შიშები და წარმოდგენები N=1

7b470ec264314ddf470b71a1531d0ea4დღეს თუ დრო მომრჩება, ახალ პოსტს დავწერ. პოსტი არ იქნება სამსახურზე, არც ოჯახის წევრებზე, არც შეყვარებულებზე, არც მეგობრებზე, არც მოხუც პატრიარქზე, არც მიწისქვეშა გადასასვლელებთან ჩამომსხდარ მათხოვრებზე და მითუმეტეს, არც გუგული მაღრაძეზე. პოსტი იქნება შიშებსა და წარმოდგენებზე.

აი, მაგალითად, როცა გვიან ღამით ქალაქის ცენტრიდან გარეუბნისკენ მივემართება, ვუყურებ ჩაბნელებულ, ჯერ აუშენებელ კორპუსებს, ან მიტოვებულ ქარხნებს ქსნისა და ფეიქრების ქუჩებზე და თავს ამ შენობებში წარმოვიდგენ. იქ ყველგან ბნელა. მე მეშინია, მაგრამ თან რაღაც უცნაური სიამოვნება ახლავს ამ წარმოდეგნას. მე მომწონს, როცა წარმოდგენილი შიშისგან ვიტანჯები.

მე ტაქსიდან გადმოვდივარ და პირდაპირ ამ შენობებისკენ მივდივარ. ნახევრადჩამომომძვრალ ჭიშკარს ვაღებ. ის ჭრიჭინებს, როგორც საშინელებათა ფილმებში. მე ეზოში ვდგავარ, ქარია და ყურებში უცნაურად მიწუის, უფრო სწორად, მე მეჩვენება რომ უცნაურად წუის, სინამდვილეში ძალიან ჩვეულებრივი ქარული ხმა აქვს. ეზო გადავჭერი და ნახევრადდანგრეული ქარხნისკენ ვაგრძელებ გზას. სახელურს დაბლა ვწევ და მთავარი შესასვლელიდან შევდივარ. უკვე შენობაში ვარ. მაგრად ბნელა. შენობის ჭერი ძალიან მაღალია და სივრცე – იმაზე დიდი, ვიდრე ჩემი სკოლის ფისკულტურის დარბაზში. მე ჩუმად ვარ, არადა, ძალიან მინდა ხმამაღლა ვიმღერო: იუ, ქილინგ მი ეგეეენ და ჩემი ხმის ექოთი დავტკბე. მაგრამ ჩუმად ვარ. პირდაპირ შენობის შუაგულისკენ მივდივარ. ირგვლივ მხოლოდ ჩემი ნაბიჯების ხმა ისმის. უკან არ ვიხედები, არადა, სიგიჟემდე მინდა მოხედვა და იმის გაგება, რამხელა დანა აქვს იმ კაცს, უკან რომ მომყვება. მაინც არ ვიხედები. მეჩვენება, რომ შიშველ მხრებზე რაღაც მეხება, მაინც არ ვიხედები, თითქმის დარბაზის ცენტრში ვდგავარ, მაინც არ ვიხედები. ვჩერდები. არ მინდა სიმშვიდე დავკარგო და მდგომარეობიდა გამოვიდე. ვიცი, რომ მოვბრუნდე, დასამშვიდებლად ერთი მოტრიალება არ მეყოფა და ყველა მხარეს დავიწყებ ყურებას, ყველა კუთხეში, ამიტომ ნაბიჯს წინ ვდგამ და უკანა გასასვლელისკენ მივდივარ, კარი იქაც ღია მხვდება. ეზოში ძაღლის ყეფა მესმის. შენობას წრეს ვუვლი და ჭიშკრისკენ მივდივარ, ძაღლის ხმა ახლოვდება, მის პარალელურად ახლოსაა ქუჩის ხმაც. უკვე ტრასაზე ვარ. შიშიდან გამოვძვერი. მომწონს მანქანების ხმაური, მათი ბღუილი და ასფალტის მტვრის სუნი. მე ტაქსის ვაჩერებ და გზას ვაგრძელებ. დღეისთვის კმარა. წარმოსახვითი შიშიდან პირდაპირ სახლში ვბრუნდები.

