ჩემი საშუალო ცხოვრება

ყოველთვის მძულდა სიტყვა “საშუალო”, რადგან ეს სიტყვა ყველაზე უკეთ გამოხატავდა ჩემს ცხოვრებას.

მე ვიყავი საშუალო სიმაღლის, საშუალოდ ლამაზი გარეგნობის, საშუალოდ განათლებული გოგო. ჩემი ნიჭი არასდროს გაშორებია საშუალო დონეს: მე ვწერდი საშუალოდ, მე ვკითხულობდი საშუალოდ, გამოცდებს ვაბარებდი საშუალო ნიშნებზე, ვცეკვავდი საშუალო დონეზე და მუსიკალური სმენა მქონდა არც ძალიან კარგი, არც ძალიან ცუდი, ანუ საშუალო.

ჩემი ოჯახი იყო საშუალო კლასის, ზოგჯერ, ლამის, უფრო დაბლაც ვეცემოდით და გულს მაზოხისტურად სიამოვნებდა, რადგან ჰქონდა შანსი, გაქცეოდა საშუალო კლასს.

ჩემი ოჯახური ბედნიერებაც საშუალო დონის იყო, რადგან მშობლები შრომობდნენ თავდაუზოგავად და გადასახადებიც გვაწვებოდა თავდაუზოგავად და ჩემი თვითშეფასებაც ვარდებოდა თავდაუზოგავად დაბლა, ამიტომ ჩემი ინტელექტიც საშუალოს კლანჭებში ექცეოდა.

ამიტომ მძულდა სიტყვა საშუალო. ამიტომ, ჩემი ცხოვრება იქნებოდა საშუალოდ პერსპექტიული, საშუალოდ გამხდარ ფეხებზე შემდგარი და საშუალოდ მაღალი აღნაგობის ტანსაცმელში გამოწყობილი. რა უნდა მექნა? თუ მცდელობაც არ იყო მაღალი კლასის, რომ მესწავლა ძალიან ბევრი, რომ მევარჯიშა ძალიან ბევრი, რომ არ დამეკარგა ძალიან ბევრი დრო და, შესაბამისად, პერსპექტივაც. ვერაფერს ვშვებოდი, რადგან ჩემ ირგვლივაც მუდმივად საშუალო ნიჭის, საშუალო კლასის ადამიანები იყრიდნენ თავს და ყველანი ჯგუფურ დროის კარგვაში ვებმებოდით – წელიწადში საუალო არითმეტიკულით ვღვრიდით საშუალოდ მარილიან ცრემლებს და ჩვენი სიცოცხლის ხანგძლივობა ვერასდროს აბიჯებდა საშუალო ასაკს.

ეს ყველაფერი გახლდათ საშუალო სიძლიერის ტკივილი გულის არეში, ანუ არც გკლავდა და არც გაძლიერებდა, მხოლოდ გტანჯავდა, რადგან არ შეგეძლო, ყოფილიყავი ძალიან მაგარი ცხოვრების თუნდაც ერთ ასპექტში.

სამწუხაროდ, საქართველოს მოსახლეობის უმრავლესობა საშუალო კლასს წარმოადგენდა – საშუალო ნიჭით, საშუალო განათლებით, საშუალო სიმაღლითა და შემწყნარებლობით. ამიტომ ეს საშუალოდ დამოუკიდებელი, საშუალოდ სეკულარული და საშუალოდ პროგრესული ქვეყანა საშუალოდ გირევდა გულს და ჩნდებოდა იმის საფრთხე, თამასა ზღვარს ქვემოთ ჩამოვარდნილიყი.

მე კი ყველაფერზე საშაუალოდ ვბრაზდებოდი და თანდათან შემრიგებლურ პოზიციაში გადავდიოდი. და ახლა, ცვლილებებისკენ სწრაფვა მთლიანად დანებდა საშაუალო ცხოვრებას – ვეღარ ტკბება სწავლით, ვეღარ ტკბება პოეზიით, ლიტერატურით, მუსიკით, გარეთ სეირნობით, კარგად დაბრაწული ხაჭაპურითა და საშუალო დონის ღვინით. ჩემი საშუალო ცხოვრება დანებდა სიტყვა “საშუალოს” და არც კი იცის, ეს სამუდამოა თუ ისევ გააგრძელებს მის წინააღმდეგ ბრძოლას.

სააუალოდ კეთილსა და საშუალო ინტელექტის მქონე ღმერთს ებარებოდეთ!

.

რაც უფრო შეკრული ხარ

საახალწლოდ შეფუთული საჩუქარიით,

მით მეტად იდუმალი ხარ სხვების თვალში.

