+++

ჩვენ ყველა ტვინს ვტყნავთ.
ჩვენ ამისთვის დავიბადეთ.
დავიბადეთ, რათა დავსვათ ტვინის მტყვნელი კითხვები
რათა დავბადოთ ტვინის მტყვნელი კითხვები
რათა პასუხგაუცემელი დავტოვოთ ზემოთხსენებული კითხვები.
ჩვენ ყველა ტვინს ვტყნავთ ჩვენი გრძნობებით
ჩვენი დრამატული ხოდებით
და ბროწეულის ოყნებით.
ჩვენ ყველა ტვინს ვტყნავთ ჩვენი სიყვარულებით
ვერგამართლებული სიყვარულებით
დაჟანგებული სიყვარულებით.
ჩვენ დავიბადეთ, რათა მოვტყნათ ერთმანეთის ტვინები ტრიბუნიდან
მოვტყნათ ერთმანეთის ტვინები ფეისბუქლაივებიდან
მოვტყნათ ერთმანეთის ტვინები ინსტაგრამსთორებიდან,
რათა გამოვტენოთ და გამოვავსოთ ერთმანეთის ტვინები უსარგებლო ინფორმაციით,
რათა გამოვტენოთ ერთმანეთის კუჭები უვიტამინო ბოსტნეულით,
რათა გამოვტენოთ საშვილოსნო უნაყოფო სპერმებით
რათა გამოვავსოთ ერთმანეთის გულები შურითა და სიძულვილით
და გამოვტუმბოთ, თუ რამე ლამაზი და კეთილი დაგვრჩა.
და თუ რამე ლამაზი და კეთილი დაგვრჩა, დავამახინჯოთ უსარგებლო ამბებით
საშინელი ამბებით
მომაბეზრებელი ამბებით
შემაძრწუნებელი ამბებით
და დავსვათ ტვინის მტყვნელი კითხვები.

 

 

ჰანტას სინდრომი

ჰანტა პატარა კაცია. ჰანტას უყვარს წიგნები. ჰანტა მთელი დღე მუშაობს. ჰანტას ბოშებიც უყვარს და მუშაობის დროს ლუდის სმა. ჰანტამ იცის, რომ ვენის საკანალიზაციო არხებში ვირთხების კლანს შორის სასტიკი ომია გაჩაღებული. ჰანტამ კიდევ ბევრი რამ იცის. ჰანტა მაკულატურის მბრძანებელია და 35 წელია, წიგნებით ცხოვრობს.

მე არ მიყვარს ვირთხები, არც მათზე ფიქრით ვიღლი თავს, თუმცა მეც პატარა კაცი ვარ, ლუდის სმაზე მეც ჰანტასავით ვგიჟდები და საკუთარ თავს მეც მაკულატურის მბრძანებელს ვუწოდებ.

ჰანტა პრესავს, მე ვბეჭდავ. ჰანტას უყვარს თავისი საქმე, მე ვცდილობ. ჰანტა მარტო ცხოვრობსს, წიგნებთან და თაგვებთან ერთად. მეც მარტო ვცხოვრობ, რადგან ჩემი ოთახი დიდი ხანია, სეპარატისტულად განეწყო ოჯახის მიმართ. ოთახში თაგვები არ მყავს, ან შეიძლება არ მყავს, ან დიდი იმედი მაქვს, არ მყავს და რადგან იმედი მაქვს, ე. ი. არც მყავს.

ჰანტას ეშინია უფროსის, მე არ მეშინია, მაგრამ მეშინია იმის, რისიც ჰანტას არ ეშინია – სამსახურის უსიყვარულობის. მე იმისთვის დავიბადე, რომ ყველა სამსახურში უპერსპექტივობა მეგრძნო, ჰანტა იმისთვის დაიბადა, რომ 35 წელი მაკულატურის მპრესავად ემუშავა, გადაერჩიე წიგნები, ყვარებოდა ფილოსოფია, ხელოვნება, ლიტერატურა, გარკვეულიყო თეოლოგიაში, ესაუბრა ქრისტესთან და ძე დუნთან, ღამ-ღამობით კი ბოშას ჭუჭყიანი და ცივი ფეხები გაეთბო. მაგრამ ჰანტამ იცის, რომ ზეცა არ არის ჰუმანური და არც ადამიანია ჰუმანური და რომ არაფერია მარადიული და არც ახალი (ამ ცის ქვეშ).