მე მთელი ვარ და არსად არცერთი ნაკაწრი არ მაქვს.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია

(უკანასკნელი ორი თვის მიმოხილვა)

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

სახლში შიგადაშიგ ათევდა ღამეს

იშრობდა თმას და ცდილობდა ოჯახს დახმარებოდა –

შეძლებისდაგვარად გაერეცხა ჭურჭელი და კომუნალურების ერთი ფრთა მაინც გაენულებინა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დადიოდა მეტროთი, ეფერებოდა ქუჩის კატებს

და ძულდა შუა ხნის კაცების მზერა თავის დაკლეტკილ ნეილონის წინდებზე…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

ეზიზღებოდა საკუთარი სამსახური,

რადგან სამსახური იყო ყოველთვის მყარი და ალაგ-ალაგ წვეტიანი ადგილებით, რომელიც ესობოდა ფეხებში მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

და 600 ლარი იყო ვერდასათმობი 600 ლარი, რადგან ის უდრიდა რამდენიმე ჭიქა ღვინოს, ახალ, ფერად კაბასა და ცოტაოდენ დახმარებას ოჯახისათვის (როგორც ზემოთ აღვნიშნე)

სანაცვლოდ კი 600 ლარი, ეს სატანური ციფრი, ართმევდა მას მუქთახორობის პერსპექტივას, 

რაც, თავის მხრივ, გულისხმობდა, ბალიშზე შემოწყობილი ფეხებით, რომელიმე შავ-თეთრი ფილმით ტკბობას ან თაროზე შემოწყობილი წიგნებისთვის “მტვრის გადაწმენდას” ან სხვა საკრარულ რიტუალებს..

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გაუნათლებელი უფროსები ჰყავდა,

თუმცა განათლება დიდი აბსტრაქტული გაიძვერა გახლდათ და მაინცდამაინც არც თანშრომლებში ამჟღავნებდა თავს, შესაბამისად – არც მასში, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, უყვარდა ლიტ. ფესტივალები

თავისი ძვლებამდე გამხდარი თუ მსუქანი პოეტებით

და მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გულს უჩუყებდა იმ პოეტების საღამოები, ვისაც ცოტა მსმენელი ჰყავდა და სიხალვათის გადასაფარად, გულმოდგინედ უკრავდა ტაშს.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, რომ პოეზია ტაშის დაკვრით არ განისაზღვრებოდა (თუმცა ზოგჯერ ტაში მართლა აჭმევდა პურს)

და არც ასაკი იყო სიბრალულის პროპორციული, მაგრამ რადგან მამა ნელ-ნელა ასაკში შედიოდა, მოხუცი ადამიანების მიმართ სიბრალული ეპარებოდა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დაიდიოდა აქციაზე და აქცია იყო იმაზე მცირერიცხოვანი, ვიდრე ზვიადის დროს

და იმაზე რაციონალური ვიდრე ზვიადის დროს.

ხოლო მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, არ უყვარდა რეპი, მაგრამ უყვარდა, როცა იქ იდგა, სადაც საჭირო იყო, ამიტომ იდგა.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა რომ, მესამე პირში საუბარი ყოველთვის აადვილებდა სათქმელს, ამიტომ ხლართავდა პირის ნიშნებს, ქვემდებარეებსა და შემასმენელს და უფრო მეტად ტანჯავდა მკითხველს,

რადგან მან, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, ისეთ ქცეყანაში ცხოვრობდა, სადაც ტანჯვა ეროვნული ჰობი გახლდათ

და ისიც, თინეიჯერივით ტრენდებს აყოლილი, საყოველთაო ტანჯვის ფერხულში ებმებოდა.

დასასრული.

ცენზურაგაუვლელი ფიქრები

4ec6aa6fe74fe3472ed0b6216dddaf37ნუ შემეცით ამ ცხოვრებით,

ნურც იმ ცხოვრებით – სიკვდილის შემდეგ!

ნუ შემეცით 100 წიგნით,

რომელიც უკვე წაკითხული უნდა მქონდეს

და ნურც იმ ფილმებით, რომელიც გოგი გვახარიას აზრით

საახალწლოდ უნდა მენახა…

ნუ შემეცით თქვენი ნავარჯიშები საჯდომებითა

და ფიტნესის გოგოების ფოტოზე მოშვერილი ტრაკებითაც, ნუ შემეცით!