როგორც ” რა სად როდისში” შემოტანილი შავი ყუთი,

ისეთ კითხვის ნიშნებს ბადებს ნიჟარაში შეყუჟული ლოკოკინა.

და ისინი კითხულობენ –

“რა დევს ანუკაში?”

და მათ 60 წამი აქვთ ამის გამოსაცნობად,

მაგრამ ისინი ჩემს ფეხებს გამოიცნობენ.

არც მომავლის პერსპექტივა,

არც ბედნიერი ოჯახი,

არც ფსიქოდელური ფიქრები არ დევს ანუკაში.

ის ცარიელია.

თქვენ წააგეთ.

დედამიწელებს

მე ანდრომედას გალაქტიკაში დავიბადე –

პატარა ჯუჯა ვარსკვლავის მცირე ორბიტაზე.

ჩემი სხეული ოვალურია, როგორც ანდრომედა,

ჩემი ტუჩები სპირალურია, როგორც თქვენი ინფრაწითელი გამათბობელი.

ჩვენ არ გვაქვს დრო და სივრცე,

ჩვენი ცხოვრება უწყვეტი მარადისობაა.

ჩვენ არ ვლაპარაკობთ,

ჩვენ ერთმანეთის ფიქრები ვიცით,

ჩვენთან უმუშევრები დარჩებოდნენ რედაქტორები,

რადგან ჩვენთან ყველა პოეტი უკვე ცნობილია.

ჩვენ არ გვყავს ღმერთი

ჩვენ არ ვყავს პრეზიდენტი,

ჩვენ არ გვყავს პატრიარქი

და, შესაბამისად, არ გვყავს შორენა თეთრუაშვილი.

ჩვენ არ გვაბოლებენ წინასაარჩევნო კამპანიებით,

ჩვენ არ გვთრგუნავენ საკვირაო ქადაგებებით,

ჩვენ არ დავდივართ, არც დავფრინავთ,

არც მანქანებს ვქმნით,

ჩვენ ვბრუნავთ, როგორც ჩვენი სპირალური დედაგალაქტიკა ანდრომედა.

ჩვენ არ ვმრავლდებით,

ჩვენ უკვე ყველანი ვართ,

წესით, ჩვენთან უნდა ცხოვრობდეს თქვენი გმირი ჩაკ ნორისი.

ჩვენ არ ვკვდებით,

ჩვენ არ გვაქვს სექსი,

ჩვენი ცხოვრება უწყვეტი ორგაზმია სპირალურ დედაგალაქტიკა ანდრომედაზე.

ეძღვნება ზამთრის მზის დგომას

+++

ჩვენ არ გვაქვს კარგად ყოფნის ფუფუნება

ჩვენ გუშინდელი ორცხობილის ტკბილ-მწარე გემო არ გვშორდება პირიდან

ჩვენი ცხოვრება ბებიების მოქსოვილი ხალიჩაა –

ჩვენთვის ძვირფასი, სხვისთვის გადასაკეთებელი.

ჩვენ ერთმანეთის ზურგშექცევით ვსხედვართ,

ასე დაგვსვეს და როგორც საბავშვო ბაღში,

გადაჯდომის უფლება არ გვაქვს.

+++

წლის ყველაზე გრძელ ღამეს მხოლოდ 5 საათი გვეძინა

და ძილში ერთხელაც არ გვიცვლია მხარი

და როგორც როზეტში დასამუხტად შეერთებული სმარტფონები,

7 პროცენტს ვერ ავცდით.

ჩვენი მზერა ანალოგურ ტუნერზე გაიყინა

და ტვინის LED დისპლეი ციფრული სიგნალის მიღებამდე გაითიშა.

ხოლო სურვილი ისევ ამაოდ გამოეკიდა სენსორულ ზეცას,

რომლის ატმოსფეროში მოსეირნე გრაფიკული ღრუბლები

ვერასდროს გაარღვევენ მატრიცის საზღვარს

და მშიერი ტვინები ბავშვობაში მოსმენილი “ზღაპრების” იმედად დარჩებიან.

+++

ყველაფერი ამაოა და ყველაფერი ამაო იყო

და ყველაფერი იქნება ამაო,

სანამ სამგანზომილებიან სამყაროს თავს არ დავაღწევთ

და ბიბლიურ ტექსტებს მეხუთე განზომილებაში ტრანსფორმაციის შანსს არ მივცემთ,

ხოლო გრძნობებს ახალ ნავიგაციას დავუყენებთ,

რომელიც 4G-ის გარეშეც არაჩვეულებრივად მიიღებს შეყვარებული გულის სიგნალს,

ხოლო ფიქრები დრონების გარეშე გადაიღებენ პანორამულ კადრებს

და სელფები იქნება 100%-იანი ბამბის ქსოვილივით რბილი

და “ლევად” ჩამოტანილ სუნამოებზე სურნელოვანი

+++

ჩვენ არ გვაქვს კარგად ყოფნის ფუფუნება.

