზე, რომლებიც არასდროს ან დიდი ხანია, არ მენახა, არაფერს ვწერ მეზობლების ფუსფუსზე, დარბაზში მომუშავე ქალების ჩხუბზე და მთავარ მზარეულზე, რომელიც ქელეხებიდან ხორცს იპარავს.

ეს ყველას გამოგვიცდია, განსხვავებული გარემოთი თუ საერთო ნარატივით. შეგრძნება მაინც ერთია – ჩვენ სამყაროსთვის არაფრით განვსხვავდებით იმ ჭიანჭველებისგან, უმაწყალოდ რომ მიწაზე ვსრესთ. ჩვენც ასე ვისრისებით მილიონობით ვარსკვლავებსა და გალაქტიკებში, რომელიც არავინ იცის, მართლა არსებობს თუ ილუზიაა, როგორც ერთმა მითხრა და შევეკამათე, რადგან არანაირი სურვილი არ მაქვს, გამჭვირვალე ბურთულაში ვიჯდე, უცხო ქვეყნიდან ჩამოტანილი სუვენირივით და მიყურებდეს ვიღაც, ანჯღრევდეს ბურთულას და ჩვენს ცხოვრებას თავდაყირა აყენებდეს.

ამაზე უფრო ვრცლადაც დავწერ, რადგან მინდა, ძალიან მინდა, რადგან ფეხზე მკიდია ჩვენი რელიგიის სამოთხე და ჯოჯოხეთი, რადგან ვიცი, სამყარო ასეთი მოსაწყენი არ შეიძლება იყოს, რომ მხოლოდ ეს არსებობდეს და, მითუმეტეს, ამ ფორმით.

ქიშო

6_2იცნობთ ქიშო გლუნჩაძეს? იცით, ვინ არის, რას საქმიანობდა, რას წერდა და მღეროდა? რა თქმა უნდა, კი.

რა თქმა უნდა, ბევრს გაუგია “ქიშო და ინტელიგენცია”. რა თქმა უნდა, დღეს ბევრს უყვარს “ჭეშმარიტება”. რა თქმა უნდა, დღეს მოდაშია ალტერნატიული როკი და ანდერგრაუნდი. ხოლო რაც მოდაშია, ის ანდერგრაუნდი აღარ არის. თუმცა ეს სხვა თემაა და ამაში სუბიექტური ვარ ისევე, როგორც ქიშოსა და მისი მუსიკის მიმართ.

მე ძალიან მიყვარს, როცა რაღაცას შემთხვევით, ჩემით, ყოველგვარი რეკომენდაციების გარეშე ვპოულობ. ვპოულობ და ნელ-ნელა ვიყვარებ. ასე მოხდა ქიშოს მუსიკის შემთხვევაში, – ძალიან ბანალურად, ფბ-ზე გაცნობილი მომავალი ცოლივით, “იუთუბზე” რაღაც სიმღერებს გადავყევი და დაიწყო სიმღერა ნახტომზე, სიყვარულის ნახტომზე, მიძღვნასა და ძალიან მაგარი გოგოების ბექზე (მიხვდით, არა? ვიცი). ეს ის პერიოდი იყო, როცა ავტორიტეტები ჯერ კიდევ დიდად მოქმედებდა ჩემზე, თანაც ძალიან მინდოდა, სნობიზმში არ გადავვარდნილიყავი და გამიხარდა, როცა ვიპოვე ძალიან კარგი მუსიკა, რაც არასადროს არცერთი “მაგარი ტიპისგან” არ გამეგო.

მას შემდეგ საუკუნებმა წალეკეს ირგვლივ ყოველივე და, თქვენ წარმოიდგინეთ, სვეტიცხოველი კი არა, “ქიშო და ინტელიგენცია” დარჩა, როგორც პაფსასთან მებრძოლი ანდერგრაუნდი. ასე იყო ჩემთვის და თქვენი არ ვიცი.