ნუ შემეცით ძილის წინ დასალევი სილამიზის ელექსირის ათი რჩევით,

ნურც ფილტვების გასაწმენდი 5 წესით,

ნურც დავირუსებულ საიტებზე მკერდისა და ასოს გასაზრდელი მალამოს რეკლამებით…

ნუ შემეცით მორალის ქადაგებით, რომელიც არ გაქვთ,

და რომელიც ყველას ინდივიდუალურად გვაქვს ტანზე მორგებული.

ნუ შემეცით მუდმივად დამნაშავედ მაგრძნობინოთ თავი!

ნუ შემეცით, ფბს ჭიებო,

თქვენი მოსაბეზრებელი ზე კრეატიული იუმორით,

თქვენი ოჯახის წევრების ერთფეროვანი ფოტოებით,

თქვენი ინტელექტუალური „სექტების“ ყელში ამოსული გემოვნებითაც, ნუ შემეცით!

ნუ შემეცით სიწმინდისა და განათლების ქადაგებით,

ჩემი არჩევანია, რისი მწამდეს – ანგელოზის, სატანის თუ ნასას რომელიმე წარუმატებელი კოსმოსური მისიის.

ჩემი არჩევანია ბილწსიტყვაობა, როცა მბეზრდება სამსახურეობრივი ძუნწსიტყვაობა

მოქალაქეობრივი უხვსიტყვაობა

თუ ფეისბუქური სტატუსსიტყვაობა…

ნუ შემეცით, მეგობრებო, ახლობლებო, მტრებო,

ჩემი არჩევანია, ვიჯდე ლაფში და ვაცნობიერებდე, სადაც ვზივარ,

თქვენგან განსხვავებით, რომლებიც ფიქრობთ, რომ თქვენი დღევანდელი ცხოვრება თქვენი არჩევანია.

დაურედაქტირებელი ფიქრები

3e7680375f4c22a7ebef3923a1ea7f6c

მე არ შემიძლია წერა,

როცა ნოუთუქთან ვზივარ.

არც მაშინ, როცა ხელში კალამი და სუფთა ფურცელი მიჭირავს.

მე მხოლოდ მაშინ ვწერ, როცა სარეცხი ჟელეთი გაქაფულ ღრუბელს ჭუჭყიან თეფშებს ვუსვამ.

აი, მაშინ მე ძალიან კარგი პოეტი ვარ.

ჟელეს თითოეულ ბუშტში ჩემს ფიქრებს ვათავსებ,

მისით იბერება, დიდდება და მთელ ნიჟარას ფარავს…

ნიჟარა კი ემსგავსება კოსმოსურ ხომალდს,

რითაც დედამიწის სტრატოსფეროს ვარღვევ

და აქ დარჩენილ საცოდავ ადამიანებს თვალცრემლიანი დავყურებ ზემოდან.

და მე ვწერ საკუთარ თავზე, რომელსაც ყველაზე უკეთ ვიცნობ…

შესაბამისად, ვიცნობ სხვა ჩემს თანატოლებს,

ჩემზე დიდებს

ჩემზე პატარებს

და, საერთოდაც, მე ადამიანების ამოცნობის არაჩვეულებრივი ნიჭი მაქვს

ამიტომ ვწერ მათზე ანუ საკუთარ თავზე

მე შემიძლია, ქვაბები საჭმლის ნარჩენებისგან გავასუფთაო

და თან კაცობრიობას მშვენიერი აზრები დავუტოვო

ან არც ისე მშვენიერი

რადგან ნებისმიერი მშვენიერი აზრი თავის თავში უკვე მოიცავს საპირისპიროს

მე კი ჩემი ნიჟარით მთვარეს ვუახლოვდები

საწვავი ბევრი მაქვს – ფიქრების გასამართ სადგურზე გამოფრენის წინ ჩავასხი

საკვებიც ბევრი მაქვს და რაც მთავარია სარეცხი ჟელე ერ კიდევ სავსეა

და ერთი კვირის მოუცლელობის გამო

არც გასარეცხ ჭურჭელს უჩანს ბოლო.

