ვაგონი 8756

ეს არის საშუალო კლასი, – მეტროს რომელიღაც ვაგონში შემთხვევითი ალბათობით ერთად შეყრილი.

ეს არის საშუალო კლასი, – გაოფლილი მკლავებით, ახალდაქორწინებული წყვილივით, ერმანეთზე მიკრული.

ეს არის საშუალო კლასი, – მშობლებზე გაბრაზებული შვილებით

და მთავრობებზე გაბრაზებული მშობლებით

და ახალგაზრდებზე გაბრაზებული მოხუცებით

და “მაი დეიზე” გაბრაზებული ახალგაზრდებით, რომელთა “მესენჯერ სთორის” არავინ ნახულობს.

ეს არის საშუალო კლასი, – “კოტონისა” და “ვაიკიკის” გაცრეცილი პარკებით ხელში.

ეს არის საშუალო კლასი, – დეზერტირების ბაზარში ნაყიდი ბოსტნეულის პარკებით ხელში.

ეს არის საშუალო კლასი, რომელიც აბიჯებს ჩემს საშუალო კლასის მაღაზიაში ნაყიდ საშუალო ხარისხის ფეხსაცმელს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის დაუბანელი სხეულიდან გამოყოფილი სუნი გუდავს ჩემს საშუალო კლასის ფილტვებს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის უსიცოცხლო სახეები სპობს ჩემს საშუალო კლასის ოპტიმიზმს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის აქა-იქ დაჭერილი დიალოგები წიწკნის ჩემს საშუალო კლასის ნერვებს.

ეს არის საშუალო კლასის სტუდენობა, რომელიც იცინის მაღალ ხმაზე.

ეს არის საშუალო კლასის ჰიფსტერობა, რომელიც “თესლობს” რაღაცაზე.

ეს არია საშუალო კლასის ინტელიგენცია, რომელიც არ თესლობს, არ იცინის და, საერთოდაც, არ ჩანს, რადგან ინტელიგენციას არ უნდა ამ სიცხეში გასაშუალოკლასება, როგორც რევოლუციას – გატელევიზორება.

ათწუთიანი

ავტოსადგომზე ბევრი ჯართია

ოფისებში – ბევრი სევდა

სახლებში უფრო მეტი პრობლემაა, ვიდრე ოფისებში და არანაკლები ჯართი, ვიდრე ავტოსადგომზე

სისხლში ბევრი მოლეკულაა, უფრო მეტი, ვიდრე პრობლემა სახლში და არანაკლები, ვიდრე ვიტამინები ორგანიზმში.

ჩემს ორგანიზმში ვიტამინები თითქმის არ არის

ჩემი მეზობლის ორგანიზმში უფრო მეტი ვიტამინია, ვიდრე ჩემსაში. თვითონ მითხრა.

დედა ამბობს, რომ უნდა გავსუქდე, მე ვპასუხობ, რომ აჯაფსანდალით არავინ სუქდება.

ბიჭი, რომელიც მიყვარს, მეუბნება რომ ბევრს ვეწევი, მე ვპასუხობ, რომ მამა უფრო მეტს ეწევა.

კაცს, რომელსაც კალათით გასაყიდად ჩურჩხელები დააქვს, დაძარღვული ხელები აქვს

კაცი, რომელსაც დაძარღვული ხელები აქვს, თავისი ცოლის მომზადებულ ჩურჩხელებს ყიდის…

წერეთლიდან მეტრო გოცირიძემდე გრძელი ხიდი გადის.

მეტრო გოცირიძეს შესასვლელში ყოველდღე ერთი და იგივე ფისო ზის.

მეტრო გოცირიძის პოლიციელი ვესტერნების შერიფს ჰგავს.

გოგოს, რომელსაც დღეს დაბადების დღე ჰქონდა, ღმერთის წამს.

მე ვფიქრობ, რწმენა უფრო სუსტია, ვიდრე რწმენის სურვილი და უფრო უსარგებლო, ვიდრე კასინის მისია სატურნზე.

კასინი 2017 წლის 15 სექტემბერს თვითმკვლელობის აქტს ჩაიდენს, ის სატურნის რგოლებში ჩაყვინთავს და აღარასდროს დაბრუნდება.

ჩაყვინთვა ბევრად რთულია, ვიდრე ჩასუნთქვა და თითქმის ისეთივე აუცილებელი, როგორც დაბრუნება.

ჩემი მეგობრის მამა სახლში აღარ დაბრუნდება.

ჩემი მეგობრის დედაც აღარ დაბრუნდება სახლში.

მე თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, რადგან დედაჩემი და მამაჩემი სახლში მელოდებიან.