ჩვენ ერთმანეთის ზურგშექცევით ვსხედვართ.

ჩვენი ტვინის დიდი ნაწილი ისევ ობმოკიდებული “ზღაპრებით” იკვებება.

წლის ყველაზე გრძელ ღამეს ისევ 5 საათი გვძინავს,

ხოლო გონების ელემენტი ჯერ კიდევ ვერ აცდა 7 პროცენტს.

 

 

 

 

თავის მართლება

წარმოიდგინეთ: მე სცენაზე ვდგავარ, სხვები სკამებზე სხედან და გაფართოებული თვალებით მიყურებენ, ჩემ გვერდით კიდევ ვიღაცები არიან, ისინი საუბრობენ, საუბრობენ დემაგოგიურად, უშინაარსოდ, გაზეპირებული ტექსტებით, ტვინი ავტომატურად თიშავს მათ აზრებთან კავშირს და მხოლოდ წყვეტილად მესმის “წარმატება”, “წინსვლა”, “სწავლა”

მე კი, თანდათან უჩინარი ვხდები, ჩემი ხელები გამჭვირვალეა, ჩემი ტყავის მოკლე კაბაც გამჭვირვალეა, ჩემი ხორციც თხელია და ნელნელა მჭვირვალდება. მე ხელში ფურცლები მიჭირავს და რადგან ჩემს ხელებს ვერ ვხედავ, მგონია, რომ ფურცლები ჩემგან დამოუკიდებლად ტივტივებენ დარბაზის ბლანტი ჰაერის ზედაპირზე.

ვიღაცები სცენაზე ამოდიან, ფოტოაპარატის განათება თვალებს მიჭრელებს, ვიღაც მიკროფონს მაწვდის, ვიღაცები ფურცლებს მართმევენ და მე მიკვირს, როგორ ხედავენ ჩემს ხელებს და, საერთოდ, იმ ადგილს, სადაც ვდგავარ.

“ანა, გაიღიმე!” – მეუბნება საკუთარი თავი და ზურგზე გასაბრაზებლად მიღიტინებს.

ნურასდროს მომთხოვთ საჯაროდ სიტყვის წარმოთქმას, მე ფილანტროპის ტყავში გახვეული ლუზერი ვარ, რაც არ უნდა ვთქვა, ან სისულელე იქნება, ან იმ აზრებს აცდენილი, რისი თქმაც სხვა დროს მენდომებოდა.

+++

მოდი ჩეთან, დაკარგულო ჯანმრთელობა,

მომიტანე შენი ბავშვური სიმშვიდე და თავზეხელაღებულობა.

მე ყოველ ღამე შენზე ვფიქრობ,

ყოველ ახალ მოკიდებულ სიგარეტზე შენ მახსენდები,

ყოველ თავბრუსხვევაზე შენზე ვლოცულობ.

მოდი ჩემთან, დაკარგულო ჯანმრთელობა,

ნუ მაიძულებ ლოცვას,

ამაში არასდროს ვყოფილვარ ძლიერი.

ნუ აიძულებ ჩვენს დედებს, პლაკატებით მოიარონ ქუჩები დახმარების სათხოვნელად.

მე მეშინია ამის.

მაინც რამდენი არიან ისინი –

მოწყალების მთხოვნელი დედები?!

შენ კიდევ ერთი ხარ,

მიდი მათთან!

მოდი ჩემთან, დაკარგულო ჯანმრთელობა.

ჩვენი ასაკი არც ისე საგანგაშოა.

ჩვენ კიდევ დიდხანს უნდა ვტკეპნოთ გადათხრილი ასფალტები,

ჩვენ კიდევ დიდხანს უნდა ვსქროლოთ სოციალური ქსელები,

ჩვენ კიდევ დიდხანს უნდა ვკოცნოთ შეყვარებულის თვალები,

ჩვენ კიდევ ბევრი გვაქვს სასწავლი,

ჩვენ კოსმოსში უნდა გავფრინდეთ და ინტერპლანეტებზე ჩვენი სახელობის ქუჩები დავაარსოთ.

მოდი ჩემთან, დაკარგულო ჯანმრთელობა,

მე არ ვარ გულგრილი შენ მიმართ,

მე გულგრილი მოკრძალებული ცხოვრების წესის მიმართ ვიყავი.

