სახლში მარტო დაბრუნებულთა ჰიმნი

cbcc8789591bb13f7c4b4084a064c1cf(მადლობა მეგობარს, რომელიც, ყველა სხვა განცდასთან ერთად, წერის სურვილს მიღვიძებს)

შენ ბრუნდები სახლში თითზე გახეული წინდითა და მეგობრის ნაჩუქარი ფეხსაცმლით.
შენ ბრუნდები სახლში ძლივს შეკოწიწებული ინტელექტითა და არც ისე სახარბიელო მომავალზე ფიქრით.
შენ ბრუნდები სახლში ყოველდღიური რუტინისგან დაღლილი და
გენეტიკურად მიღებული მარტოობის მუდმივი განცდით.
შენ ბრუნდები სახლში ვერნასწავლი გრძნობების მოთოკვითა და არეული ნერვებით.
შენ ბრუნდები სახლში არარსებულ შვილებზე ფიქრით და მათ არარსებულ საზრუნავზე ზრუნვით.
შენ ბრუნდები სახლში და არწმუნებ საკუთარ თავს, რომ თუნდაც სახლში დაბრუნება უკვე კარგია.
შენ ბრუნდები სახლში და ათვალიერებ სხვა, მარტო დაბრუნებულებს, მათ დაღლილ და ჩამოყრილ მხრებს, ამოღამებულ თვალებს, შესაღებ თმას, გაუპარსავ წვერს და თითოელ მათგანზე მხოლოდ მძიმე სოციალურ პირობებს ხედავ…
და შენ ფიქრობ, რომ დროა, საკუთარ ფილტვებს, ვენებს, ხერხემალს, მკერდსა და ტვინს მიხედო. იმიტომ, რომ შესაძლოა, მუდმივად მარტო მოგიხდეს სახლში დაბრუნება, მუდმივად მარტო მოგიხდეს ქარიან ამინდში გაჩერებიდან სახლამდე მირბენა, ბნელ სადარბაზოში მხდალივით შეპარვა, კედელზე აკრობა და ათას საშინელებაზე ფიქრი, სანამ ლიფტი შენამდე დაეშვება. ამიტომ ჯანმრთელი უნდა იყო, ცოტა კარატეც ისწავლო, სახლში ერთი შავტუხა ფისოც მოიყვანო და “აიძულო”, ფანჯრის რაფაზე შემოსკუპებული შენს სახლში დაბრუნებას უცდიდეს.
შენ კი მღეროდე სახლში მარტო დაბრუნებულთა ჰიმნებს. მღეროდე შენთვის, გულში და მხოლოდ მეტროს სადგურებს შორის ყელიდან უშვებდე ვერმოთოკილ ბგერებს, რომელიც ამბობს, რომ “შენ არასდროს ისეირნებ მარტო”, რომელიც ტყუის, რომელიც ტკბილად, მაგრამ მაინც ბოროტად ტყუის.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s