შიში უფრო მტკივნეულია, ვიდრე სიყვარულში იმედგაცრუება, მაგრამ უფო მსუბუქი, ვიდრე საყვარელ ადამიანთან სამუდამო განშორება.

მე დანამდვილებით არაფერი ვიცი.

წეროები მიფრინავენ, გუგულის ბუდეები რჩება

e0d2092b9b8cea341745e11a9500ed6e-copyმე ახლა ნოუთბუქის ან ელექტრო ჩაიდნის აღწერას უნდა ვაკეთებდე, ვწერდე, ვწერდე და ვიზეპირებდე ვატებს, მოცულობებს, რამებს და ცეპეუ-ებს, მაგრამ არ შემიძლია იმიტომ, რომ გარეთ მზეა, მე კიდევ გრძელი ხიდი გადმოვიარე, სადაც ასევე მზე ანათებდა და მე წითელი ქურთუკი მეცვა და სანამ ხიდს გადმოვივლიდი, მეტროში ერთ სტატიას ვკითხულობდი გუგულის ბუდეებზე და სანამ ამ სტატიას წავიკითხავდი, ჩემი მეგობრის პოსტი ვნახე მორალზე და ირიბად ჩემზე და სანამ მასაც წავიკითხავდი, ჩვენ ვიკამათეთ მორალზე, პოლიტიკაზე, რელიგიაზე და საკუთარ თავებზე და იმაზე, რომ მე არ მაქვს მორალის ქადაგების უფლება, რადგან თავად გუგულის ბუდეში ვარ მოკალათებული და არაფრის შეცვლა არ შემიძლია და არათუ არ შემიძლია, არც მინდა კიდეც.

დიახ, მე გუგულის ბუდეში ვცხოვრობ ისევე, როგორც ბევრი თქვენგანი. ჩვენ თბილად გვახურავს საბნები, სიმფონიურ მუსიკას ვუსმენთ და წესებს ზედმიწევნით ვასრულებთ. დილით ადრე სიგნალი გვაღვიძებს. აბაზანაში შესასვლელად ყოველთვის რიგი გვხდება. მერე იწყება ერთი და იგივე – რუტინა, რუტინა და რუტინა. დიდება რუტინას – დრო მიდის, კადრები რჩებაო, კადრები არ ვიცი, რუტინა კი ჭეშმარიტად უცვლელია და მარადიული.

სტატიაში ეწერა, რომ გუგულის ბუდეები უამრავია. დიახ, ეს ასეა. მათ რა გამოლევს, სისტემას რა გააქრობს, მის რეჩედებს სად დამალავ?! ტოტალიტარიზმი ყველგანაა. ის არ კვდება, ან თუ კვდება, გველეშაპივით ცხრა თავი აქვს და მუდმივად ახალ-ახალი გამოეზრდება. ერთგან თუ კვდება, მეორეგან რჩება, კომბინატში თუ კვდება, ფაბრიკაში რჩება, სსრკ-ში თუ კვდება, დემოკრატიულ საქართველოში რჩება ისევე, როგორც დემოკრატიულ ამერიკაში ან ყველასგან დავიწყებულ ჭიათურის სოფელ ითხვისში. ასევე ბევრია მაკმერფი, ბრომდენი და რეჩედი.

მთელი გზა ამაზე ვფიქრობდი და, როგორც ყოველთვის, ტვინის ღუნვა საკუთარ თავამდე მივიდა. ვინ ვარ მე? – მაკმერფი, რეჩედი, ბრომდენი თუ ბილი ბიბიტი? რეჩედი რომ არ ვარ, ვიცი. სამწუხაროდ, მაკმერფიც ვერასდროს ვიქნები. ვერასდროს შევძლებ არეულობის შეტანას გუგულის ბუდეში, ვერასდროს შევძლებ გულწრფელ და ასე თავხედურად პირდაპირ პროტესტს რეჩედის ტირანული წესების მიმართ. მე ბრომდენი ვარ – დიდი, მთასავით ინდიელი, რომელიც რაღაც მიზეზებით ჭიანჭველის ტოლად იქცა, რომელიც შეეგუა იმას, რაც აქვს, სადაც არის, რომელიც დამუნჯდა და დაყრუვდა, რათა მინიმალური კომფორტი ჰქონოდა, რათა არავის შეეწუხებინა და ნისლის მანქანაში ეცურა. მე ბრომდენი ვარ, რომელსაც ჭირდება მაკმერფი, რომელიც მას ნელ-ნელა გაზრდის, ნისლს გაუფანტავს, ბრძოლის სურვილს გაუღვიძებს, გარემოს შეცვლის აუცილებლობისკენ მიუთითებს და პულტით ფანჯრის ბადეს გაანგრევინებს.