ნუ აგვიხდენ საშინელ ფიქრებს,

ჩვენი მიზნები აგვიხდინე –

რომ კიდევ დიდხანს ვიწუწუნოთ რუტინულ სამსახურებზე,

რუტინულ ურთიერთობებზე,

შენელებულ ევროინტეგრაციასა

და დავარდნილ ლარის კურსზე.

მოდი ჩემთან, დაკარგული ჯანმრთელბა,

ჩვენ მხოლოდ 26 წლიანი მეგობრობა გვაკავშირებს

და შენ ხომ მაინც იცი,

რამდენად ცოტაა სამყაროს წინაშე.

“გაზაფხულის ზღაპარი” შემოდგომას

როდესაც ერიკ რომერის “გაზაფხულის ზღაპარს” ვუყურე, შემოდგომა იყო. გარეთ წვიმდა და ჩემს ოთახში საგნები ერთმანეთზე მიყოლებით ეყარა. ფილმში კი ყველაფერი დალაგებული ჩანდა. თითქმის ბანალური და ჩვეულებრივი სიუჟეტი არაჩვეულებრივი ხდება ორი ქალის შეხვედრით. ისინი ერთმანეთისგან განსხვავდებოდნენ და თან გავდნენ კიდეც ერთმანეთს. ჩემთვის, ალბათ, უცნაურიც იყო, როგორ უბრალოდ გახდნენ ერთმანეთისთვის მნიშვნელოვანი ადამიანები. უყურებ “გაზაფხულს” და ფიქრობ, რამდენად საინტერესო შეიძლება გახდეს უბრალო დიალოგები; რამდენად შესაძლებელია, უბრალო ქალი ასე დახვეწილად სექსუალური იყოს.

მე რომ ფილმი გუშინ მენახა, დღეს “მასთან” არ ვიჩხუბებდი. რადგან ახლა მშვიდი ვარ, რამდენიმე საათის წინ კი ნერვიულად მშვიდი ვიყავი. ფილმიც ასეთია – მშვიდი, მაგრამ შეფარულად ნერვიული. უყურებ და გიკვირს, როგორ ახერხებენ ისინი შინაგან თუ გარეგან წესრიგს. ფილმში ყველგან წესრიგია. მიტოვებული სახლიც კი ისეთი მოწესრიგებულია, შენი ოთახის გრცხვენია.

იქ ყველგან გაზაფხულია. აყვავებული ხეები, ხასხასა, ახალამოსული ბალახი, მათი ტანსაცმელი და ავეჯიც კი გაზაფხულზე მეტყველებს. კედლებზე გაკრული შპალერი და სავარძელიც კი ყვავილებითაა მორთული. ქვევიდან გადაღებული მაღალი იასამნის რტოები მოწყვეტის მძაფრ სურვილს გიჩენს, თუმცა ნატაშა ამბობს, რომ ის მაღალია და ვერ მიწვდები. ეს ცოტა გამშვიდებს. შუმანის მუსიკას, ალბათ, ვერასდროს იცნობდი, ამიტომ გული გწყდება, როცა ჟანა ხვდება “სიმფონიურ ეტიუდებს”, როცა ევამ იცის ტრანსცენდენტური ფილოსოფიის მნიშვნელობა და ნატაშა არაჩვეულებრივად უკრავს ფორტეპიანოზე. დასანანია, მაინც ყველაფერს საკუთარ რეალობასთან ვაიგივებთ.

2159

უყურებ ფილმს და მისგან წამოსული თითოეული სიტყვა ადვილად იკვლევს გზას ტვინისკენ. ისინი ჩვენთვის გასაგებ ენაზე საუბრობენ, ჩვენთვის ნაცნობ განცდებს გამოხატავენ, ჩვენთვის სასურველი ტანსაცმელი აცვიათ. კადრები ისეთი ლამაზია, როგორც ძალიან კარგი ფოტოგრაფის ძველი ფირით გადაღებული ფოტოები. იქ ცნება “ბოროტი და კეთილი” წაშლილია, ან შეიძლება – გაერთიანებულიც. სიყვარული და კოცნაც გამიჯნულია, თან – გაერთიანებულიც. პერსონაჟების ნერვიულობაც იმდენად მშვიდია, დანაშაულს გრძნობ, შენი ნერვების წინაშე. ალბათ, არასდროს ვყოფილვარ ასეთ წინააღდმეგობაში ფილმთან, რომელიც ასე ძალიან მომწონებია და თან, ასე ახლოს მეგრძნო თავი.

რა მოხდებოდა, ეს ფილმი გუშინ მენახა.