მაკულატურის კონტრ-კულტურა

“ამაზე მეტი სისულელე იქნება? ვდგავართ და ხან ჩავისუნთქავთ ჰაერს, ხან ამოვისუნთქავთ”

/ჩარლზ ბუკოვსკი/ /მაკულატურა/

 

თუ კმაყოფილი ხართ თქვენი ცხოვრებით, ბუკოვსკის არ გაეკაროთ!

თუ მოგწონთ თქვენი სამსახური, ბუკოვსკის არ გაეკაროთ!

თუ თქვენს აგარაკზე ხართ და დიდი, ლივლივა, ლურჯი აუზიდან თქვენი გოგოს ლურჯი თვალები ამოგცქერით, ბუკოვსკის არ გაეკაროთ!

თუ დღეები ისე გადის, რომ უხამსი სიტყვები არ გცდებათ, ბუკოვსკის არ გაეკაროთ!

თუ ბევრი შვილი გყავთ და მათი ჭაჭყანი ნერვებს არ გიშლით, ბუკოვსკის არ გაეკაროთ!

თუ რელიგიურ ექსტაზში ხშირად ვარდებით, ბუკოვსკის არ გაეკაროთ!

თუ სიკვდილის გაჟიმვა არ გინდებათ, ბუკოვსკის არ გაეკაროთ!

თუ ხანდახან მაინც ბარმენს არ ცემთ, ბუკოვსკის არ გაეკაროთ!

და როდის ვიკითხოთ “მაკულატურა”?

თუ მარტოობა ყელში ამოგივიდათ

თუ ცხოვრებაც ყელში ამოგივიდათ

თუ უმუშევრობაც ყელში ამოგივიდათ

თუ ხალხის ყაყანიც ყელშია

თუ საკუთარი თავიც ყელშია

თუ უხამსი სიტყვების რაოდენობამ იმ ზღვარს მიაღწია, რომ უკვე ყელშია

თუ სიგარეტიც ყელშია და უსიგარეტობაც

თუ იმდენს სვამთ, რომ უკვე ისიც ყელშია

თუ იმდენი “თუები” დაგიგროვდათ, რომ ესეც ყელშია.

სხვა შემთხვევაში, ბიძია ჩარლზი, ერთს გადააფურთხებდა და კარგად მოგაგინებდათ.

და მაინც, როგორია “მაკულატურა” ?  ეს არის მარტოხელა, მოძუნძულე მგლებით სავსე ამერიკა. ყველგან მათი უხამსი, მომაბეზრელი წკმუტუნი ისმის. ყმუილიც კი სათანადოდ აღარ გამოსდით. არავის არავინ უყვარს. არავის არავინ სჭირდება. უფრო სწორად, რადგან არავის არავინ უყვარს, ერთმანეთის საჭიროებაც ნულია.  მხოლოდ ქალბატონი სიკვდილი დააბიჯებს ამაყად, სექსუალურად, უშიშრად; დასდევს თავის მსხვერპლს და სადაც მიუსწრებს, იმ წამს მანქანის “კაპოტზე” შემოიგდებს. მის ფონზე ყველა პერსონაჟი დაჩაგრულია. მათი სიხარბე ვერასდროს წვდება სასურველს და ფულიც ისე ცვივა, როგორც გამოუსადეგარი მაკულატურა.

“თუ გამოჩნდა კაცი,  წინასწარ რომ გადაგიხდის ფულს და იმედი აქვს, მომავალში დაუბრუნებ, ყველაფერი იკისრე. აიღე ნაღდი და ქაღალდის ნაგლეჯი დაუტოვე სანაცვლოდ. გამოიყენე იმათი ფული და მაყუთი არ მოგაკლდება. ორი რამ ამოძრავებს მაგათ: სიხარბე და შიში. შენ ერთს დაუდექი მსახურად – მარჯვე მომენტს.”

ამ აურზაურში ლოს-ანჯელესის ღიპიან გამომძიებელს წვიმის კაკუნზე ხანდახან  ლირიულობა დარევს ხოლმე ხელს:

“ჰოდა, აი, ესა ვარ, რაცა ვარ-მეთქი, გავიფიქრე. ვზივარ და ვუსმენ წვიმას. ახლა რომ მოვკვდე, დედამიწის ზურგზე ერთი წვეთი ცრემლი არ ჩამოუვარდება არავის. სულაც არ მინდოდა, ასე გამოსულიყო, უცნაური კია. მაინც სად გადის ჩემისთანა სირის მარტოობის ზღვარი? ქვეყანა სავსეა ჩემისთანა ბებერი ვირებით, რო სხედან, წვიმას უსმენენ და ფიქრობენ, ნეტა საით მიდის ყველაფერიო. სიბერე რო მოგიკაკუნებს კაცს, ჯდები და იწყებ ფიქრს, საით მიდისო.

არსადაც არ მიდის. ჩემი სამი მეოთხედი მკვდარია ისედაც. ”

დასასრულისთვის: ასე მთავრდება სამი მეოთხედი და ხელშიც არაფერი გრჩება, გარდა წითელი კაშკაშა ნათებისა, რომელიც შენი ბეღურაა, წითელი ბეღურა. აქვეა ქალბატონი სიკვდილიც და ისღა დაგრჩენია, მადლობა გადაუხადო მის გრძელ ფეხებს და გამომწვევ საჯდომს, საჭირო დროს რომ მოგაკითხა.

pulp

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s