ათწუთიანი

ავტოსადგომზე ბევრი ჯართია

ოფისებში – ბევრი სევდა

სახლებში უფრო მეტი პრობლემაა, ვიდრე ოფისებში და არანაკლები ჯართი, ვიდრე ავტოსადგომზე

სისხლში ბევრი მოლეკულაა, უფრო მეტი, ვიდრე პრობლემა სახლში და არანაკლები, ვიდრე ვიტამინები ორგანიზმში.

ჩემს ორგანიზმში ვიტამინები თითქმის არ არის

ჩემი მეზობლის ორგანიზმში უფრო მეტი ვიტამინია, ვიდრე ჩემსაში. თვითონ მითხრა.

დედა ამბობს, რომ უნდა გავსუქდე, მე ვპასუხობ, რომ აჯაფსანდალით არავინ სუქდება.

ბიჭი, რომელიც მიყვარს, მეუბნება რომ ბევრს ვეწევი, მე ვპასუხობ, რომ მამა უფრო მეტს ეწევა.

კაცს, რომელსაც კალათით გასაყიდად ჩურჩხელები დააქვს, დაძარღვული ხელები აქვს

კაცი, რომელსაც დაძარღვული ხელები აქვს, თავისი ცოლის მომზადებულ ჩურჩხელებს ყიდის…

წერეთლიდან მეტრო გოცირიძემდე გრძელი ხიდი გადის.

მეტრო გოცირიძეს შესასვლელში ყოველდღე ერთი და იგივე ფისო ზის.

მეტრო გოცირიძის პოლიციელი ვესტერნების შერიფს ჰგავს.

გოგოს, რომელსაც დღეს დაბადების დღე ჰქონდა, ღმერთის წამს.

მე ვფიქრობ, რწმენა უფრო სუსტია, ვიდრე რწმენის სურვილი და უფრო უსარგებლო, ვიდრე კასინის მისია სატურნზე.

კასინი 2017 წლის 15 სექტემბერს თვითმკვლელობის აქტს ჩაიდენს, ის სატურნის რგოლებში ჩაყვინთავს და აღარასდროს დაბრუნდება.

ჩაყვინთვა ბევრად რთულია, ვიდრე ჩასუნთქვა და თითქმის ისეთივე აუცილებელი, როგორც დაბრუნება.

ჩემი მეგობრის მამა სახლში აღარ დაბრუნდება.

ჩემი მეგობრის დედაც აღარ დაბრუნდება სახლში.

მე თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, რადგან დედაჩემი და მამაჩემი სახლში მელოდებიან.

შიში უფრო მტკივნეულია, ვიდრე სიყვარულში იმედგაცრუება, მაგრამ უფო მსუბუქი, ვიდრე საყვარელ ადამიანთან სამუდამო განშორება.

მე დანამდვილებით არაფერი ვიცი.

შიშები და წარმოდგენები N=1

7b470ec264314ddf470b71a1531d0ea4დღეს თუ დრო მომრჩება, ახალ პოსტს დავწერ. პოსტი არ იქნება სამსახურზე, არც ოჯახის წევრებზე, არც შეყვარებულებზე, არც მეგობრებზე, არც მოხუც პატრიარქზე, არც მიწისქვეშა გადასასვლელებთან ჩამომსხდარ მათხოვრებზე და მითუმეტეს, არც გუგული მაღრაძეზე. პოსტი იქნება შიშებსა და წარმოდგენებზე.

აი, მაგალითად, როცა გვიან ღამით ქალაქის ცენტრიდან გარეუბნისკენ მივემართება, ვუყურებ ჩაბნელებულ, ჯერ აუშენებელ კორპუსებს, ან მიტოვებულ ქარხნებს ქსნისა და ფეიქრების ქუჩებზე და თავს ამ შენობებში წარმოვიდგენ. იქ ყველგან ბნელა. მე მეშინია, მაგრამ თან რაღაც უცნაური სიამოვნება ახლავს ამ წარმოდეგნას. მე მომწონს, როცა წარმოდგენილი შიშისგან ვიტანჯები.

