დროის მტვერი თუ ატმის ყვავილები

“წიგნში წერია: აღმოსავლეთიდან მონაბერი ქარი ათბობს. ეს დღე კარგია საქმის დასაწყებად.”

წიგნში წერია: ბრძანებლობს ოთახის ვარსკვლავი. იღბალმა ჩრდილოეთისკენ იქცია პირი.”

Ashes of Time Redux ერთი ჩვეულებრივი ფილმია სიამაყეზე, სიყვარულზე, სიკვდილზე, სიმამაცეზე, აქლემის მთასა და ატმის ყვავილებზე. უკვე მეოთხედ ვუყურე. რატომ მომწონს ასე ძალიან? –

მათი უცნაური, თითქოს გაუგებარი ურთიერთობები; ძალიან ემოციური და ემოციას მოკლებული ქმედებები; აქლემის მთა, უდაბნო, ცისარტყელასავით უცნაური ტბა; გოგონა სახედრითა და კვერცხებით, რომელსაც ძმის მკვლელებზე შურისძიება სწყურია; ფეხშიშველა ყაჩაღი, რომელიც ფულსა და დიდებას ეძებს; ქალი, რომელიც ეჭვიანობს საკუთარ თავზე; კაცი, რომელიც გაექცა სიყვარულს და გახდა მკვლელი, აბა, ფული როგორმე ხომ უნდა ეშოვნა?! – ასეთია ფილმი Ashes of Time Redux. წარმოდგენა არ მაქვს, რა შეფასება აქვს კინომცოდნეებისგან, რა ჯილდო აიღო და ა. შ. მხოლოდ ის ვიცი, რომ მე ძალიან მომწონს. მომწონს კადრები, მზით გადამწვარი და წყლით დაჭაობებული, მომწონს არეული თხრობა და პერსონაჟები და მომწონს მთხრობელის მონოლოგები: ძველი წიგნის დარიგებებითა და პირადი ემოციებით გაჯერებული. მომწონს, რომ ადამიანებს ასე უყვართ ატმის ყვავილები, რადგან ქალს, რომელიც უყვარდათ, ყოველთვის ატმის ყვავილობისას ნახულობდნენ.

და ბოლოს, მომწონს მარტოსული და ემოციური ადამიანების სახე, –

“მე დიდი დაბნელების დღეს დავიბადე, ეს კი იმასნიშნავდა, რომ სიყვარულს ვერასოდეს ვეღირსებოდი…

როგორც ამბობენ, რაც უფრო მეტად ვცდილობთ რამის დავიწყებას, მით უფრო მეტად გვახსოვს ის.

თუ იმას ვერ მიიღებ, რაც გინდა, უმჯობესია, დიდხანს გახსოვდეს ეს. ”

მე კი დავამატებდი, რომ ჯანდაბამდე წასულა.

მეტი არაა ჩემი მტერი

მეტი არაა ჩემი მტერი შენგან ჟურნალისტი გამოვიდესო, მითხრა ბებიაჩემმა.

მაშინ ჯერ კიდევ სკოლაში ვსწავლობდი და სოფელში ზაფხულობით წიგნის თაროების გადმოყრით ვერთობოდი. კითხვით თავის მოკვლა ჩემგან შორს იყო, უბრალოდ, წიგნების აურზაური მომწონდა. თან ჩემთვის სასურველ მწერლებს ზემოთ ვალაგებდი, მეორე წელს ჩავდიოდი და იმავეს ვაკეთებდი, თან ვხვდებოდი, როგორ მეცვლებოდა გემოვნება და ის უცნობი ავტორები,  შარშან უკანა თაროზე რომ შემეტენა, ახლა უკვე წინ მოიწევდა და სასურველთა რიგებში ხვდებოდა.

არ გეგონოთ, ბებიაჩემს ჩემს შესაძლებლობებში შეპარვოდა ეჭვი. უბრალოდ, მას ისევე, როგორც ბევრ  მის ასაკისას თუ უფრო ახალგაზრდას, სჯეროდათ, რომ ჟურნალისტობა ენის ჭარტალით იწყებოდა და ენის ჭარტალითვე მთავრდებოდა.  მე კი ასეთი მოჭარტალე მხოლოდ სიმთვრალისას ვიყავი და რადგან ასეთი დღეები არც თუ ხშირი იყო, ბებიაჩემსაც გულზე დარდი შემოაწვა.