ამიტომ მივიწევ

მთვარეს გავცდი

მთვარე არ მიყვარს

არც მისი ბნელი მხარე მადარდებს

არც პლანეტების ნახვის სურვილი მაქვს

მე უბრალოდ ხორცს ვასხამ ბავშვობაში ძილის წინ დახაზულ სამიანს

რომელიც არასდროს ეტეოდა დედამიწაზე და ყოველთვის ზემოთ

კოსმოსისკენ იშვერდა ცხვირს

ამიტომ მივფრინავ

მივფრინავ სპირალურ გალაქტიკაზე

რათა სხვა ნისლეულის ნარჩენებთან ერთად ვიბრუნოთ მე და ჩემმა ჭურჭლით სავსე ნიჟარამ

და ყოველ დასვრილ თეფშზე მახსენდება დედამიწა

მახსენდება სუპერმარკეტი “ფრესკო”

და მახსენდება მისი დირექტორი

და მახსენდებიან მისი თანამშრომლები

და თვალზე ცრემლი მადგება

და ჩემი კურსის სისწორეში გადარწმუნებული გზას ვაგრძელებ.

გავცდი ანდრომედას

წინ ორიონია

გული გამალებით მიცემს,

რა მარტივი ყოფილა სინათლის სიჩქარით გადაადგილება –

მთავარია ცოტაოდენი ჭურჭლის ჟელე და დიდი ნიჟარა.

ყოველი ჭიქის გარეცხვაზე კი ჩემი სამსახური მახსენდება,

სადაც ვერასდროს ვრეცხავ ჭიქას,

რადგან ონკანი შორია

და მუდმივად ერთჯერად ჭიქებში ვფანტავ ფულს

და თვალზე ცრემლი მადგება

და ვბრაზდები საკუთარ თავზე,

რამდენ მშიერ კნუტებს დავაპურებდი ერთჯერადი ჭიქების ფულით

მე რომ ონკანთან მისასვლელად ხუთი მეტრის გავლა არ მეზარებოდეს.

მე ვხვდები, რომ დედამიწაზე 5 მეტრის გავლა უფრო ძნელია

ვიდრე კოსმოსში 1 მილიარდი სინატლის წლის დაფარვა

ამიტომ მივიწევ, მივიწევ წინ,

წინ უამრავი სანახავი გალაქტიკაა

მაგრამ ხომალდის ავზი თუხთუხებს

ძრავა მწყობრიდან გამოდის –

georgian water and power,

შენი დედა მოვტყან!

ხალხს ოცნებასაც არ აცდი.

წყალი წავიდა.

 

ნასვამი პოსტების ტრილოგია. N-3

ქარი შენ გგავს,
გაბრაზებულს
უბედურს
უკმაყოფილოს ცხოვრებითა
და ჩემი სიყვარულით.
ქარი შენ გგავს
რომელიც აწვება ჩემს ფანჯარას
არხევს ფარდას
და მე ვოცნებობ
შენ იყო ეს ქარი,
რომელიც
მოიტანს სუფთა ჰაერს ჩემი ფილტვებისთვის
რომელიც გაანიავებს
ჩახუთულ ჰაერს ჩემს ოთახში
რომელიც მოიტანს ქარიშხალს
და ჩემს ოთახს
ანბანივით ერთმანეთზე დაწყობილი საგნებით
ჰაერში აწევს.
მე მინდა არიო ყველაფერი
როგორც ქარი აკეთებს გარეთ
და ფეხებზე იკიდებს წესრიგს
ფეხებზე იკიდებს მეეზოვის შეგროვებულ ფოთლებს
ფეხებზე იკიდებს მათხოვრებს, რომლებსაც ძინავთ
მათხოვრულ საბნებში
ნათხოვრულ ადგილებზე.
მე მინდა იყო ეს ქარი
რომელიც შემოვარდება ჩემს ოთახში
ჩემს მათხოვრულ ოთახში
ჩემს მათხოვრულ კაბებში გაეხვევა
გაიხლართება
ჩემს მათხოვრულ ტვინში დაიდებს ბინას
ჩემი მათხოვრული აზრებით ააშენებს კიდობანს
რომელიც ჩვენ ასე გვინოდა
და გამბედაობა არ გვეყო მის ასაშენებლად,
რადგან ღმერთმა არ მოგვცა კურთხევა
რადგან ღმერთი
არ გამოისახა ჩემს კედლებზე
არც ჩემი ლეპტოპის ეკრანზე
რადგან ღმერთს ცივა, როცა ქარია,
ამიტომ გეძახი შენ –
იყავი ქარი
და შემოყევი ჩემს ღია ფანჯარას
ჩემს ლურჯ ფარდებს
დედაჩემის დაკიდებულს,
შემოყევი კედლებს
კედლებზე გაკრულ სურათებს
კედლებზე დაკიდებულ კაშნებს
კედლებზე მიხატულ წიგნებს
და შემოდი ჩემს ტვინში
არიე ყველა აზრი
გადააბრუნე ყველა ფიქრი
შეცვალე გულის ცემა
სანამ შემოდგომაა
და სანამ ჩრდილოეთიდან ქარები ქრიან
იყავი ქარი
და შემოდი ჩემს ოთახში.

