ლამის 14 აპრილია

IMG_3953

(ამოწყვეტილი ჯ. რ. მარტინის წიგნის მე-5 სეზონი გამოვიდა. ვუტრიალე, ვუტრიალე და მაინც ხვალისთვის გადავდე. არადა, როგორ ვუცდიდი. გადავწყვიტე, რომ რაღაც მაწუხებდა და ჯობდა, ამაზე დამეწერა.)

რაღაც ჩუმი სევდა დასდევს ახალგაზრდობას, ფარული, უფრო სწორად, შეფარული, გაუბედავი, არც ისე თავლსაჩინო. აქაოდა, ახალგაზრდა ხარ, ენერგიული, ლამაზიც გეთქმის და რა სევდაზე ლაპარაკობო?! დიახ, იმ სევდაზე ყველა სახის კიდური რომ ადგილზე გაქვს და მაინც მკვდრისფერი გადევს. კიდევ იმ სევდაზე, წესით გააზრებული რომ უნდა გქონდეს ცხოვრების მიზნები. ასე მაგალითად:- ორ წელიწადში უნივერსიტეტს დავამთავრებ, მუშაობას საჯარო სამსახურში დავიწყებ, გავყვები ცოლად ჩემს ბიჭს და  სამ შვილს გავუჩენ. ქორწილი საშუალო ზომის იქნება. მე დაისსაც ვიცეკვებ და ლამბადასაც. დედამთილი “დუბლიონკის” საყიდლად წამიყვანს. მე და ჩემი ქმარი გავაკეთებთ საერთო ფბ-ს და წელიწადში ორჯერ ჩვენს კედელზე დაბადების დღის მილოცვები დაეყრება და ეს იქნება ბედნიერება, რადგან მალე მე მეყოლება საუკეთესო ბავშვი – 1, 2, 3, და ბევრი. არა! იცი, რომ შენგან ეს ყველაფერი შორია. ისეთივე უცხოა, როგორც ტაილანდელი ბავშვის სევდა.

რაღაც ჩუმი სევდა დასდევს ახალგაზრდობას, შეფარული, გაუბედავი. სევდა იმაზე, თუ როგორ გრძნობ საკუთარ მაჯისცემას, როცა ამ დროს სხვისი ფეთქვას წყვეტს. კიდევ იმაზე, როგორ იკიდებ საკუთარ ჯანმრთელობას, როცა სხვა ფრჩხილებით ებღაუჭება. კიდევ იმაზე, როგორ გრძნობ ენერგიის მოზღვავებას, რომელიც წალეკვით გემუქრება და ნაცვლად ამისა, ორგანიზმშივე ფეთქდება და სინათლეზე გამოსვლამდე იყინება.

რაღაც ჩუმი სევდა დასდევს იმ სიმღერას, რომელსაც ვუსმენ. ისეთივე შეფარული და გაუბედავი, როგორც ახალგაზრდობას და მე მახსენდება, რომ ყოველდღიურად, როცა ამა თუ იმ მოვლენებზე ვწუხვარ, რაღაც მნიშვნელოვანი და საჭირო მავიწყდება. რა არის ეს მნიშვნელოვანი:- საყოვეთაო ბედნიერება, თანასწორობა, გაჭირვებულ ადამიანებზე ზრუნვის ცხოვრების მიზნად გადაქცევა თუ ავოკადოს სალათისთვის მარილის ზომიერად მოყრა? იქნებ, ღმერთი? რა მავიწყდება ყოველდღიურად, როცა თვალი ტელეფონისკენ გამირბის, როცა სარკეში ვიყურები და ჩემი თვალების სარკეებში პატარა თავს ვაკვირდები.

დიდი ხანია, ეს თავი გადიდდა, გაიბერა აზრებით, უაზრო აზრებით; ფიქრებით, კიდევ უფრო უაზრო ფიქრებით; რჩევებით, საშინელი რჩევებით და გეგმებით, რომელიც ჩანასახშივე მოკლეს. რა მავიწყდება ყოველდღიურად? რა არის ის მნიშვნელოვანი, რაც უნდა მახსოვდეს, რაც დააპატარავებს და გააქრობს ახალგაზრდობის სევდას, რაც მკვდრისფერს მომაცილებს და სახის ნაკვთებს მიმზიდველ ფერს დაუბრუნებს.

“მე ხომ მხოლოდ ის მინდოდა,

ისე მეცხოვრა, როგორც ამას ჩემი მე ითხოვდა,

რატომ იყო ეს ასე ძნელი?”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s