ის ფაქტები, რასაც ახლა წაიკითხავთ, სინამდვილეში ფაქტები არ არის

cd94a44a502d9aac76f431d5aa171ee7გადაულახავ წერის სურვილში გამყავს დღეები და კვირები. ეს გამოზომილი და გამოზოგილი დროა. დრო მუშაობისთვის, დრო გზისთვის, დრო შეყვარებულისთვის, დრო  ტირილისთვის, დრო ძილისთვის და დრო ჩემი თავისთვის. არასდროს არცერთს მიუღია მეტი, ყოველთვის საჭიროზე ნაკლებს იღებდნენ. მხოლოდ არაფერი ისაკუთრებდა უამრავს და ეს არაფერი იყო ლოდინი მუშობასა და ჭამას შორის, შეყვარებულსა და გზას შორის, ლეპტოპსა და ოჯახს შორის, გარემოსა და საკუთარ თავს შორის.
ვინმე ჭკვიანმა მათემათიკოსმა თუ ფაქტების ზედმიწევნით აღმწერმა ეს დრო რომ დაიანგარიშოს და ჩემთვის მონიჭებულ დროს გამოაკლოს, დროის ჩემი ფეხები დამრჩება.

(რა ეგზისტენციური ვარ არა?! გამათბობელს მიხუტებული 25 წლის მოსიარულე ეგზისტენცია, რომელიც დროის მნიშვნელობასა და მონაკვეთებს იკვლევს. დაკვირვებიხართ, როგორი სექსი გახდა ეს სიტყვა – ე გ ზ ი ს ტ ე ნ ც ი ა. თუ შეძლებ და ოდესმე ვინმესთან საუბრის დროს გამოიყენებ, მაგარი ტიპი გამოჩნდები. თითქმის ორგაზმამდე მივიყვანეთ. კამიუს ალბათ აჟრჟოლებს კიდეც. ხო, ჩვენ მოგვწონს სიტყვების ატაცება, მოგვწონს ერუდირებული ორგაზმი და მოგვწონს საკუთარი თავი მის პიკზე. ერუდაციის პიკს ვგულისხმობ.

თქვენ ფიქრობთ, რომ მე ახლა მაგრად ვატრაკებ და არ ცდებით. მე მართლა ვატრაკებ. იმიტომ, რომ წერისთვის განკუთვნილი დრო გამოზომილი მაქვს. იმიტომ, რომ ჩემი ლეპტოპი მე არ მეკუთვნის და არც მე ვეკუთნი ჩემს თავს იმიტომ, რომ გაჭირვებული ვარ და გაჭირვებული ვიქნები მაშინაც, როცა, რეალურად, გაჭირვებული არ ვიქნები.

გამუდმებით იმაზე ფიქრი, რომ უამრავი დრო დავკარგე, მაგიჟებს. ლამის მეტროს ვაგონებში ხმის გამაძლიერებლებით ვიყვირო, – ეი, დაბნეულებო და დაღლილებო, უაზრობაში დრო არ დაკარგოთ-მეთქი. ან დაკარგეთ, ჯანდაბამდე გზა გქონიათ.

იდიოტიზმია ეს ამბავი. ეს ქვეყანა იმისთვის შეიქმნა, რომ დროები კარგო, მერე ეძებო, ვერ იპოვო და თითები იკვნიტო. მერე მოკვნეტილ თითებს დააშტერდე, რამდენი დრო დავხარჯე თითების კვნეტაშიო, გაიფიქრო და იტირო, მერე სარკეში ჩაიხედო, რამდენი დრო დავხარჯე ტირილშიო და გაბრაზდე… და ამასობაში, შეიძლება, ბრინჯი ტაფაზეც მიგეწვას, ან ბავშვი საწოლიდან გადმოგივარდეს, ან იმ ვაგონმა გაგასწროს, სადაც შენი მომავალი სიყვარულია. ისიც შეიძლება, იმ ავტობუსმა გაგასწროს, შემდეგ გაჩერებაზე ძელს რომ ეჯახება და ფეთქდება. ასე რომ, დიდი უაზრობაა ეს ყველაფერი – ამაზე ფიქრიც, წერაც და კითხვაც. ახლა შეიძლება, ამ დროის მანძილზე უკეთესი რამე გამეკეთებინა ან პირიქით, აბაზანაში ფეხი დამცურებოდა და თავი გამეტეხა. შეიძლება, თქვენც გადარჩით იმავეს, ამიტომ ნუ იფიქრებთ, რომ დრო დაგაკარგვინეთ. თუ არადა, გაიფიქრეთ, ეგეც მკიდია.

ეს ხომ ეგზისტენციაა. ეგზისტენცია, ეგზისტენცია, ეგზისტენციაააააააააააააააააააააააააააააა… აჰ!