ჩემი მეგობარი წერდა “მაგარ გოგოებზე”, მე – საკუთარ თავზე

 

943323_528260313899231_77736234_n

ვიცი, როდის ვიქნები მაგარი გოგო: როცა საკუთარი თავით კმაყოფილებას ვისწავლი და ამას რეალური მიზეზიც ექნება; როცა სხვის გემრიელ ნაწერს წავიკითხავ და არ შემშურდება; როცა სხვის გაკეთებულ ნამცხვარს გავსინჯავ და არ შემშურდება; როცა ჩემს მეგობართან საუბრის დროს დამიბრუნდება იმის განცდა, რიმ მისთვის სათქმელი ისევ მაქვს (როგორც ერთ დროს, Landungsbrüke-ზე სეირნობისას), და სათქმელი, საერთოდაც, მაქვს და მიზანიც მაქვს და აზრიც და ცხოვრებას მიმართულებაც აქვს, რაღა თქმა უნდა.
მგონი, ბევრი მომივიდა. მოდი, თავიდან დავიწყებ:
მაშინ ვიქნები მაგარი გოგო, როცა საკუთარი თავით კმაყოფილებას ვიგრძნობ და ამას რეალური მიზეზიც ექნება. მანამდე ფუყე ვარ და ლაყე, შარშანდელი სააღდგომო კვერცხივით.

ამ ფიქრში ვიყავი და გადავწყვიტე, პატარა საქმეებით დამეწყო: რაფაზე ავხტი და დიდი ხნის წინ ჩამომწყდარ ფარდას “ჩხიკინი” დავუწყე. ჩამოსვლის დროს ქაღალდების ჩასადებს ფეხი მივკარი, გადმოვაგდე და გავტეხე. ისმის კითხვა – საჭიროა კი, საკუთარი თავით კმაყოფილები ვიყოთ? თუ სჯობს, პირდაპირ დიდი საქმეებით დავიწყოთ?! პასუხი ერთია- სისულელეა.

დღეს ერთ ლექციისმაგვარ შეხვედრაზე ვიყავი და ერთი ვიდეო დამამხსოვრდა. ერთი ტიპი (კაი ტიპი/გია ეძგვერაძე) ვერცხლისფერი მანქანის ფანჯრებში მოყოლილ ბუტერბროტებს შეექცევა. არა, ჯერ აკეთებს და მერე შეექცევა, პირდაპირ მანქანის ფანჯრებიდან. განსაკუთრებით ავტორის აღწერა მომეწონა: მანქანა ევროპაა და მე ემიგრანტი ვარ, ვცდილობ რამე წავგლიჯო საარსებოდო. დაახლოებით ასე თქვა. მე კი ვფიქრობდი, რომ ამ აღწერის განზოგადებაც შეიძლება და, ალბათ, მოუხდებოდა კიდეც მის ვიდეოს: ის ვერცხლისფერი მანქანა სამყაროა, ჩვენ კი კბილებით ვცდილობთ საარსებოდ რამე გამოვგლიჯოთ. ვინც როგორ ახერხებს, იმდენს იღებს, – ზოგი მხოლოდ პურს, ზოგი ჯემთან ერთად, თუ გაგიმართლა, ყველის გემრიელ ნაჭერსაც გამოკრავ ხელს. რა მიმიღია სამყაროსგან ამ 25 წლის მანძილზე? – პურის ნაჭრების გარდა, ალბათ, სიყვარული და ბევრი ხელმოცარულობა. და რა გამიცია? – ბევრი არაფერი.

მე ერთი ძვირფასი მეგობარი მყავს, ჩემთვის სულ ძვირფას აზრებს ატარებს. უცებ აღმოვაჩინე, რომ მისთვისაც აღარაფერი მქონდა სათქმელი. მან კი გამიმხილა, რომ თავის ბიჭთან თითქმის არაფერზე ლაპარაკობს (მნიშვნელოვანზე), მერე მეც გავაცნობიერე, რომ არც მე ვსაუბრობ ჩემს შეყვარებულთან. ამას ის აღიარებაც მოჰყვა, რომ თუ გინდა, რამე მნიშვნელოვანზე საუბრობდე, შინაგანად სასვე უნდა იყო. მე კი ცარიელი ვარ, ლაყე კვერცხზე მეტად ცარიელი და ხელს თუ მომიკაკუნებთ, ისეთ ხმას გამოვცემ, როგორც გამოშიგნული ხე.

არ მინდა გამოშიგნული ხე ვიყო და ლაყე კვერცხობაზე მეტი პრეტენზიაც მაქვს, მაგრამ რას მაძლევს სამყარო, დიდი ვერცხლისფერი სამყარო, ოთხი, პატარაზე ჩაწეული ფანჯრით, რას მაძლევს ოთხი ნაჭერი პურის მეტს? ან მე რას ვუბრუნებ მას?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s