ჰანტაც იყო ახალგაზრდა, მოწესრიგებული. მასაც ჰყავდა ახალგაზრდა და ლამაზი შეყვარებული, მათაც უყვარდათ ცეკვა და მთის კურორტებზე დასვენება, მაგრამ ზეცა არ არის ჰუმანური და არც ადამიანია ჰუმანური და არც განავლისგან დაცულია ქალის ქათქათა ფეხები და თხელი კაბა. ამიტომ ჰანტას ცხოვრება ახლა წიგნებია, მიწის ქვეშ – ვირთხები, მიწის ზემოთ – ბუზები და ერთადერთი, ნამდვილი მეგობარი – წნეხი.

ნეტავ, როგორია, როცა 35 წელი ერთ ადგილას ხარ, მაგალითად: მეტროს მემანქანედ, ან მაღაროს მუშად, ან მაკულატურის მწნეხავად, ან, სულაც, უსაქმურად. როგორია, თითქმის ნახევარი საუკუნე და თითქმის მთელი ცხოვრება აკეთებდე ერთ საქმეს – იდგე ერთ ადგილას, ჯდებოდე ერთსა და იმავე სკამზე, უყურებდე ერთსა და იმავე გვირაბს, თხრიდე და იღებდე შავ მარგანეცს. ნეტავ, ადამიანები თავად პოულობენ ასეთ საქმეს, თუ საქმე თვითონ პოულობს მათ?! ჩაჭიდებს ხელს და სიკვდილამდე არ გაუშვებს, სანამ სხეულს გვირაბის, წნეხის თუ მაღაროს ნაწილად არ აქცევს.

ამბიციურ და უტრაკო ადამიანებს სიყვარული არ შეუძლიათ. არ შეუძლიათ, უყვარდეთ საქმე, რასაც აკეთებენ; უყვარდეთ ოთახი, სადაც დღეში 8 საათს ატარებენ; უყვარდეთ ჩახუთული სასადილო, სადაც მიირთმევენ. მაგრამ შეუძლიათ, უყვარდეთ გზა, რითაც სამსახურში მიდიან და ბრუნდებიან და, განსაკუთრებით, უყვარდეთ ხიდები, გრძელი ხიდები, ბეტონისა და რკინის კონსტრუქციები, წყლითა და წყლის გარეშე, გადახურული და სახურავის გარეშე, გეტოს დასახლებებით ქვემოთ და მძიმე ატმოსფეროთი მაღლა.

მე არ ვიყავი ჰანტა და არ მიყვარდა ჩემი სამსახური, მაგრამ მიყვარდა ხიდი – ყველაზე გრძელი, რაც ოდესმე ფეხით გადამივლია და რის დაფარვასაც ყოველ ჯერზე უფრო სწრაფად ვცილობდი, მაგრამ უტრაკო ადამიანები რეკორდებს ვერ აუმჯობესებენ, ისინი ტკბებიან მწვანე ბალახით ხიდის ქვეშ, სოფლის მსგავსი დასახლებებით ხიდის ქვეშ, მიტოვებული ვაგონებით ხიდის ქვეშ, გრძელი და დაძველებული ლიანდაგებით ხიდის ქვეშ და მატარებლებით, საბავშო სათამაშოების მსგავსი ნამდვილი მატარებლებით. უტრაკო ადამიანები ტკბებიან ძაღლებით, რომლებიც ხიდის ქვეშ, ბალახის იმიტაციისთვის დაფენილ მწვანე ხალიჩაზე გაწოლილან და იზმორებიან. უტრაკო ადამიანები კი ზემოდან უშიშრად უსტვენენ და ხელს უქნევენ და ძაღლები გაოცებულები ამოცქერიან და ხიდები აქ მთავრდება.

