ო, ფორდ, იყავ ნება შენი!

მოკლედ, მეგობარმა ოლდოს ჰაქსლი მომიტანა. წიგნები გამოაქვს ბიბლიოთეკიდან და იმ ვადაში, სანამ უკან დააბრუნებს, ორივე ვკითხულობთ. თუ ვერ ვასწრებთ, მას ლანძღავენ, მე არა მიშავს. მგონი, ამ წიგნზეც უსიამოვნება შეხვდა. მალე წავიკითხე, მაგრამ გვიან დავუბრუნე. დამავიწყდა. მავიწყდება ხოლმე ზოგჯერ.

ეს შესავალი არაფერში მჭირდებოდა, თითების გასათბობად დავიწყე. “საოცარ ახალ სამყაროზე” მინდოდა მეთქვა. ისე, თქვენ როგორი წარმოგიდგენიათ, იდიალური ახალი სამყარო? წარმოსახვაში შეგეშველებით:

თუ 20-დან 35 წლამდე ხართ (პირობითად) და ბმვ-ში “კალიბრის” მაღალ ხმაზე უსმენთ, თქვენი ახალი სამყარო, თანაც საოცარი, მაღალქუსლიან ფეხებზე შემდგარი ქერა ქალებით იქნება სავსე. წარმოიდგინეთ, დღე-ღამეში სამჯერ გაათავებთ, სულ სხვადასხვებთან. შექსპირს არავინ დაგაძალებთ, არც გეცოდინებათ, ასეთი თუ არის ვინმე. ჰელინას დიდ მკერდზე მიადებთ თავს და სომას ბურუსში გაეხვევით. თუმცა, არა, არ მგონია თქვენ ჰაქსლიმ დაგაინტერესოთ. აი, ფორდი რომ გყავდეთ, კიდევ შეიძლება.

თუ 20-დან 35 წლამდე ხართ და მანქანა არ გყავთ, არც “კალიბრი” მოგისმენიათ აქამდე, უფრო დიდი შანსია, ჰაქსლის გაუგოთ. თუმცა თქვენი საოცარი სამყაროც ასეთი იქნება – მაღალ ქუსლებსა და დიდ ძუძუებს ვგულისხმობ.

თუ ქალები არ გაინტერესებთ, ანუ ქალი თავად ხართ და ძირითადად კაცებით ინტერესდებით, თანაც ოჯახის შექმნასა და ბაჭაჭყებით სავსე საძინებელზე ოცნებობთ, თქვენ იქ არავინ შეგიშვებთ. თუმცა ნუ დაღონდებით, დამიჯერეთ, თქვენთვისვეა უკეთესი.

ბევრს აღარ გავაგრძელებ, ვიცი, კატეგორიებში თავის ამოყოფა არავის მოგეწონებათ , თანაც თავისუფლად შეიძლება, შევცდე.
ეს ყველაფერი პირობითია. პირობითობა კი დიდი აბსურდული რამეა, აბსურდი კი დიდად გამოუსადეგარი.
პირობითია ის სამასგვერდიანი წიგნი, პირობითია მისი გმირები, მისი სომა (ნარკოტიკი), მისი ალფა, ბეტა, იფსილონ ინკუპატორ ემბრიონ ბოთლად შობილები. პირობითია, რადგან მე 1990 წელს დავიბადე და მხოლოდ 18 წლის შემდეგ შევიძინე კომპიუტერი (თანაც კრედიტით); პირობითია, რადგან მე ამას ვერ მოვესწრები; პირობითია, რადგან დედა მიყვარს. პირობითია, რადგან სიყვარული მიყვარს და მასთან სექსი მინდა; პირობითია, რადგან ოლდოს ჰაქსლის ოჯახი ყავდა; პირობითია, რადგან ჩემს უბნელ, მარად მოღალატე დ.გ-საც ოჯახი ყავს და არ შეუძლია მის გარეშე; პირობითია, რადგან პუტინიც იტირებდა ბავშვობაში, როცა დედა სიცხიანზე ჟოლოს ჩაის ვერ მიუტანდა.

თუმცა მერე რა. პირობითობა არ ნიშნავს, რომ ოლდოს ჰაქსლი შეცდა, რომ მისი აღწერილი ახალი სამყარო, უტოპიური და უპერსპექტივოა. თანაც, არ დაგავიწყდეთ, ეს ყვეაფერი 600 წლის შემდეგ უნდა მოხდეს. როცა ჩვენგან აღარაფერი დარჩება და თუ რეინკარნაცია ამ ცხოვრების მართლა აზრზეა, მეც ერთ-ერთი ბოთლად შობილი, რიგითი ალფა ბეტა ან იფსილონი ვიქნები (ალბათ, უფრო ალფა+) და ჩემს ნავარჯიშებ, გარუჯულ სხეულს ხან ბეტა მოეფერება, ხან ალფა, ვილოცებ ფორდზე, ვიტირებ მისდამი მიძღვნილ შეკრებებზე, არ მეცოდინება ვინ იყო შექსპირი, არ მეცოდინება ვინ დაწერა “შემოდგომა მანჰეტენზე”.