ყოველთვის მეგონა, რომ თავისუფლებისთვის მუდმივად ვიბრძოლებდი, ვიბრძოლებდი სიმართლისთვის, უკეთესი მომავლისთვის, უკეთესი სამსახურისთვის, საკუთარი თავის განვითარებისა და რეალიზებისთვის, მაგრამ მე არ ვარ მაკმერფი და როგორც არ უნდა ვხედავდე უსამართლობას, მისი გამოსწორება გამიჭირდება. რადგან მე ბილი ბიბიტი ვარ და ჩემი ბოლო სამართებელი იქნება ან სამფეხა და გრძელი თოკი. უკეთეს შემთვევაში კი ბრომდენად დავრჩები და ერთ დღესაც მომბეზრდება სიგარეტის კვამლში – ამ ნისლის მანქანაში ცურვა და გაზრდას დავიწყებ.

გავა დრო და კედელთან მდგომი “აურელიანო ბუენდია” ვერაფერს გაიხსენებს, რადგან, დიდი ალბათობით, ალცჰაიმერი ექნება. ვიღაცები კი გუგულის ბუდეებს ისევ ააშენებენ, ვიღაცები გადაუფრენენ, როგორც ერთი, ამერიკულ ქურთუკში გახვეული ქართველი ბიჭი წერს: –

„ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა

ვიღაცა ამ ბუდეს

მთელი ცხოვრება აშენებდა“.

სახლში მარტო დაბრუნებულთა ჰიმნი

cbcc8789591bb13f7c4b4084a064c1cf(მადლობა მეგობარს, რომელიც, ყველა სხვა განცდასთან ერთად, წერის სურვილს მიღვიძებს)

შენ ბრუნდები სახლში თითზე გახეული წინდითა და მეგობრის ნაჩუქარი ფეხსაცმლით.
შენ ბრუნდები სახლში ძლივს შეკოწიწებული ინტელექტითა და არც ისე სახარბიელო მომავალზე ფიქრით.
შენ ბრუნდები სახლში ყოველდღიური რუტინისგან დაღლილი და
გენეტიკურად მიღებული მარტოობის მუდმივი განცდით.
შენ ბრუნდები სახლში ვერნასწავლი გრძნობების მოთოკვითა და არეული ნერვებით.
შენ ბრუნდები სახლში არარსებულ შვილებზე ფიქრით და მათ არარსებულ საზრუნავზე ზრუნვით.
შენ ბრუნდები სახლში და არწმუნებ საკუთარ თავს, რომ თუნდაც სახლში დაბრუნება უკვე კარგია.
შენ ბრუნდები სახლში და ათვალიერებ სხვა, მარტო დაბრუნებულებს, მათ დაღლილ და ჩამოყრილ მხრებს, ამოღამებულ თვალებს, შესაღებ თმას, გაუპარსავ წვერს და თითოელ მათგანზე მხოლოდ მძიმე სოციალურ პირობებს ხედავ…
და შენ ფიქრობ, რომ დროა, საკუთარ ფილტვებს, ვენებს, ხერხემალს, მკერდსა და ტვინს მიხედო. იმიტომ, რომ შესაძლოა, მუდმივად მარტო მოგიხდეს სახლში დაბრუნება, მუდმივად მარტო მოგიხდეს ქარიან ამინდში გაჩერებიდან სახლამდე მირბენა, ბნელ სადარბაზოში მხდალივით შეპარვა, კედელზე აკრობა და ათას საშინელებაზე ფიქრი, სანამ ლიფტი შენამდე დაეშვება. ამიტომ ჯანმრთელი უნდა იყო, ცოტა კარატეც ისწავლო, სახლში ერთი შავტუხა ფისოც მოიყვანო და “აიძულო”, ფანჯრის რაფაზე შემოსკუპებული შენს სახლში დაბრუნებას უცდიდეს.
შენ კი მღეროდე სახლში მარტო დაბრუნებულთა ჰიმნებს. მღეროდე შენთვის, გულში და მხოლოდ მეტროს სადგურებს შორის ყელიდან უშვებდე ვერმოთოკილ ბგერებს, რომელიც ამბობს, რომ “შენ არასდროს ისეირნებ მარტო”, რომელიც ტყუის, რომელიც ტკბილად, მაგრამ მაინც ბოროტად ტყუის.