თუმცა ხიდს ვერსად გაექცევი, არსებობს ლითონის ხიდები, ჟანგიანი, დაქანებული კიბეებით, სარეკლამო პლაკატებით, ეკლესიისთვის შესაწირი ყუთებითა და ქვეშ მანქანებით გალამაზებული. არსებობს სოფლის ხიდებიც, წვრილი და გრძელი, სარწეველა ჰამაკივით. არსებობს პატარა ქალაქის პატარა ხიდებიც, სადაც ბავშვობაში გივლია და შენი პატარა სხეულის ფონზე უშველებელი ჩანდა, ქვეშ კი ბოროტი და ყველაზე შავი მდინარე მიედინებოდა და სკოლაში ყოველ წასვლაზე, გული ყელში გებჯინებოდა, როცა რიკულებს შორის ბლანტ წყალს აკვირდებოდი. არ შეგეძლო, ეს არ გყვარებოდა. არ შეგეძლო, ამის არ გშინებოდა.

საკუთარ თავზე ფიქრებმა შეყოლა იცის, თუმცა ჰანტასაც უყვარს თავისი ამბების მოყოლა. ჰანტა პატარა კაცია, მეც პატარა კაცი ვარ. ჰანტა პრესავს, მე ვბეჭდავ. ჰანტას უყვარს თავისი საქმე, მე ვცდილობ.

განცდები 80-იანი წლების დისკოს ფონზე

უცებ ძალიან მომინდა, სადმე მწვანე ბალახზე ფეხებზემკიდია ფოტო გადამეღო. წარმოიდგინეთ, არც ისე ლამაზ და გრძელ ფეხებზე ბალზაკის ასაკის ქალების შესახებ გაცვეთილი, რომანტიული წიგნი მიდევს; გვერდით ჩემი ახალთახალი აიფონი აგდია, რომელიც გაყიდვაში ჯერ არ გამოსულა და მე როგორღაც შევძელი მისი დაპატრონება; იქვე, ათ მეტრში ფერადი ჰამაკი კიდია, ჰამაკის ყუნწები რაღაც ვირტუალურ ხეებზეა გამობმული; მე გამჭვირვალე, ქათქათა ჭიქაში ზურმუხტისფერი წვენი მისხია; სადღაც 47f95680052336811a8b524eda8134e7მყესებთან იდიალური ტატუ მადევს – შავი ხვრელი ყლაპავს მზის სისტემას; თავქვეშ ჩემი ბიჭის ნაჩუქარი ნაქსოვი სვიტერი მიდევს; გრაფიკულ ცაზე ოზონის გარღვეული შრე თვალსაჩინოდ მოჩანს; ჰაერი რადიოტალღებივით მოძრაობს და თითქოს ხელშესახებია, – ეს ყველაფერი პიქსელების ერთიანობას ქმნის და მე, ძალიან ფერმკრთალი, ვირჯინია ვულფზე ვფიქრობ, ან საფოზე, ან ბებიაჩემზე, რომელიც არასდროს გამიცვნია, არადა, მინდოდა.

ჩემი თითოეული მოძრაობა შენელებულია, რადგან ჩემს სოფელში ინტერნეტი ჭედავს, მე კი, დამავიწყდა თქმა, ჩემი მინდვრის ბოლოზე ვარ წამოკოტრიალებული, ალვის ხეები კლავდია შიფერის გრძელ ფეხებს მაგონებს, სიმინდის ყანის წინ დაჟანგული “ბადია” აგდია (დიახ, ასე ვეძახით ჭიათურაში), სადაც ბავშვობაში ბიჭები თავის პატარა ჭუჭუს შეყოფდნენ და გარეთ აფსამდნენ; გვირილების გრაფიკული ლივლივი ჩემს სუნთქვას უწყობს ფეხს, მე კი ვიხსენებ გვირგვინს, რომელიც ადრე ძალიან მინდოდა და არავინ მიწნიდა და მე რაღაცნაირად მახინჯი გამომდიოდა. მახსენდება წიგნი “მგლის ბილიკი”, “მონანიება” და “გარყვნილების ჭაობში”, რომელსაც შემთხვევით ვპოულობდით და მინდორზე, ყველა ერთად, ხმამაღლა ვკითხულობდით.