ტაქსიდან გადმოვდივარ და პირდაპირ ამ შენობებისკენ მივდივარ. ნახევრადჩამომომძვრალ ჭიშკარს ვაღებ. ის ჭრიჭინებს, როგორც საშინელებათა ფილმებში. მე ეზოში ვდგავარ, ქარია და ყურებში უცნაურად მიწუის, უფრო სწორად, მე მეჩვენება, რომ უცნაურად წუის, სინამდვილეში ძალიან ჩვეულებრივი ქარული ხმა აქვს. ეზო გადავჭერი და ნახევრადდანგრეული ქარხნისკენ ვაგრძელებ გზას. სახელურს დაბლა ვწევ და მთავარი შესასვლელიდან შევდივარ. უკვე შენობაში ვარ. მაგრად ბნელა. შენობის ჭერი ძალიან მაღალია და სივრცე – იმაზე დიდი, ვიდრე ჩემი სკოლის ფისკულტურის დარბაზში. მე ჩუმად ვარ, არადა, ძალიან მინდა ხმამაღლა ვიმღერო: იუ, ქილინგ მი ეგეეენ და ჩემი ხმის ექოთი დავტკბე. მაგრამ ჩუმად ვარ. პირდაპირ შენობის შუაგულისკენ მივდივარ. ირგვლივ მხოლოდ ჩემი ნაბიჯების ხმა ისმის. უკან არ ვიხედები, არადა, სიგიჟემდე მინდა მოხედვა და იმის გაგება, რამხელა დანა აქვს იმ კაცს, უკან რომ მომყვება. მაინც არ ვიხედები. მეჩვენება, რომ შიშველ მხრებზე რაღაც მეხება, მაინც არ ვიხედები, თითქმის დარბაზის ცენტრში ვდგავარ, მაინც არ ვიხედები. ვჩერდები. არ მინდა სიმშვიდე დავკარგო და მდგომარეობიდა გამოვიდე. ვიცი, რომ მოვბრუნდე, დასამშვიდებლად ერთი მოტრიალება არ მეყოფა და ყველა მხარეს დავიწყებ ყურებას, ყველა კუთხეში, ამიტომ ნაბიჯს წინ ვდგამ და უკანა გასასვლელისკენ მივდივარ, კარი იქაც ღია მხვდება. ეზოში ძაღლის ყეფა მესმის. შენობას წრეს ვუვლი და ჭიშკრისკენ მივდივარ, ძაღლის ხმა ახლოვდება, მის პარალელურად ახლოსაა ქუჩის ხმაც. უკვე ტრასაზე ვარ. შიშიდან გამოვძვერი. მომწონს მანქანების ხმაური, მათი ბღუილი და ასფალტის მტვრის სუნი. მე ტაქსის ვაჩერებ და გზას ვაგრძელებ. დღეისთვის კმარა. წარმოსახვითი შიშიდან პირდაპირ სახლში ვბრუნდები.

მე მთელი ვარ და არსად არცერთი ნაკაწრი არ მაქვს.

ბაბუას

ბაბუას ხვალ დაბადების დღე აქვს. 80 წლის ხდება. ბაბუა ჭიათურაში ცხოვრობს. დარეკვას აზრი არ აქვს, მაინც ვერაფერს გაიგებს.

ბოდიში, ლია, მე “პაპაჩემი” არ მძულს. თუმცა არც განსაკუთრებულად ახლო ბაბუა და შვილიშვილი ვყოფილვართ. ერთხელ, გაბრაზებულზე კარებიც კი შემომიმტვრია და მე ფანჯრიდან გადავხტი. დიდი არაფერი, ფანჯრიდან ისედაც ხშირად ვხტებოდი, დაბალზე იყო და იმიტო.

ბაბუას არასდროს წაუკითხავს ჩემთვის ზღაპრები, არც ის მახსოვს, ოდესმე რამე ეჩუქებინოს, ხშირად ჯაჯღანებდა კიდეც და დალევაც უყვარდა. დალევა ახლაც უყვარს. ჭიქის ბოლომდე გამოცლის მანია აქვს (თუმცა ღვინოს და წვენს უკვე ვეღარ არჩევს ერთმანეთისგან). როგორც დედა ამბობს, ზუსტად ამიტომ გახდა ცუდად ბოლო წლებში.

დალევა მეც მიყვარს. თუმცა ბაბუასთან ერთად არასდროს დამილევია. ბაბუა კი გზაში ვინმე გზააბნეულს გამოიჭერდა, ბებიას გამომცხვარი ხაჭაპურებით გამოტენიდა და ათრობდა და ათრობდა და ათრობდა. მერე ეს კაცი ჩუმად იპარებოდა და ბაბუა საშველად ბებოს იხმობდა: არიქა, ნაზიკო, მიშველე, გარბის ეს კაციო.