მერე ისიც გავიგე, როგორ წავიდა საქართველოდან, როგორ მიაფურთხა აქაურობას, როგორ გაემიჯნა ქართულ სივრცეს და არც გამკვირვებია. თუმცა ეს ძალიან დიდი იმედგაცრუება იყო. ვიცი, მისი წასვლით ბევრი დაგვაკლდა და იქნებ შენც დაგაკლდა ბევრი, ქიშო? გიფიქრია ამაზე ოდესმე? შენი ერთი სიმღერა მიყვარს “მოგცემ შანსს” ჰქვია. არ ვიცი, გახსოვს თუ არა. ძალიან მაგარი მუსიკაა, არაჩვეულებრივი ტექსტი და პათოსი აქვს და იქ ამბობ -” მე შენ ყოველთვის მოგცემ შანსს”, თუმცა შენ ჩვენთვის მეორე შანსი აღარ მოგიცია და დაგვიკიდე.

დასასრულს:

რამდენიმე დღის წინ გულმა არ მომითმინა და ხელახლა წავიკითხე სტატია ქიშოზე, ჩემი სამუშაო დროის ძალიან დიდი ნაწილი მოვიპარე და თავიდან მოვუსმინე მის სიმღერებს, მერე ძალიან მომინდა ფბ-ზე მომეძებნა. რა თქმა უნდა, ვერ ვიპოვე. ვიცოდი, რომ სახელი და გვარი არ ეწერებოდა, ისიც ვიცოდი, როგორ უნდა მომეძებნა და ვიპოვე კიდეც. ჰოდა, ის-ის იყო დავაპირე, წერილი მიმეწერა, რომ საღი აზრი დამიბრუნდა და უთქმელად დავემშვიდობე მის ერთ-ერთ ფოტოს, რომელიც ძალიან მაგონებდა ძია ბუკოვსკის.

 

ათწუთიანი

ავტოსადგომზე ბევრი ჯართია

ოფისებში – ბევრი სევდა

სახლებში უფრო მეტი პრობლემაა, ვიდრე ოფისებში და არანაკლები ჯართი, ვიდრე ავტოსადგომზე

სისხლში ბევრი მოლეკულაა, უფრო მეტი, ვიდრე პრობლემა სახლში და არანაკლები, ვიდრე ვიტამინები ორგანიზმში.

ჩემს ორგანიზმში ვიტამინები თითქმის არ არის

ჩემი მეზობლის ორგანიზმში უფრო მეტი ვიტამინია, ვიდრე ჩემსაში. თვითონ მითხრა.

დედა ამბობს, რომ უნდა გავსუქდე, მე ვპასუხობ, რომ აჯაფსანდალით არავინ სუქდება.

ბიჭი, რომელიც მიყვარს, მეუბნება რომ ბევრს ვეწევი, მე ვპასუხობ, რომ მამა უფრო მეტს ეწევა.

კაცს, რომელსაც კალათით გასაყიდად ჩურჩხელები დააქვს, დაძარღვული ხელები აქვს

კაცი, რომელსაც დაძარღვული ხელები აქვს, თავისი ცოლის მომზადებულ ჩურჩხელებს ყიდის…

წერეთლიდან მეტრო გოცირიძემდე გრძელი ხიდი გადის.

მეტრო გოცირიძეს შესასვლელში ყოველდღე ერთი და იგივე ფისო ზის.

მეტრო გოცირიძის პოლიციელი ვესტერნების შერიფს ჰგავს.

გოგოს, რომელსაც დღეს დაბადების დღე ჰქონდა, ღმერთის წამს.

მე ვფიქრობ, რწმენა უფრო სუსტია, ვიდრე რწმენის სურვილი და უფრო უსარგებლო, ვიდრე კასინის მისია სატურნზე.

კასინი 2017 წლის 15 სექტემბერს თვითმკვლელობის აქტს ჩაიდენს, ის სატურნის რგოლებში ჩაყვინთავს და აღარასდროს დაბრუნდება.

