სათაური ვერ მოვიფიქრე

აღდგომა ჩემთვის ძველი, მივიწყებული ადამიანების მონახულებაა. მე ვგულისხმობ ცოცხლებს. ცოცხლებს, რომლებიც სიბერის ზღვარს მიღმა არიან და გარდაუვალ “ფინიშამდე” ყავარჯნებითა და ერთმანეთის მხარზე დაყრდნობით მიდიან.

ყველა აღდგომა, როცა კი სოფელში მივდივარ, ერთნაირია. მხოლოდ იმ განსხვავებით, რომ წლები გადის, ჩემს კუთხეში ცოცხალი ადამიანების საწოლები მცირდება და მის პარალელურად სასაფლაოზე ახალი მარმარილოს ქვები იდგმება.

ეს წელი განსაკუთრებით სევდიანი იყო. ალბათ, იმიტომ, რომ დიდი ხანია, არ მინახავს ჭიათურის ეს წყლისგან დავიწყებული, ბოძებით გამაგრებული და მაღაროსგან ნიადაგგამოფიტული სოფელი.

ისინი ემზადებიან, ემზადებიან, ემზადებიან აღდგომისთვის. ღებავენ კვერცხებს, აცხობენ ცომიან გემრიელობებს, ხარშავენ ქათმებს, ყიდულობენ ნამცხვრებს და ა. შ. ამ საჭმელების უმრავლესობა ფუჭდება და იყრება, რადგან არავის აქვს მისი ჭამის თავი. შეღებილი კვერცხები ყროლდება, პასკები ხმება. მაგრამ ისინი მაინც ემზადებიან, ემზადებიან, ემზადებიან. ვუყურებ ამ მოფუსფუსე ხალხს და ვფიქრობ, რომ მათგან ნახევარიც კი არ ფიქრობს ქრისტესა და მის აღდგომაზე. ისინი ფიქრობენ თავიანთ მიცვალებულებზე და მათ მტვრიან საფლავებზე და ისინი, განსაკუთებით მოხუცები, არ ამხელენ, მაგრამ ფიქრობენ თავიანთ მომავალ საფლავებზე.

მე არ შემიძლია მათი ყურება, მათი დაღლილი ხელების, ძალაგამოცლილი ფეხებისა და ცრემლიანი თვალების ყურება. იმდენად მიჭირს, მირჩევნია ყოველ საღამოს მეტროში  შეწუხებულ ადამიანებს ვათვალიერებდე. ორი უკიდურესობაა, არა? – ვიცი.

მე არ მინდოდა, ეს პოსტი აღდგომაზე ყოფილიყო. მინდოდა, სიბერეზე დამეწერა, უფრო სწორად, ჩემს ბებიაზე და ბაბუაზე, ჩემი მეგობრების ბებიებზე და ბაბუებზე და, ზოგადად, ამ ყველაფერზე. ხო, ბანალურია სიბერეზე წერა. ყველამ იცის, რომ მოხუცი ადამიანები ბავშვებივით უსუსურები ხდებიან, მაგრამ მე ვერ ვიტან ამ შედარებას. უკიდურესად მინდა, წელში არ იხრებოდნენ, ერთმანეთის სატარებლები არ ხდებოდნენ, გრძელ ზამთრის ღამეებს მარტოობაში არ ატარებდნენ და არ მინდა მიცვალებულების საფლავებზე ამდენს ღელავდნენ, მაგრამ კარგი, ეს კიდევ არაფერი. უბრალოდ მინდა, რომ ცნობიერებას არ კარგავდნენ, შვილიშვილებს ისევ ცნობდნენ და არჩევდნენ ღვინის ნაცვლად შეტყუებულ წვენის ჭიქას.

ჰო, ასე მინდა, მაგრამ არც არაფერს ვაკეთებ მათთვის და მოვრბივარ ჩემს ბეტონის ქალაქში, ერთფეროვან, რუტინულ და ყოველდღიურ მოწყენილობაში. მოხუცები კი რჩებიან ჯოხებთან, შეშის ღუმელებთან, მოუვლელ, დასაბან ძაღლებთან და პენსიასთან, რომლის გაზრდა მათი სიკვდილთან მიახლოების პარალელურია.

დასასრულს:

ჩემს არარსებულ შვილიშვილებს

(ნაგლეჯი)

რომ დაბერდები, წელში არ მოიხარო!
ჯოხს არ დაეყრდნო, თუ მაგარი ხარ!
ქმარმა არ მიგატოვოს და შვილებმა არ დაგივიწყონ,
მეტროს ამოსასვლელთან მწვანილების გასაყიდად არ იჯდე წვიმაში,
ხელები არ დაგინაოჭდეს, თუ მაგარი ხარ!
თვალებმა ძველებურად შეძლონ საგნების გარჩევა,
მუხლმა ძველებურად შეძლოს კიბეების არბენა,
კუჭის შეტევით არ მოხვდე ექიმების ხელში!
ინფარქტი არ მიიღო!
ალცჰაიმერი დაივიწყე სამუდამოდ!
გონება შენი იყოს ბრწყინვალე, როგორც არასდროს
და სიკვდილი შენი იყოს სხვებისგან გამორჩეული
და მხოლოდ მისი შიშით არ იწამო ღმერთი,
თუ მაგარი ხარ!…

ნაცემები და მცემელები

ჩვენ ორ კატეგორიად ვიყოფით: ზოგი ვცემთ, ზოგს გვცემენ.

