დაურედაქტირებელი ფიქრები

3e7680375f4c22a7ebef3923a1ea7f6c

მე არ შემიძლია წერა,

როცა ნოუთუქთან ვზივარ.

არც მაშინ, როცა ხელში კალამი და სუფთა ფურცელი მიჭირავს.

მე მხოლოდ მაშინ ვწერ, როცა სარეცხი ჟელეთი გაქაფულ ღრუბელს ჭუჭყიან თეფშებს ვუსვამ.

აი, მაშინ მე ძალიან კარგი პოეტი ვარ.

ჟელეს თითოეულ ბუშტში ჩემს ფიქრებს ვათავსებ,

მისით იბერება, დიდდება და მთელ ნიჟარას ფარავს…

ნიჟარა კი ემსგავსება კოსმოსურ ხომალდს,

რითაც დედამიწის სტრატოსფეროს ვარღვევ

და აქ დარჩენილ საცოდავ ადამიანებს თვალცრემლიანი დავყურებ ზემოდან.

და მე ვწერ საკუთარ თავზე, რომელსაც ყველაზე უკეთ ვიცნობ…

შესაბამისად, ვიცნობ სხვა ჩემს თანატოლებს,

ჩემზე დიდებს

ჩემზე პატარებს

და, საერთოდაც, მე ადამიანების ამოცნობის არაჩვეულებრივი ნიჭი მაქვს

ამიტომ ვწერ მათზე ანუ საკუთარ თავზე

მე შემიძლია, ქვაბები საჭმლის ნარჩენებისგან გავასუფთაო

და თან კაცობრიობას მშვენიერი აზრები დავუტოვო

ან არც ისე მშვენიერი

რადგან ნებისმიერი მშვენიერი აზრი თავის თავში უკვე მოიცავს საპირისპიროს

მე კი ჩემი ნიჟარით მთვარეს ვუახლოვდები

საწვავი ბევრი მაქვს – ფიქრების გასამართ სადგურზე გამოფრენის წინ ჩავასხი

საკვებიც ბევრი მაქვს და რაც მთავარია სარეცხი ჟელე ერ კიდევ სავსეა

და ერთი კვირის მოუცლელობის გამო

არც გასარეცხ ჭურჭელს უჩანს ბოლო.

ამიტომ მივიწევ

მთვარეს გავცდი

მთვარე არ მიყვარს

არც მისი ბნელი მხარე მადარდებს

არც პლანეტების ნახვის სურვილი მაქვს

მე უბრალოდ ხორცს ვასხამ ბავშვობაში ძილის წინ დახაზულ სამიანს

რომელიც არასდროს ეტეოდა დედამიწაზე და ყოველთვის ზემოთ

კოსმოსისკენ იშვერდა ცხვირს

ამიტომ მივფრინავ

მივფრინავ სპირალურ გალაქტიკაზე

რათა სხვა ნისლეულის ნარჩენებთან ერთად ვიბრუნოთ მე და ჩემმა ჭურჭლით სავსე ნიჟარამ

და ყოველ დასვრილ თეფშზე მახსენდება დედამიწა

მახსენდება სუპერმარკეტი “ფრესკო”

და მახსენდება მისი დირექტორი

და მახსენდებიან მისი თანამშრომლები

და თვალზე ცრემლი მადგება

და ჩემი კურსის სისწორეში გადარწმუნებული გზას ვაგრძელებ.

გავცდი ანდრომედას

წინ ორიონია

გული გამალებით მიცემს,

რა მარტივი ყოფილა სინათლის სიჩქარით გადაადგილება –

მთავარია ცოტაოდენი ჭურჭლის ჟელე და დიდი ნიჟარა.

ყოველი ჭიქის გარეცხვაზე კი ჩემი სამსახური მახსენდება,

სადაც ვერასდროს ვრეცხავ ჭიქას,

რადგან ონკანი შორია

და მუდმივად ერთჯერად ჭიქებში ვფანტავ ფულს

და თვალზე ცრემლი მადგება

და ვბრაზდები საკუთარ თავზე,

რამდენ მშიერ კნუტებს დავაპურებდი ერთჯერადი ჭიქების ფულით

მე რომ ონკანთან მისასვლელად ხუთი მეტრის გავლა არ მეზარებოდეს.

მე ვხვდები, რომ დედამიწაზე 5 მეტრის გავლა უფრო ძნელია

ვიდრე კოსმოსში 1 მილიარდი სინატლის წლის დაფარვა

ამიტომ მივიწევ, მივიწევ წინ,

წინ უამრავი სანახავი გალაქტიკაა

მაგრამ ხომალდის ავზი თუხთუხებს

ძრავა მწყობრიდან გამოდის –

georgian water and power,

შენი დედა მოვტყან!

ხალხს ოცნებასაც არ აცდი.

წყალი წავიდა.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s