კავშირზე, რწმენაზე, თოჯინასა და პითაგორაზე

სიგარეტის სავსე ყუთი სავსე ნაგვის ურნის პროპორციულია – (ც) თვითმარქვია პითაგორა

photomanipulation,rope,surreal,wow,inspirational,manipulation-e850d315e864409fb3ac9ce5e6188991_h

 

დიდი ხნის წინ კარგი ცხოვრება გადავწყვიტე. ეს იყო ჩემს ბავშვობაში, როცა სათამაშო თოჯინას ფეხსაცმლის საწმენდი ნაჭრისგან კაბა შევუკერე დ არ მოერგო. მაშინ მივხვდი, რომ მატერია არაა სანდო, თუ თვალის ზომა არ გიჭრის და წიგნები გადავშალე. მას შემდეგ, პერიოდულად ვშლი. როგორც ვშლი, ისე ვხურავ და ბედნიერი ვარ, თუ ჩემს წარმოსახვას თითო, არარეალურ სურათს მივუმატებ. ასეც ხდება ზოგჯერ. როცა არ ხდება, უბედურებისგან თითები მეკრუნჩხება და ფრჩხილებს ვიჭრი, ჩემი ძმის “კუსაჩკით”. დიახ, ჩემი ძმის, რადგან “კუსაჩკა” რომ გქონდეს, უნდა მოიპოვო. დიდი ხანია, მიღებული საგნების დამსახურებაზე ვფიქრობ. დავიმსახურე თუ არა ის ლეპტოპი, წინ რომ მიდევს და თითებით ზედ ვაკაკუნებ. დავიმსახურე თუ არა ის ფეხის სიგრძე, რაც მაქვს, ან თუ მეტი მეკუთვნოდა, ვინ “დამიჟოშკა”?!

საკუთარ თავში დასმულ კითხვებს არავინ არასდროს პასუხობს. მხოლოდ შენ შეგიძლია დააჯერო საკუთარ თავს, რომ ვიღაც მისტიურმა ნიშანი მოგცა. ბევრჯერ მიცდია, ჩემი შინაგანი კარმით სხვასთან უხილავი კავშირი დამემყარებინა. მიცდია რა, როცა ძალიან მენატრებოდა ვინმე, მის სახელს ვიმეორებდი და ვამბობდი: “მენატრები”, “მენატრები”. მაშინ მჯეროდა, რომ თუ მართლა რაიმე ილუზიური და პარანორმალური არსებობს, იმ ადამიანისგან პასუხს გავიგებდი. მაგრამ ჩემი ფეხები. ამიტომ ერთ დღესაც ყველაფერს შევაფურთხე და როცა ვინმე მენატრებოდა, პირდაპირ მესიჯს ვწერდი. ეს უფრო სანდოა, კავშირზე გადიხარ და შედეგსაც იღებ.

ნებისმიერ ადამიანს უნდა, მის იქით არსებული სამყაროს არსებობა დაიჯეროს. და თუ მისი რწმენა ძლიერია, ზევსმა ამის უნარი ჭეშმარიტად ჩაგვინერგა, მოგეჩვენება.

მე არაფერი მქონდა სათქმელი. მხოლოდ ქართულ ლექსიკას და გრამატიკას ვავარჯიშებდი და იმედი მქონდა, წერის დროს აზრი და სათქმელი დაიბადებოდა, მაგრამ არა. ჰაერიდან არაფერი იბადება. სანამ წერას დაიწყებ, სათქმელი უნდა გქონდეს. ვინმესგან პასუხი რომ მიიღო, ჯერ შენი კითხვა უნდა იცოდეს. თოჯინას კაბა რომ შეუკერო, ჯერ ზომები უნდა აუღო.