ჩაყვინთვა ბევრად რთულია, ვიდრე ჩასუნთქვა და თითქმის ისეთივე აუცილებელი, როგორც დაბრუნება.

ჩემი მეგობრის მამა სახლში აღარ დაბრუნდება.

ჩემი მეგობრის დედაც აღარ დაბრუნდება სახლში.

მე თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, რადგან დედაჩემი და მამაჩემი სახლში მელოდებიან.

შიში უფრო მტკივნეულია, ვიდრე სიყვარულში იმედგაცრუება, მაგრამ უფო მსუბუქი, ვიდრე საყვარელ ადამიანთან სამუდამო განშორება.

მე დანამდვილებით არაფერი ვიცი.

ბაბუას

ბაბუას ხვალ დაბადების დღე აქვს. 80 წლის ხდება. ბაბუა ჭიათურაში ცხოვრობს. დარეკვას აზრი არ აქვს, მაინც ვერაფერს გაიგებს.

ბოდიში, ლია, მე “პაპაჩემი” არ მძულს. თუმცა არც განსაკუთრებულად ახლო ბაბუა და შვილიშვილი ვყოფილვართ. ერთხელ, გაბრაზებულზე კარებიც კი შემომიმტვრია და მე ფანჯრიდან გადავხტი. დიდი არაფერი, ფანჯრიდან ისედაც ხშირად ვხტებოდი, დაბალზე იყო და იმიტო.

ბაბუას არასდროს წაუკითხავს ჩემთვის ზღაპრები, არც ის მახსოვს, ოდესმე რამე ეჩუქებინოს, ხშირად ჯაჯღანებდა კიდეც და დალევაც უყვარდა. დალევა ახლაც უყვარს. ჭიქის ბოლომდე გამოცლის მანია აქვს (თუმცა ღვინოს და წვენს უკვე ვეღარ არჩევს ერთმანეთისგან). როგორც დედა ამბობს, ზუსტად ამიტომ გახდა ცუდად ბოლო წლებში.

დალევა მეც მიყვარს. თუმცა ბაბუასთან ერთად არასდროს დამილევია. ბაბუა კი გზაში ვინმე გზააბნეულს გამოიჭერდა, ბებიას გამომცხვარი ხაჭაპურებით გამოტენიდა და ათრობდა და ათრობდა და ათრობდა. მერე ეს კაცი ჩუმად იპარებოდა და ბაბუა საშველად ბებოს იხმობდა: არიქა, ნაზიკო, მიშველე, გარბის ეს კაციო.

დიახ, კაცები გარბოდნენ. მერე ბაბუას წყალი მოჰქონდა მეზობლის ჭებიდან, რადგან ჩვენი ეზო მაღაროსგან ნიადაგგამოცლილია და მე ამ წყლებით ჩუმად ვწუწაობდი.

ბაბუას მორიგეობაში წასვლა უყვარდა. მე არ მიყვარდა, როცა ბაბუასთან საჭმელს მატანდნენ, მაგრამ მიყვარდა, როცა უკვე ბეგიაურზე ასული მწვანე ბალახზე ვნებივრობდი და ბაბუასთან გატანებული პურით და ყველით ვილუკმებოდი.

ბაბუას ზეგ ჰქონია დაბადების დღე, შემეშალა. 80 წლის კი ნამდილად ხდება და ნამდვილად ჭიათურაში ცხოვრობს და ნამდვილად ვერაფერს გაიგებს, რომ დავურეკო და მივულოცო.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია

(უკანასკნელი ორი თვის მიმოხილვა)

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

სახლში შიგადაშიგ ათევდა ღამეს

იშრობდა თმას და ცდილობდა ოჯახს დახმარებოდა –

შეძლებისდაგვარად გაერეცხა ჭურჭელი და კომუნალურების ერთი ფრთა მაინც გაენულებინა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დადიოდა მეტროთი, ეფერებოდა ქუჩის კატებს

და ძულდა შუა ხნის კაცების მზერა თავის დაკლეტკილ ნეილონის წინდებზე…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