ჩემი მოგონებები პირდაპირ ცაზე მოსჩანს, 5D გამოსახულებაში, Ultra Ultra Ultra HD გაფართოებით, მას ჩემ გარდა ვერავინ ხედავს, რადგან სოფელი დაცლილია, ხალხი მაღარომ შეჭამა, მიწა წყალმა ჩაყლაპა, მაღარო კი ღმერთმა ზურგზე მოიკიდა და სამოთხეში წაიღო. ახლა ბაბუაჩემი ისევ იქ მუშაობს, სამი მოჭრილი თითი ისევ თავის ადგილზე აქვს და ელმავალს მართავს. ჩვენი თანასოფლელელბიც იქვე არიან: მბურღავები, მთხრელები, გამნათებლები და რავიცი, ყველა, ვინც ღმერთს ნაბახუსევზე მოეპრიანა. როგორც მითხრეს, შრომის უსაფრთხოების კანონი იქაც ფეხებზე ჰკიდიათ.

უცებ ძალიან მომინდა, ასეთი ფოტო მქონოდა. ფოტო, რომელიც ყველა მოგონებას, მომავლის დღეებს, რეალობას, ირიალობას, სიფხიზლეს, ელესდეს განცდებს, რომელიც არასდროს განმიცდია და ფეხზეც მეკიდა, ერთიანად მოუყრიდა თავს, მაგრამ ეს ყველაფერი, ჯერჯერობით, მხოლოდ ჩემს გონებაში რჩება და, ალბათ, ასეც იქნება, სანამ მეც იმ მაღაროს მიწაში არ ამოვყოფ თავს, რაც არ მინდა, საშინლად არ მინდა, რადგან ჩემი სხეულისთვის უკეთესი გეგმები მაქვს, მაგრამ ღმერთებს ასე უნდათ. ირგვლივ კი იმდენი ღმერთია, ვინ გაუწევს წინააღმდეგობას.

ტრიალებდა კარუსელი

სათქმელი არაფერი მქონდა. ოთახში გაზაფხულის პირველი ბუზი დაფრინავდა, ღია ფანჯრიდან გარეუბნის ხმაურები მოძვრებოდა, ძაღლი ყეფდა გაბმულად, ტვინი ზუზუნებდა მოგუდულად, ან იქნებ, კედლებში გაყვანილი ელექტრო სადენები გამოსცემდა ამ ხმას, რომელიც ჩვენ ხან ტვინის, ხანაც სიჩუმის ხმები გვეგონა. რეალურად, სიჩუმე არ არსებობდა, უფრო სწორად, არსებობდა “საუნდ ოფ საილენს”, როგორც ძველ ამერიკულ დუეტში, მილიონჯერ რომ გადაამღერეს.

ადამიანები, რომლებსაც მუდმივად ძილი აკლდათ და მაინც თავის დროზე არ იძინებდნენ, ყველაფრის ღირსები იყვნენ. ისინი იმსახურებდნენ ნაადრევ დაბერებას, კანის გამოშრობას, ტკივილს თვალის გუგებში და უიმედობის განცდას გულის არეში, რაც მუდმივად თან ახლა უძილობას, ანდა, პირიქით.

(ჯერ ადრეა, ასე მალე პოსტს ვერ დავამთავრებ.)

თითქოს თავში რაღაც მნიშვნელოვანი სათქმელი უნდა მომსვლოდა, მაგალითად, – ჩემი თაობის საწუხარი; ან გაუცხოებული ადამიანები; ან მიტოვებული ადამიანები; ან გვირაბში მძინარე უსახლკაროები და მათი “მეგობარი” ძაღლები; ან მეტროს გასასვლელთან პოლიციის შიშით ფეხზე მდგარი კოლგოტის გამყიდველი ჭაღარა ქალები; ან ემოციას მოკლებული სიყვარული, რომელსაც მოაქვს შიში, რომ სექსი ვეღარასდროს გახდება ისეთი, როგორც ბავშვობაში გასინჯული სნიკერსის შოკოლადი ვერ დაიბრუნებს უწინდელ გემოს.