გულისრევა – ქრონიკულად და სტატიკურად

e8100b0fddc66e74e2da53f9bbbf0cfb-1სარტრის “გულისრევა” წაგიკითხავთ? მე – არა. მარტო ის ვიცი, რომ ფილოსოფიურ-ავტობიოგრფიული რამეა. ჩემი მეგობარი კითხულობს (მეორედ) და დღეს ვახსენეთ, სამსახურს რომ მოვრჩით და სახლისკენ მივჩაქჩაქებდით.

თუმცა სარტრი მარტო ამის გამო არ გამხსენებია. სიტყვა – “გულისრევა” მომწონს. კარგად გამოითქმის და ისეთ რაღაცებს გამოხატავს, რასაც ვერ ვხსნი. საერთოდაც, ხშირად მერევა გული. უფრო სწორად, ვგრძნობ რომ მერევა და ეს სიტყვა სულ თავში მიტრიალებს: გულისრევა.. გულისრევა.. გულისრევა.. ამ დროს სიგარეტს ვაქრობ და სამარშრუტო ტაქსიში ავდივარ. ადგილს ვერ ვპოულობ. ფეხზე ვდგავარ. გულისრევა.. გულისრევა.. მძღოლი ამუხრუჭებს. რადიოს რთავს. რომელიღაც საინფორმაციოში გვარამიასა და ბურჭულაძეზე კამათობენ. გულისრევა.. გულისრევა..გულისრევა.. მძღოლი ამით არ კმაყოფილდება და დარდიმანდებზე გადადის (როგორ მძულს ეს სიტყვა). გულისრევა.. გულისრევა..გულისრევა.. როგორც იქნა, ადგილი თავისუფლდება. ვჯდები. ფანჯარას ოდნავ ვაღებ და გარეთ ვიყურები. თვალში კედლებზე გაკრული საარჩევნო პლაკატები მხვდება (როგორ მძულს ეს მახინჯი ფასადები). გულისრევა.. გულისრევა..გულისრევა.. მარშუტში საშინელი სუნია. ნაღმებივით ალაგ-ალაგ ამომხტარი საცობები მაგიჟებს. მძღოლი პერიოდულად ამუხრუჭებს (როგორ მძულს მუხრუჭი). გულისრევა.. გულისრევა.. გულისრევა.. მკვდარივით ვეშვები ასფალტზე. ჩემი კიმონოს გრძელი ტოტები კარების სახელურს ედება. უხერხულად ვიშმუშნები. ჩემს უკან ქალი ცხვირს იბზუებს და ცდილობს გადამასწროს (როგორ მძულს უხერხულობა). გულისრევა.. გულისრევა.. გულისრევა..

სახლისკენ მივდივარ. გარეუბნის სუფთა ჰაერი გულისრევას ფანტავს. უკვე სახლში ვარ. აქ კარგია. ფეხზე ვიხდი და აულაგებელ საწოლზე ვემხობი. თვალს ვახელ და ოთახის კედლები ტრიალს იწყებს. ტელეფონი თავს მახსენებს. ადგომა და ჭამა მინდა, მაგარამ გულისრევაც თავს მახსენებს. მის გასაფანტად ფბზე შევდივარ. ერთ-ორ შეტყობინებას გულგრილად ვუყურებ და კედელს ვსქროლავ: “ზოდიაქოს ნიშნებმა ადგილი შეიცვალეს”, დამიბრუნეთ ჩემი მერწყული”, “ახლა რა ვუყო კუროს ტატუს”, “დღეს ჩემმა ფისომ შპალერი დაჩხაპნა (კომენტარი: “საყვარელი)”, “მეჭიაურის დიდებული პოლიტიკური კარიერა დასრულდა”, “უნდა მოგიყვეთ: დღეს გაჩერებაზე….” და აქვე – ლამაზი გოგოების ლამაზი სხეულების ნავარჯიშები ნაწილების ახლო ხედები, ოდნავ ლამაზი გოგოების ოდნავ ლამაზი სხეულების ოდნავ ნავარჯიშები ნაწილების შორი ხედები, ჰიპსტერა ტიპების გრძელი წვერები, ინტელექტუალების გრძელი ენები, ოჯახის ქალების დაღლილი ხელები, პირველად შეყვარებული თინეიჯერების ცრემლები, რთული შემთხვევების ტოტალიზატორის “გასხმული” ბილეთები და სადღაც კედლის რომელიღაც წერტილში სარტრიც კი მხვდება თვალში: გულისრევა.. გულისრევა.. გულისრევა..

ერთ დღესაც მე აუცილებლად მექნება სინათლის სიჩქარით მოძრავი კუბიკი და თავს დავაღწევ (ხოლმე) ისეთ ოდიოზურ მოვლენებს, როგორიც არჩევნები, საყოველთაო მოწყენილობა და ქრონიკული გულისრევაა.