ეზიზღებოდა საკუთარი სამსახური,

რადგან სამსახური იყო ყოველთვის მყარი და ალაგ-ალაგ წვეტიანი ადგილებით, რომელიც ესობოდა ფეხებში მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

და 600 ლარი იყო ვერდასათმობი 600 ლარი, რადგან ის უდრიდა რამდენიმე ჭიქა ღვინოს, ახალ, ფერად კაბასა და ცოტაოდენ დახმარებას ოჯახისათვის (როგორც ზემოთ აღვნიშნე)

სანაცვლოდ კი 600 ლარი, ეს სატანური ციფრი, ართმევდა მას მუქთახორობის პერსპექტივას, 

რაც, თავის მხრივ, გულისხმობდა, ბალიშზე შემოწყობილი ფეხებით, რომელიმე შავ-თეთრი ფილმით ტკბობას ან თაროზე შემოწყობილი წიგნებისთვის “მტვრის გადაწმენდას” ან სხვა საკრარულ რიტუალებს..

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გაუნათლებელი უფროსები ჰყავდა,

თუმცა განათლება დიდი აბსტრაქტული გაიძვერა გახლდათ და მაინცდამაინც არც თანშრომლებში ამჟღავნებდა თავს, შესაბამისად – არც მასში, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, უყვარდა ლიტ. ფესტივალები

თავისი ძვლებამდე გამხდარი თუ მსუქანი პოეტებით

და მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გულს უჩუყებდა იმ პოეტების საღამოები, ვისაც ცოტა მსმენელი ჰყავდა და სიხალვათის გადასაფარად, გულმოდგინედ უკრავდა ტაშს.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, რომ პოეზია ტაშის დაკვრით არ განისაზღვრებოდა (თუმცა ზოგჯერ ტაში მართლა აჭმევდა პურს)

და არც ასაკი იყო სიბრალულის პროპორციული, მაგრამ რადგან მამა ნელ-ნელა ასაკში შედიოდა, მოხუცი ადამიანების მიმართ სიბრალული ეპარებოდა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დაიდიოდა აქციაზე და აქცია იყო იმაზე მცირერიცხოვანი, ვიდრე ზვიადის დროს

და იმაზე რაციონალური ვიდრე ზვიადის დროს.

ხოლო მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, არ უყვარდა რეპი, მაგრამ უყვარდა, როცა იქ იდგა, სადაც საჭირო იყო, ამიტომ იდგა.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა რომ, მესამე პირში საუბარი ყოველთვის აადვილებდა სათქმელს, ამიტომ ხლართავდა პირის ნიშნებს, ქვემდებარეებსა და შემასმენელს და უფრო მეტად ტანჯავდა მკითხველს,

რადგან მან, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, ისეთ ქცეყანაში ცხოვრობდა, სადაც ტანჯვა ეროვნული ჰობი გახლდათ

და ისიც, თინეიჯერივით ტრენდებს აყოლილი, საყოველთაო ტანჯვის ფერხულში ებმებოდა.

დასასრული.

სათაური ვერ მოვიფიქრე

აღდგომა ჩემთვის ძველი, მივიწყებული ადამიანების მონახულებაა. მე ვგულისხმობ ცოცხლებს. ცოცხლებს, რომლებიც სიბერის ზღვარს მიღმა არიან და გარდაუვალ “ფინიშამდე” ყავარჯნებითა და ერთმანეთის მხარზე დაყრდნობით მიდიან.

ყველა აღდგომა, როცა კი სოფელში მივდივარ, ერთნაირია. მხოლოდ იმ განსხვავებით, რომ წლები გადის, ჩემს კუთხეში ცოცხალი ადამიანების საწოლები მცირდება და მის პარალელურად სასაფლაოზე ახალი მარმარილოს ქვები იდგმება.

ეს წელი განსაკუთრებით სევდიანი იყო. ალბათ, იმიტომ, რომ დიდი ხანია, არ მინახავს ჭიათურის ეს წყლისგან დავიწყებული, ბოძებით გამაგრებული და მაღაროსგან ნიადაგგამოფიტული სოფელი.