მგონი, მაშინ სულ ტყუილად გამეცინა მის ნათქვამზე, მართალი იყო ბებიაჩემი და ამას ახლა ვხვდები, ქართული ჟურნალისტიკა ჭარტალით იწყება და მთავრდება.

ამ სიტყვის განმარტება თუ არ იცით, გეტყვით, _ სუფთა იმერულია და ბევრ და ხშირად აზრმოკლებულ საუბარს ნიშნავს.

სხვათაშორის, ორი წლის წინ ის წიგნები მამაჩემს მანქანაში რომ ჩავაწყობინე, მეზობლის ქალმა გამოიარა და ნახევრად სიცილით მითხრა _ მეტი არაა ჩემი მტერი, შენ ეგ წიგნები წაიკითხოო.

მას შემდეგ, ყოველ ახალ წიგნზე ის ჩემი მეზობელი მახსენდება და სურვილი მიჩნდება, ვუთხრა – ნურას უკაცრავად!

მე (ქალი) ქვიშაში

woman_in_the_dunes_large

* * *
უსულო ქვიშავ,
შენ მუდამ ხარ სევდის მომგვრელი!
ხელს რომ მოგიჭერ,
ჩუმი შრიალით
მყის თითებს შუა გაიპარები.

(ისიკავა ტაკუბოკუ)

დასაწყისისთვის:

ჩემგან რამდენიმე მეტრში ქვიშას მოვკარი თვალი. ჯერ არაფერი ჩანდა გარკვევით, მხოლოდ წიგნის ყდით ვგრძნობდი რომ იქ, შიგნით ქვიშა იყო და ეს ქვიშა ჩემზე აუცილებლად იმოქმედებდა.

პირველი თავის დასასრულს ქვიშასთან ახლოს მივედი. ამ დროს ფეხზე უნდა გაიხადო, თუ გინდა, კარგად შეხვიდე წიგნში. მეც ასე მოვიქეცი. ახლაც მახსოვს ქვიშის სითბო, ჩემს არც ისე ლამაზ ფეხის თითებს რომ მიეკრო.

ორი თავის შემდეგ ქვიშამ კოჭები დამიფარა. სიღრმეში ქვიშა უფრო გრილია, ვიდრე ზედაპირზე და მე გამახსენდა ახლად მოხალული მზესუმზირა, რომელიც თავზე უფრო გრილია და თუ თითებს ღრმად ჩაყობ, ცხელდება. უხეირო შედარებაა, მაგრამ ასეც ხდება, ტვინი უცნაურია, მეხსიერებას ვერაფერს გაუგებ.

კითულობ და კითხულობ. კითხულობ ნიშნავს ქვიშაში ეფლობი. კაცი უკვე ორმოშია, ქალის ტანის სუნი აგზნებს. კაცი გაქცევას ცდილობს. ქალი კიმონოს კალთებს აფრიალებს.

კითხულობ და კითხულობ.
კითხულობ ნიშნავს ქვიშაში ეფლობი. აი, უკვე მუხლებს აცდა. შენს საკუთარ მუხლებს. გადახვეტას აზრი არ აქვს. თუ გინდა წიგნი იგრძნო, ქვიშა არ უნდა გადახვეტო.

მალე შენ ირგვლივ ორმო ჩნდება. წიგნის ორმო. კობო აბეს აღწერილი ორმო. ქალიც შენ ხარ, სოფელიც, კაციც. თავისუფლების დაბრუნების სურვილით შეპყრობილი კაციც და ქვიშაც.

ქვიშაც შენ ხარ. ანუ საკუთარ თავი. ანუ ისე ეფლობი საკუთარ თავში, როგორც ქვიშაში. მთელი 100 გვერდია სუნთქვა გიჭირს. ჰაერი გინდა, სუფთა ჰაერი, წყალი, თავისუფლება, გინდა გაირბინო, გაცდე ამ ორმოს, კობო აბეს აღწერილ ორმოს, ამ ქალსაც, ამ კაცსაც, ქვიშასაც და საკუთარ თავსაც.

150 გვერდზე მთლიანად ქვიშაში ხარ. შენი თმის ღერები ქვიშით განოყიერდა, შენი ტანი ქვიშით დაინესტა. საშველი არ არის, აქედან ვეღარასდროს გახვალ.

კითხულობ და კითხულობ და ამთავრებ.
ამთავრებ ნიშნავს, უკვე ქვიშაში ხარ. აქ კარგია.