“იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს”

illustrationgirlmonstersketchblackwhitedrawing-d93c860cb970acf16bffbec6c051a240_hერთხელ ერთმა ლექტორმა მითხრა: – შეყლაშვილი, სანამ შენი ტვინი დაიკეტება, რამე დაწერეო. ასეთი ხარ, უცებ გეხსნება და იმ მონაკვეთში უნდა მოასწროო. კარგად მიხვდა ის კაცი ჩემს ხასიათს…

და არა მხოლოდ ხასიათს, ჩემს შესაძლებლობებსაც მაგრად ჩაწვდა. სადამდეც ნერვები უთმენდა, მათრია და მერე მითხრა, – არასერიოზული ქალი ხარო. მაგრად ჩამწყდა გული. ისე ჩამწყდა, პირველი სასიყვარულო იმედგაცრუება რომ მონაგონია. ერთადერთი ადამიანი იყო, ვინც ბევრ რამეში ცენტრიდან მარცხნივ გამახედა და არ ვპატიობ ჩემს თავს, რომ შემეძლო მის გვერდით ყოფნა, მაგრამ ჩემი “სიმხდალის” გამო, ეს ამბავი დავიკიდე.

არადა, გეფიცებით, სრულიად სერიოზული ვარ, ზოგჯერ ზედმეტადაც კი და თუ სადმე ბევრი ლაპარაკი მიწევს, საკუთარი თავით უკმაყოფილება მიპყრობს. ვერ ვიტან ბევრ ლაპარაკს. რაც არ უნდა ჭკვიანაურად ვლაპარაკობდე, მაინც იდიოტობებს ვურევ და ჩემი მეგობრის საყვარელ ფრაზას გამოვიყენებ – “ჩემი თავი მეპარება”. ოღონდ ჩემი თავის სუსტი ადგილები მეპარება.

სხვა სტუდენტობიდან არაფერი მახსოვს. მახსოვს კურსელები, ალაგ-ალაგ და მახსოვს ლექტორები, უფრო ალაგ-ალაგ და მახსოვს ერთი ქალი, ქურთუკმოსხმული, შუა ლექციაზე რომ შემოდიოდა და სწავლის გადასახადის შეხსენებით გულს მიხეთქავდა.

მოკლედ, გამომიშვა. მოვდიოდი და ვფიქრობდი, რამდენი შესაძლებლობა მქონდა და რა არარაობად შემეძლო მექცია ჩემი ცხოვრება.

ჰო, ერთხელ ისიც თქვა, ერთხელ რაღაც კარგი გამოგივათ ცხოვრებაში, მეტს თუ არაფერს გააკეთებთ, მუდამ ის ერთი გექნებათ გასახსენებელი და ყველას სხვასაც ყელში ამოუყვანთო. მერე დრო გავა, დაბერდებით, კბილები გაგიფუჭდებათ, სენტიმენტები მოგერევათ, იმ ერთ რაღაცას “უჯრაში” მიტენილს იპოვით, გადმოიღებთ, მტვერს გადაწმენდთ, წაიკითხავთ და ატირდებით, მართლა რა კარგი ყოფილაო. მაშინ დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს ტიპი მე ვიყავი და არც არაფერს შევცვლიდი მისგან თავის დასაღწევად. ახლა კი ვფიქრობ, რომ მგონი აკაკიზე ღადაობდა.

მოკლედ, “იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს”, ანუ კარგ ხალხს, ცენტრიდან მარცხნივ რომ მიგატრიალებინებენ ათასი სისულელით გამოჭედილ თავს.

სახლში მარტო დაბრუნებულთა ჰიმნი

cbcc8789591bb13f7c4b4084a064c1cf(მადლობა მეგობარს, რომელიც, ყველა სხვა განცდასთან ერთად, წერის სურვილს მიღვიძებს)

შენ ბრუნდები სახლში თითზე გახეული წინდითა და მეგობრის ნაჩუქარი ფეხსაცმლით.
შენ ბრუნდები სახლში ძლივს შეკოწიწებული ინტელექტითა და არც ისე სახარბიელო მომავალზე ფიქრით.
შენ ბრუნდები სახლში ყოველდღიური რუტინისგან დაღლილი და
გენეტიკურად მიღებული მარტოობის მუდმივი განცდით.
შენ ბრუნდები სახლში ვერნასწავლი გრძნობების მოთოკვითა და არეული ნერვებით.
შენ ბრუნდები სახლში არარსებულ შვილებზე ფიქრით და მათ არარსებულ საზრუნავზე ზრუნვით.
შენ ბრუნდები სახლში და არწმუნებ საკუთარ თავს, რომ თუნდაც სახლში დაბრუნება უკვე კარგია.
შენ ბრუნდები სახლში და ათვალიერებ სხვა, მარტო დაბრუნებულებს, მათ დაღლილ და ჩამოყრილ მხრებს, ამოღამებულ თვალებს, შესაღებ თმას, გაუპარსავ წვერს და თითოელ მათგანზე მხოლოდ მძიმე სოციალურ პირობებს ხედავ…
და შენ ფიქრობ, რომ დროა, საკუთარ ფილტვებს, ვენებს, ხერხემალს, მკერდსა და ტვინს მიხედო. იმიტომ, რომ შესაძლოა, მუდმივად მარტო მოგიხდეს სახლში დაბრუნება, მუდმივად მარტო მოგიხდეს ქარიან ამინდში გაჩერებიდან სახლამდე მირბენა, ბნელ სადარბაზოში მხდალივით შეპარვა, კედელზე აკრობა და ათას საშინელებაზე ფიქრი, სანამ ლიფტი შენამდე დაეშვება. ამიტომ ჯანმრთელი უნდა იყო, ცოტა კარატეც ისწავლო, სახლში ერთი შავტუხა ფისოც მოიყვანო და “აიძულო”, ფანჯრის რაფაზე შემოსკუპებული შენს სახლში დაბრუნებას უცდიდეს.
შენ კი მღეროდე სახლში მარტო დაბრუნებულთა ჰიმნებს. მღეროდე შენთვის, გულში და მხოლოდ მეტროს სადგურებს შორის ყელიდან უშვებდე ვერმოთოკილ ბგერებს, რომელიც ამბობს, რომ “შენ არასდროს ისეირნებ მარტო”, რომელიც ტყუის, რომელიც ტკბილად, მაგრამ მაინც ბოროტად ტყუის.