ისინი ემზადებიან, ემზადებიან, ემზადებიან აღდგომისთვის. ღებავენ კვერცხებს, აცხობენ ცომიან გემრიელობებს, ხარშავენ ქათმებს, ყიდულობენ ნამცხვრებს და ა. შ. ამ საჭმელების უმრავლესობა ფუჭდება და იყრება, რადგან არავის აქვს მისი ჭამის თავი. შეღებილი კვერცხები ყროლდება, პასკები ხმება. მაგრამ ისინი მაინც ემზადებიან, ემზადებიან, ემზადებიან. ვუყურებ ამ მოფუსფუსე ხალხს და ვფიქრობ, რომ მათგან ნახევარიც კი არ ფიქრობს ქრისტესა და მის აღდგომაზე. ისინი ფიქრობენ თავიანთ მიცვალებულებზე და მათ მტვრიან საფლავებზე და ისინი, განსაკუთებით მოხუცები, არ ამხელენ, მაგრამ ფიქრობენ თავიანთ მომავალ საფლავებზე.

მე არ შემიძლია მათი ყურება, მათი დაღლილი ხელების, ძალაგამოცლილი ფეხებისა და ცრემლიანი თვალების ყურება. იმდენად მიჭირს, მირჩევნია ყოველ საღამოს მეტროში  შეწუხებულ ადამიანებს ვათვალიერებდე. ორი უკიდურესობაა, არა? – ვიცი.

მე არ მინდოდა, ეს პოსტი აღდგომაზე ყოფილიყო. მინდოდა, სიბერეზე დამეწერა, უფრო სწორად, ჩემს ბებიაზე და ბაბუაზე, ჩემი მეგობრების ბებიებზე და ბაბუებზე და, ზოგადად, ამ ყველაფერზე. ხო, ბანალურია სიბერეზე წერა. ყველამ იცის, რომ მოხუცი ადამიანები ბავშვებივით უსუსურები ხდებიან, მაგრამ მე ვერ ვიტან ამ შედარებას. უკიდურესად მინდა, წელში არ იხრებოდნენ, ერთმანეთის სატარებლები არ ხდებოდნენ, გრძელ ზამთრის ღამეებს მარტოობაში არ ატარებდნენ და არ მინდა მიცვალებულების საფლავებზე ამდენს ღელავდნენ, მაგრამ კარგი, ეს კიდევ არაფერი. უბრალოდ მინდა, რომ ცნობიერებას არ კარგავდნენ, შვილიშვილებს ისევ ცნობდნენ და არჩევდნენ ღვინის ნაცვლად შეტყუებულ წვენის ჭიქას.

ჰო, ასე მინდა, მაგრამ არც არაფერს ვაკეთებ მათთვის და მოვრბივარ ჩემს ბეტონის ქალაქში, ერთფეროვან, რუტინულ და ყოველდღიურ მოწყენილობაში. მოხუცები კი რჩებიან ჯოხებთან, შეშის ღუმელებთან, მოუვლელ, დასაბან ძაღლებთან და პენსიასთან, რომლის გაზრდა მათი სიკვდილთან მიახლოების პარალელურია.

დასასრულს:

ჩემს არარსებულ შვილიშვილებს

(ნაგლეჯი)

რომ დაბერდები, წელში არ მოიხარო!
ჯოხს არ დაეყრდნო, თუ მაგარი ხარ!
ქმარმა არ მიგატოვოს და შვილებმა არ დაგივიწყონ,
მეტროს ამოსასვლელთან მწვანილების გასაყიდად არ იჯდე წვიმაში,
ხელები არ დაგინაოჭდეს, თუ მაგარი ხარ!
თვალებმა ძველებურად შეძლონ საგნების გარჩევა,
მუხლმა ძველებურად შეძლოს კიბეების არბენა,
კუჭის შეტევით არ მოხვდე ექიმების ხელში!
ინფარქტი არ მიიღო!
ალცჰაიმერი დაივიწყე სამუდამოდ!
გონება შენი იყოს ბრწყინვალე, როგორც არასდროს
და სიკვდილი შენი იყოს სხვებისგან გამორჩეული
და მხოლოდ მისი შიშით არ იწამო ღმერთი,
თუ მაგარი ხარ!…

“იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს”

illustrationgirlmonstersketchblackwhitedrawing-d93c860cb970acf16bffbec6c051a240_hერთხელ ერთმა ლექტორმა მითხრა: – შეყლაშვილი, სანამ შენი ტვინი დაიკეტება, რამე დაწერეო. ასეთი ხარ, უცებ გეხსნება და იმ მონაკვეთში უნდა მოასწროო. კარგად მიხვდა ის კაცი ჩემს ხასიათს…

და არა მხოლოდ ხასიათს, ჩემს შესაძლებლობებსაც მაგრად ჩაწვდა. სადამდეც ნერვები უთმენდა, მათრია და მერე მითხრა, – არასერიოზული ქალი ხარო. მაგრად ჩამწყდა გული. ისე ჩამწყდა, პირველი სასიყვარულო იმედგაცრუება რომ მონაგონია. ერთადერთი ადამიანი იყო, ვინც ბევრ რამეში ცენტრიდან მარცხნივ გამახედა და არ ვპატიობ ჩემს თავს, რომ შემეძლო მის გვერდით ყოფნა, მაგრამ ჩემი “სიმხდალის” გამო, ეს ამბავი დავიკიდე.

არადა, გეფიცებით, სრულიად სერიოზული ვარ, ზოგჯერ ზედმეტადაც კი და თუ სადმე ბევრი ლაპარაკი მიწევს, საკუთარი თავით უკმაყოფილება მიპყრობს. ვერ ვიტან ბევრ ლაპარაკს. რაც არ უნდა ჭკვიანაურად ვლაპარაკობდე, მაინც იდიოტობებს ვურევ და ჩემი მეგობრის საყვარელ ფრაზას გამოვიყენებ – “ჩემი თავი მეპარება”. ოღონდ ჩემი თავის სუსტი ადგილები მეპარება.

სხვა სტუდენტობიდან არაფერი მახსოვს. მახსოვს კურსელები, ალაგ-ალაგ და მახსოვს ლექტორები, უფრო ალაგ-ალაგ და მახსოვს ერთი ქალი, ქურთუკმოსხმული, შუა ლექციაზე რომ შემოდიოდა და სწავლის გადასახადის შეხსენებით გულს მიხეთქავდა.

მოკლედ, გამომიშვა. მოვდიოდი და ვფიქრობდი, რამდენი შესაძლებლობა მქონდა და რა არარაობად შემეძლო მექცია ჩემი ცხოვრება.

ჰო, ერთხელ ისიც თქვა, ერთხელ რაღაც კარგი გამოგივათ ცხოვრებაში, მეტს თუ არაფერს გააკეთებთ, მუდამ ის ერთი გექნებათ გასახსენებელი და ყველას სხვასაც ყელში ამოუყვანთო. მერე დრო გავა, დაბერდებით, კბილები გაგიფუჭდებათ, სენტიმენტები მოგერევათ, იმ ერთ რაღაცას “უჯრაში” მიტენილს იპოვით, გადმოიღებთ, მტვერს გადაწმენდთ, წაიკითხავთ და ატირდებით, მართლა რა კარგი ყოფილაო. მაშინ დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს ტიპი მე ვიყავი და არც არაფერს შევცვლიდი მისგან თავის დასაღწევად. ახლა კი ვფიქრობ, რომ მგონი აკაკიზე ღადაობდა.

მოკლედ, “იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს”, ანუ კარგ ხალხს, ცენტრიდან მარცხნივ რომ მიგატრიალებინებენ ათასი სისულელით გამოჭედილ თავს.