უფროსი ყოველთვის დამნაშავეა

The-Virgin-Suicides-211

“ჯანდაბა! რა საწუხარი უნდა ჰქონდეთ თანამედროვე ბავშვებს? თუ ტანჯვა იზიდავთ, დაე, ბანგლადეშში წავიდნენ”  

ამბობს გაბრაზებული მისტერ იუჯინი. მისი სიტყვები გულისტკენის თავისებური გამოხატვაა, როცა მიზეზი არ იცი; როცა საკუთარ თავში დანაშაულის პოვნა არ გინდა; როცა შენს ქალაქში თელა მოჭრეს; როცა შენს მეზობლად ხუთმა დამ თავი მოიკლა.

ვინ არიან ლისბონთა გოგონები? თითქოს ყველა ერთნაირად ქერა, ფერმკრთალი და კაფანდარაა. თუმცა თანდათან მათი ნაკვთები იკვეთება: ერთს შედარებით მაღალი კისერი აქვს, მეორე დანარჩენებზე მეტად გამხდარია, მესამეს ტუჩზე შესამჩნევი ღინღლი აქვს და ა. შ. მაგრამ მკითხველის წარმოსახვაში ისინი მაინც განურჩევლები რჩებიან, როგორც ხუთი და, რომლებსაც თვალებში თვითმკვლელობა ეწერათ.

ზოგი თვლის, რომ თვითმკვლელობას ასაკი აქვს. ზოგის აზრით, მას გამოკვეთილი მიზეზი არც სჭირდება.ზოგს მიაჩნია, რომ ის დეენემით გადაიცემა. ვარაუდი უამრავია, ფაქტი – თვალშისაცემი. ახალგაზრდების რომანტიკული დამოკიდებულება სუიციდის მიმართ დიდია. და არა მხოლოდ მათი.

როცა უბედურება ხდება, შენი ორგანიზმი დამნაშავის ძიებას იწყებს. ვინ არის დამნაშავე? – მშობლები, საზოგადოება, დრო, ბედი. რომელიმე  მათგანი თუ ყველა ერთად? ფაქტი ერთია, გოგონებმა ვერ გაუძლეს მშობლების მკაცრ კარჩაკეტილ ოჯახურ პოლიტიკას. მათი ზედმეტი რელიგიური მისტიციზმი, შვილებში თავისებურად აღიბეჭდა. საზოგადოების ხელშეწყობა, პრესის უგუნურება, სახელმწიფო პოლიტიკის სისულელე – ხეების მოჭრა – ეს ყველაფერი ყულფივით იკვრება და დების გამხარ კისერზე პოულობს ბინას.

მათგან თითოეულიც თავისებურად ეძებს დამნაშავეს. პრესა გოგონების სპირიტუალურ გადახრებზე საუბრობს, მშობლების თაობა თვლის, რომ “ამაში ბრალი მიუძღოდა ჩვენს მუსიკასა და ჩვენს ურწმუნოებას, აგრეთვე, მორალური პრინციპებისგან განძარცვულ სექსს”. მათი აზრით, ეს იყო დაცემის გზაზე დამდგარ იმპერიაში ცხოვრების ტრაგედია. “ლისბონთა გოგონები იქცნენ იმ ტანჯვის სიმბოლოდ, რომელსაც ეს ქვეყანა განაცდევინებდა თავის უდანაშაულო მოქალაქეებს”. ასე ფიქრობდა მშობლების ჯგუფი – ერთ-ერთი ხელშესახები და რეალური დამნაშავე ტრაგედიაში.

ვიცი, ბრალის დადება გადაჭარბებულია, ან საჭირო არც არის. მაგრამა ამის უფლება მაქვს, რადგან მკითხველი ვარ, რადგან ქართველი ვარ (ქართველებს უყვართ თითის გაშვერა და “დამნაშავეას” ძახილი) და შვილების თაობას ვეკუთვნი.  ჩემს შვილებს ექნებათ უფლება, ტრაგედიებში ჩვენ დაგვადანაშაულონ, რადგან შვილები იმ გარემოში ცხოვრობენ, რასაც ვახვედრებთ; იმ კონსერვს ჭამენ, რასაც ჩვენ ვხუფავთ; იმ აზრებით იტენებიან, რასაც ჩვენ ტვინში ვუჭედავთ, სანამ თავად არ დაიწყებენ მათგან გათავისუფლებას.

სინამდვილეში გოგონებს სულაც არ სჭირდებოდათ დამნაშავე. ერთი შეხედვით მათი საქციელი პროტესტიც იყო და უბრალოდ, სამუდამო მარტოობის მოპოვებაც, რომელსაც ასე საგულდაგულოდ უფრთხილდებოდნენ. შეიძლება, სხვებივით მათაც ბეისბოლის თამაში თუ კორტებზე ხეტიალი ხიბლავდათ, მაგრამ მაინც ამ ყველაფრისგან თავის დაღწევაზე ფიქრობდნენ. მათი თვითმკვლელობა იყო უარი, “ეცხოვრათ იმ სამყაროში, რომელსაც მათ აჩეჩებდნენ.”

როცა “თვითმკვლელ ქალწულებს” კითხულობ, შენც მათი გავლენის ქვეშ ექცევი, მათზე შეყვარებული ხდები და ისე წარმოთქვამ დასასრულს, თითქოს ლისბონთა გოგონებს თავად მიმართავდე:

“გვიყვარდა ისინი, მათ კი ვერ გაიგეს ჩვენი ძახილი და ახლაც არ ესმით. ჩვენ თმა გაგვითეთრდა და ქონი მოგვეკიდა. აქედან, ბავშვობის დროინდელი შტაბიდან, მოვუწოდებთ მათ, დაგვიბრუნდნენ იმ სიცარიელიდან, რომელსაც თავი შეაფარეს, რათა სამარადისოდ მარტონი დარჩენილიყვნენ; ჩაკარგულიყვნენ თვითმკვლელობის სიმარტოვეში, რომელიც უფრო ღრმაა, ვვიდრე სიკვდილი, და სადაც ვერასოდეს ვიპოვით თავსატეხის ნაწილებს, რომელთაგანაც ერთიანი სურათის შექმანს შევძლებდით.”

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s