ნასვამის პოსტების ტრილოგია. N-2

როგორ გგონია,
როდის ვარ ბედნიერი,
როცა ღვინოს ვსვამ?
შენ ცდები,
ისევე როგორც მე შევცდი
როცა მეგონა რომ
სიყვარული ყველა
არაპროპორციული აზრების გარეშე
ბედნიერებას მომიტანდა.
როცა მინდოდა
უბრალოდ მყვარებოდა
და მჯეროდა,
ეს იქნებოდა ბედნიერება.
ახლა წვიმაა,
ეს ყველაზე ბანალური ამინდი რომანტიკოსებისთვის,
ბანალური რომანტიკოსებისთვის
და არაფერია ამაში რომანტიკული
რადგან ნესტში ვიხრჩობით
მთელი ქალაქი ნესტში იხრჩობა
ნესტი სევდას გავს
ტანსაცმლის ქსოვილებში ჯდება
ტვინის ქსოვილებში ჯდება
გულის ძარღვებშიც ჯდება
(არც კი ვიცი,
აქვს თუ არა გულს ძარღვები,
ბიოლოგია არასდროს მისწავლია)
და ჯდება ქსელებში
სოციალურში
ათასგვარი ლინკებით
და ლექსის სტრიქონებით
ან გაწუწული კატების
და ქოლგებიანი გოგოების ფოტოებით.
მხოლოდ სისველე ვერ ატანს
ანუ ის, რითიც შევიგრძნობთ წვიმას
როგორც სევდას
ყველაზე ბანალურ განცდას კაცობრიობი ისტორიაში.

ნასვამი პოსტების ტრილოგია. N-1

ზოგჯერ წარმოიდგენ
როგორ აღებ ფანჯარას
და ღამის პერანგის ამარა
ჩაუვლი შენს ქვემოთ
ოთხ სართულს.
ამ დროს ისეთი განცდა გაქვს,
როგორც ლიფტში
მეთექვსმეტე სართულიდან რომ უცებ მოწყდება.
მერე რა,
იმდენად მხდალი ხარ, ამას ვერასდროს გააკეთებ.
შენ სიმღერებს უნდა უსმინო
შენ ლექსები უნდა იკითხო
შენ უნდა იკითხო წიგნები
თვითმკვლელი ქალების
და კაცებისაც,
რადგან ისინი ბევრად მეტნი არიან
როგორც ყოველთვის.

შენ იმისთვის დაიბადე,
მარად შეწუხებული რომ იყო,
გიყვარდეს და უბედური იყო
არ გიყვარდეს და ცარიელი იყო.
გიყვარდეს შემოდგომა
და ვერასოდეს წახვიდე ტყეში
გიყვარდეს წვიმა და მაინც ჩემი ფეხები.
რადგან სისველის გეშინია,
განსაკუთრებით საწოლში.

შენ იმისთვის დაიბადე
რომ ხანდახან,
როცა ორ ჭიქა ღვინოს მოიპარავ
და დედის უჩუმრად დალევ,
ფანჯარა გამოაღო
და უსმენდე ერთსა და იმავე მელოდიას,
გარეთ კი წვიმდეს
შუქნიშანს დევები აფსამდნენ
ოთახში ჭინკები დადიოდნენ
შენ პაულ ცელანს კითხულობდე
კითხულობდე
კითხულობდე
და ვერაფერს იგებდე,
რადგან
შენ იმისთვის დაიბადე
რომ გიყვარდეს და მაინც ჩემი ფეხები.