ჯანდაბას რეინკარნაცია, ჯანდაბას ახალი სამყარო, ვისურვებდი, 600 წლის შემდეგ მეც მომძებნოს ჩემმა “ველურმა” და თუ მაკბეტის ციტირებისას ვერაფერი ვიგრძნო, თავში წიგნის ერთი ჩარტყმით მომკლას.

კარგი, გვერდზე გადავდოთ ყველაფერი პირადული, დავემშვიდობოთ ინტიმურობას და სუბიექტივიზმს. რა თქვა ჰაქსლიმ? – “საყოველთაო ბედნიერებას შეუძლია, ბორბლები გაუჩერებლად ამუშაოს, ჭეშმარიტებას და მშვენიერებას – არა”, ამიტომ მისი წიგნი დაცლილია ჭეშმარიტებისგან, გრძნობისგან, სამართლიანობისგან, აზროვნებისგან, ფიქრისგან, მშვენიერებისგან, ხელოვნებისგან, ხელოვნებით ტკბობისგან, ტკივილისგან, უხერხულობისგან. სამაგიეროდ, სავსეა ბიოლოგიით, სექსით, ჯანსაღი სხეულით, ახალგაზრდობით, ნარკოტიკებით, ყველანაირი კომფორტით.

“- მაგრამ მე მინდა უხერხულობა.
– ჩვენ არ გვინდა, – თქვა მაკონტროლირებელმა, – ჩვენ კომფორტულად ცხოვრება გვირჩევნია.
– მე არ მინდა კომფორტო, მე მინდა ღმერთი, პოეზია, მინდა ნამდვილი საფრთხე, მინდა თავისუფლება, მინდა სიკეთე. მე ცოდვა მინდა.
– გამოდის, ითხოვთ თქვენს უფლებას, იყოთ უბედური.
– დიახ, ვითხოვ, – გამომწვევად განაცხადა ველურმა, – მე ვითხოვ ჩემს უფლებას, ვიყო უბედურო.
– გარდა ამისა, თქვენ ითხოვთ უფლებას, იყოთ ბებერი, მახინჯი და უძლური: უფლებას, გქონდეთ სიფილისი და კიბო; იყოთ მშიერი, გესეოდეთ ტილები, ცხოვრობდეთ მუდმივ შიშში ხვალინდელი დღის გამო, გქონდეთ ტიფი, იტანჯებოდეთ ყოველგვარი ენითაუწერელი ტკივილით. – ხანგძლივი სიჩუმე ჩამოწვა.
– ეს ჩემი უფლებებია და მე მათ მოვითხოვ, – თქვა ბოლოს ველურმა.
– მუსტაფა მონდმა მხრები აიჩეჩა. – ნება თქვენია.”

პ.ს. პირველი, რაც წიგნის დამთავრების შემდეგ ვიგრძენი შექსპირის წაკითხვის სურვილი იყო. ასეც მოვიქეცი:

უ არაფერი არ იქმნება ქვეყნად ახალი

და თუკი ზეცაც არ შეცვლილა დასაბამიდან,

მაშინ სიახლეს რად დაეძებს ფიქრი მაღალი,

ერთხელ შობილი რატომ ვშობოთ ისევ თავიდან?!

მივბრუნდეთ უკან, გავიაროთ წლები წარსული,

ხუთას მზის ჩასვლას გადავევლოთ ოცნებით თავზე,

ვიპოვოთ წიგნი, სიძველისგან ფერგადასული:

იქნებ იქ ვნახოთ შენი სახე მშვენებით სავსე.

მაშინ მომითხრობს დამტვერილი წიგნის ფურცელი,

ვით ადიდებდნენ სილამაზის გასხივოსნებას,

ჩვენი სამყარო ძველებურად დარჩა უცვლელი,

თუ გავასწარით წინაპრების ფიქრს და ოცნებას.

 

წარსულშიც ბევრი მოთაყვანე იყო მშვენების,

მაგრამ სად იყო სილამაზე წინათ შენებრი?!

 

 

Advertisements

2 thoughts on “ო, ფორდ, იყავ ნება შენი!

  1. ძალიან საინტერესოა. და “შემოდგომა მანჰეტენზე” ლექსია თუ რომანი ? დამაინტერესა 🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s