არავინ მეგულება ისეთი, ამ ორი კატეგორიის მიღმა რომ დარჩენილიყოს. არც დარჩება, თუკი საზოგადოებისგან იზოლირებული, ძალით თუ ნებით სადმე “სახლში” არ ჩაიკეტება.

რა მოხდა კუს ტბაზე? ჰო, ჩემი ასაკის გოგო გამოდის და ამბობს მცემესო. მერე ვინ ცემა? პოლიციამ, კანონის პირველმა დამცველმა, ვინც უსაფრთხოებაზე ზრუნავს იმან. ბოდიში, ვინც უნდა ზრუნავდეს, იმან.

მართალია თუ არა? – არ ვიცი. ვერც გავიგებ. არც გვეტყვიან. ისევ ჩვენით უნდა მივხვდეთ. უფრო ზუსტად, კი არ მივხვდეთ, ის დავიჯეროთ, რაც გვირჩევნია.

ჰოდა, აქაც ორი ვარიანტია. გოგო ან იტყუება, ან არა.

რამდენად შტერი უნდა იყო, ასეთი რამ მოიგონო და რამდენად არაკაცი, ასეთი რამ გააკეთო, ანუ, აიღო პატარა გოგო, დადო შენს წინ, ყელში წვდე, ფეხიც ჩაარტყა, დაკუჭო, წაიყვანო, პლიუს აგინო.

და ჩვენ ორივე შემთხვევაში ტრაკში ვართ.

ასე რომ, სულერთია, რომელია სწორი. თუ ის გოგო იტყუება, ჩვენი, ახალგაზრდობის, საქმე არ ყოფილა მთლად სანუგეშოდ, ანუ მაინც იქ ვართ, ზემოთ რომ დავწერე. თუ გოგო სიმართლეს ამბობს, ახალგაზრდობის კი არა, არაფრის საქმე არ ყოფილა რიგიანად (რაშიც დიდი ხანია ვრწმუნდები) და მეორე ვარიანტის შემთხვევაში, ჩვენ უფრო დიდ ტრაკში ვართ, ვიდრე შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ.

……………………………………………………………………………………………………………………….

დასაწყისში ვფიქრობდი, რომელ კატეგორიას უფრო ვეკუთნოდი – მსხვერპლს თუ მოძალადეს?!  ჩემს ცხოვრებას თვალი გადავავლე და მაინცდამაინც კარგი მეხსიერება არ აღმომაჩნდა, ან ირგვლივ მყავდა მეტისმეტად ლოიალური “სასტავი”. დავფიქრდი, დავფიქრდი და აი….. მახსოვს მამაჩემის თითების გემო, ნახევრის, ნახევრის, ნახევრის სიმძლავრის, როცა ჩემს კბილებთან ჩაიარა. ეს იყო ადრე, ძალიან ადრე, როცა იყო ბევრი პრობლემა და მე – ძალიან ცელქი. მაგრამ მე მახსოვს მისი თავშეკავება და სადღაც მაინც ამ თავშეკავების ხელიდან დასხლტომაც. ეს იყო და ეს.

და მე? ჩემი “ძალაუფლება” ბოროტად ვისზე გამომიყენებია? – არც არავიზე, გარდა მწერებისა, ამ საცოდავი, მოფარფატე მწერებისა, ჩემს ოთახში, ჩემს საკუთარ ტერიტორიაზე რომ იჭრებოდნენ. არადა, ვინ დამიკანონა ეს ტერიტორია, რა უფლება მაქვს ეს ხოჭოები და პეპლები იქ მივაჭყლიტო, სადაც მივუსწრებ? ისინი ხომ არც ცნობენ ამ დებილურ საზღვრებსა და ტერიტორიებს. მაგრამ გვკიდია. გვკიდია იმიტომ, რომ ჩვენ, სუფთებსა და ნერვოზიანებს, ესღა გვაკლია, ვინმემ ჩვენი ჭკუის დაუკითხავად, ჩვენს ტანსაცმელსა და წიგნებში იფათუროს. ამიტომაც ვკლავთ, ვცემთ.

ბოლოს.

ვფიქრობდი, რას ვიზამდი იმ გოგოს ადგილას და მივხვდი, რომ ბევრს ვერაფერს. მე მარტო “მწერებთან” ვარ მაგარი, ისევე როგორც, თქვენ.