 

 

 

ჩემი მეგობარი წერდა “მაგარ გოგოებზე”, მე – საკუთარ თავზე

 

943323_528260313899231_77736234_n

ვიცი, როდის ვიქნები მაგარი გოგო: როცა საკუთარი თავით კმაყოფილებას ვისწავლი და ამას რეალური მიზეზიც ექნება; როცა სხვის გემრიელ ნაწერს წავიკითხავ და არ შემშურდება; როცა სხვის გაკეთებულ ნამცხვარს გავსინჯავ და არ შემშურდება; როცა ჩემს მეგობართან საუბრის დროს დამიბრუნდება იმის განცდა, რიმ მისთვის სათქმელი ისევ მაქვს (როგორც ერთ დროს, Landungsbrüke-ზე სეირნობისას), და სათქმელი, საერთოდაც, მაქვს და მიზანიც მაქვს და აზრიც და ცხოვრებას მიმართულებაც აქვს, რაღა თქმა უნდა.
მგონი, ბევრი მომივიდა. მოდი, თავიდან დავიწყებ:
მაშინ ვიქნები მაგარი გოგო, როცა საკუთარი თავით კმაყოფილებას ვიგრძნობ და ამას რეალური მიზეზიც ექნება. მანამდე ფუყე ვარ და ლაყე, შარშანდელი სააღდგომო კვერცხივით.

ამ ფიქრში ვიყავი და გადავწყვიტე, პატარა საქმეებით დამეწყო: რაფაზე ავხტი და დიდი ხნის წინ ჩამომწყდარ ფარდას “ჩხიკინი” დავუწყე. ჩამოსვლის დროს ქაღალდების ჩასადებს ფეხი მივკარი, გადმოვაგდე და გავტეხე. ისმის კითხვა – საჭიროა კი, საკუთარი თავით კმაყოფილები ვიყოთ? თუ სჯობს, პირდაპირ დიდი საქმეებით დავიწყოთ?! პასუხი ერთია- სისულელეა.

დღეს ერთ ლექციისმაგვარ შეხვედრაზე ვიყავი და ერთი ვიდეო დამამხსოვრდა. ერთი ტიპი (კაი ტიპი/გია ეძგვერაძე) ვერცხლისფერი მანქანის ფანჯრებში მოყოლილ ბუტერბროტებს შეექცევა. არა, ჯერ აკეთებს და მერე შეექცევა, პირდაპირ მანქანის ფანჯრებიდან. განსაკუთრებით ავტორის აღწერა მომეწონა: მანქანა ევროპაა და მე ემიგრანტი ვარ, ვცდილობ რამე წავგლიჯო საარსებოდო. დაახლოებით ასე თქვა. მე კი ვფიქრობდი, რომ ამ აღწერის განზოგადებაც შეიძლება და, ალბათ, მოუხდებოდა კიდეც მის ვიდეოს: ის ვერცხლისფერი მანქანა სამყაროა, ჩვენ კი კბილებით ვცდილობთ საარსებოდ რამე გამოვგლიჯოთ. ვინც როგორ ახერხებს, იმდენს იღებს, – ზოგი მხოლოდ პურს, ზოგი ჯემთან ერთად, თუ გაგიმართლა, ყველის გემრიელ ნაჭერსაც გამოკრავ ხელს. რა მიმიღია სამყაროსგან ამ 25 წლის მანძილზე? – პურის ნაჭრების გარდა, ალბათ, სიყვარული და ბევრი ხელმოცარულობა. და რა გამიცია? – ბევრი არაფერი.

მე ერთი ძვირფასი მეგობარი მყავს, ჩემთვის სულ ძვირფას აზრებს ატარებს. უცებ აღმოვაჩინე, რომ მისთვისაც აღარაფერი მქონდა სათქმელი. მან კი გამიმხილა, რომ თავის ბიჭთან თითქმის არაფერზე ლაპარაკობს (მნიშვნელოვანზე), მერე მეც გავაცნობიერე, რომ არც მე ვსაუბრობ ჩემს შეყვარებულთან. ამას ის აღიარებაც მოჰყვა, რომ თუ გინდა, რამე მნიშვნელოვანზე საუბრობდე, შინაგანად სასვე უნდა იყო. მე კი ცარიელი ვარ, ლაყე კვერცხზე მეტად ცარიელი და ხელს თუ მომიკაკუნებთ, ისეთ ხმას გამოვცემ, როგორც გამოშიგნული ხე.

არ მინდა გამოშიგნული ხე ვიყო და ლაყე კვერცხობაზე მეტი პრეტენზიაც მაქვს, მაგრამ რას მაძლევს სამყარო, დიდი ვერცხლისფერი სამყარო, ოთხი, პატარაზე ჩაწეული ფანჯრით, რას მაძლევს ოთხი ნაჭერი პურის მეტს? ან მე რას ვუბრუნებ მას?