დიახ, კაცები გარბოდნენ. მერე ბაბუას წყალი მოჰქონდა მეზობლის ჭებიდან, რადგან ჩვენი ეზო მაღაროსგან ნიადაგგამოცლილია და მე ამ წყლებით ჩუმად ვწუწაობდი.

ბაბუას მორიგეობაში წასვლა უყვარდა. მე არ მიყვარდა, როცა ბაბუასთან საჭმელს მატანდნენ, მაგრამ მიყვარდა, როცა უკვე ბეგიაურზე ასული მწვანე ბალახზე ვნებივრობდი და ბაბუასთან გატანებული პურით და ყველით ვილუკმებოდი.

ბაბუას ზეგ ჰქონია დაბადების დღე, შემეშალა. 80 წლის კი ნამდილად ხდება და ნამდვილად ჭიათურაში ცხოვრობს და ნამდვილად ვერაფერს გაიგებს, რომ დავურეკო და მივულოცო.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია

(უკანასკნელი ორი თვის მიმოხილვა)

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

სახლში შიგადაშიგ ათევდა ღამეს

იშრობდა თმას და ცდილობდა ოჯახს დახმარებოდა –

შეძლებისდაგვარად გაერეცხა ჭურჭელი და კომუნალურების ერთი ფრთა მაინც გაენულებინა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დადიოდა მეტროთი, ეფერებოდა ქუჩის კატებს

და ძულდა შუა ხნის კაცების მზერა თავის დაკლეტკილ ნეილონის წინდებზე…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

ეზიზღებოდა საკუთარი სამსახური,

რადგან სამსახური იყო ყოველთვის მყარი და ალაგ-ალაგ წვეტიანი ადგილებით, რომელიც ესობოდა ფეხებში მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

და 600 ლარი იყო ვერდასათმობი 600 ლარი, რადგან ის უდრიდა რამდენიმე ჭიქა ღვინოს, ახალ, ფერად კაბასა და ცოტაოდენ დახმარებას ოჯახისათვის (როგორც ზემოთ აღვნიშნე)

სანაცვლოდ კი 600 ლარი, ეს სატანური ციფრი, ართმევდა მას მუქთახორობის პერსპექტივას, 

რაც, თავის მხრივ, გულისხმობდა, ბალიშზე შემოწყობილი ფეხებით, რომელიმე შავ-თეთრი ფილმით ტკბობას ან თაროზე შემოწყობილი წიგნებისთვის “მტვრის გადაწმენდას” ან სხვა საკრარულ რიტუალებს..

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გაუნათლებელი უფროსები ჰყავდა,

თუმცა განათლება დიდი აბსტრაქტული გაიძვერა გახლდათ და მაინცდამაინც არც თანშრომლებში ამჟღავნებდა თავს, შესაბამისად – არც მასში, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, უყვარდა ლიტ. ფესტივალები

თავისი ძვლებამდე გამხდარი თუ მსუქანი პოეტებით

და მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გულს უჩუყებდა იმ პოეტების საღამოები, ვისაც ცოტა მსმენელი ჰყავდა და სიხალვათის გადასაფარად, გულმოდგინედ უკრავდა ტაშს.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, რომ პოეზია ტაშის დაკვრით არ განისაზღვრებოდა (თუმცა ზოგჯერ ტაში მართლა აჭმევდა პურს)

და არც ასაკი იყო სიბრალულის პროპორციული, მაგრამ რადგან მამა ნელ-ნელა ასაკში შედიოდა, მოხუცი ადამიანების მიმართ სიბრალული ეპარებოდა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დაიდიოდა აქციაზე და აქცია იყო იმაზე მცირერიცხოვანი, ვიდრე ზვიადის დროს

და იმაზე რაციონალური ვიდრე ზვიადის დროს.

ხოლო მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, არ უყვარდა რეპი, მაგრამ უყვარდა, როცა იქ იდგა, სადაც საჭირო იყო, ამიტომ იდგა.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა რომ, მესამე პირში საუბარი ყოველთვის აადვილებდა სათქმელს, ამიტომ ხლართავდა პირის ნიშნებს, ქვემდებარეებსა და შემასმენელს და უფრო მეტად ტანჯავდა მკითხველს,

რადგან მან, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, ისეთ ქცეყანაში ცხოვრობდა, სადაც ტანჯვა ეროვნული ჰობი გახლდათ

და ისიც, თინეიჯერივით ტრენდებს აყოლილი, საყოველთაო ტანჯვის ფერხულში ებმებოდა.

დასასრული.