ნასვამი პოსტების ტრილოგია. N-3

ქარი შენ გგავს,
გაბრაზებულს
უბედურს
უკმაყოფილოს ცხოვრებითა
და ჩემი სიყვარულით.
ქარი შენ გგავს
რომელიც აწვება ჩემს ფანჯარას
არხევს ფარდას
და მე ვოცნებობ
შენ იყო ეს ქარი,
რომელიც
მოიტანს სუფთა ჰაერს ჩემი ფილტვებისთვის
რომელიც გაანიავებს
ჩახუთულ ჰაერს ჩემს ოთახში
რომელიც მოიტანს ქარიშხალს
და ჩემს ოთახს
ანბანივით ერთმანეთზე დაწყობილი საგნებით
ჰაერში აწევს.
მე მინდა არიო ყველაფერი
როგორც ქარი აკეთებს გარეთ
და ფეხებზე იკიდებს წესრიგს
ფეხებზე იკიდებს მეეზოვის შეგროვებულ ფოთლებს
ფეხებზე იკიდებს მათხოვრებს, რომლებსაც ძინავთ
მათხოვრულ საბნებში
ნათხოვრულ ადგილებზე.
მე მინდა იყო ეს ქარი
რომელიც შემოვარდება ჩემს ოთახში
ჩემს მათხოვრულ ოთახში
ჩემს მათხოვრულ კაბებში გაეხვევა
გაიხლართება
ჩემს მათხოვრულ ტვინში დაიდებს ბინას
ჩემი მათხოვრული აზრებით ააშენებს კიდობანს
რომელიც ჩვენ ასე გვინოდა
და გამბედაობა არ გვეყო მის ასაშენებლად,
რადგან ღმერთმა არ მოგვცა კურთხევა
რადგან ღმერთი
არ გამოისახა ჩემს კედლებზე
არც ჩემი ლეპტოპის ეკრანზე
რადგან ღმერთს ცივა, როცა ქარია,
ამიტომ გეძახი შენ –
იყავი ქარი
და შემოყევი ჩემს ღია ფანჯარას
ჩემს ლურჯ ფარდებს
დედაჩემის დაკიდებულს,
შემოყევი კედლებს
კედლებზე გაკრულ სურათებს
კედლებზე დაკიდებულ კაშნებს
კედლებზე მიხატულ წიგნებს
და შემოდი ჩემს ტვინში
არიე ყველა აზრი
გადააბრუნე ყველა ფიქრი
შეცვალე გულის ცემა
სანამ შემოდგომაა
და სანამ ჩრდილოეთიდან ქარები ქრიან
იყავი ქარი
და შემოდი ჩემს ოთახში.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s