იქნებ, სათქმელი ის ორასგვერდიანი წიგნი უნდა ყოფილიყო, ცოტა ხნის წინ რომ დავამთავრე და თავში ორი სიტყვა – ბოზური პოეზია მიტრიალებდა, არადა, ის განცდა ხომ ბევრად მეტი იყო, ვიდრე ჩათლახური პოეზია?! ეს იყო მოგზაურობა, ავტორის ენაზე – თრიფები, ატხადნიაკები და პრიხოდები, რომლის მნიშვნელობაც არასდროს გამეგო და გამომეცადა, თუმცა კითხვის პროცესში მუდმივად მქონდა განცდა, რომ სხვადასხვა ნარკოტიკის ზემოქმედების ქვეშ ათასგვარ სამყაროში თავაბიჯებდი, რომელიც თავისუფლად შეიძლებოდა, ნამდვილი ყოფილიყო.

არა, არც ეს იყო სათქმელი. გამომშრალი თვალები ოთახის ძველ შპალერზე დაცოცავდა და ცემენტთან სიახლოვეს გრძნობდა, კუნთებს უჭირდა მოდუნება, კიდურებს – დამშვიდება, ნერვებს – კუთვნილი ადგილის დაკავება, რადგან განცდა იმისა, რომ ბორბალში მორბენალი საცდელი ვირთხა ხარ, თავიდან არ გშორდებოდა. ამას არც აპროტესტებდი.

ერთხელაც ვირთხა დაიღლება და ენას გადმოაგდებს, ან მიხვდება, რომ უნდა გაჩერდეს და თავბრუსხვევაც გაუვლის. ერთხელაც არეული ადამიანები ისწავლიან გეგმის ჩამოწერასა და მის შესრულებას; მშიშარა ადამიანები შეძლებენ შიშების დაჭერასა და მასთან წითელი ღვინის დალევას, უიმედო ადამიანები მიხვდებიან, რომ ეს მხოლოდ პოზაა და შეუძლიათ, არჩევანი შეცვალონ, იმედიანები კი თვალებიდან ნაცარს ამოიღებენ და ბორბალში ტრიალს გააგრძელებენ.

სულ ეს იყო.

ჩემი საშუალო ცხოვრება

ყოველთვის მძულდა სიტყვა “საშუალო”, რადგან ეს სიტყვა ყველაზე უკეთ გამოხატავდა ჩემს ცხოვრებას.

მე ვიყავი საშუალო სიმაღლის, საშუალოდ ლამაზი გარეგნობის, საშუალოდ განათლებული გოგო. ჩემი ნიჭი არასდროს გაშორებია საშუალო დონეს: მე ვწერდი საშუალოდ, მე ვკითხულობდი საშუალოდ, გამოცდებს ვაბარებდი საშუალო ნიშნებზე, ვცეკვავდი საშუალო დონეზე და მუსიკალური სმენა მქონდა არც ძალიან კარგი, არც ძალიან ცუდი, ანუ საშუალო.

ჩემი ოჯახი იყო საშუალო კლასის, ზოგჯერ, ლამის, უფრო დაბლაც ვეცემოდით და გულს მაზოხისტურად სიამოვნებდა, რადგან ჰქონდა შანსი, გაქცეოდა საშუალო კლასს.

ჩემი ოჯახური ბედნიერებაც საშუალო დონის იყო, რადგან მშობლები შრომობდნენ თავდაუზოგავად და გადასახადებიც გვაწვებოდა თავდაუზოგავად და ჩემი თვითშეფასებაც ვარდებოდა თავდაუზოგავად დაბლა, ამიტომ ჩემი ინტელექტიც საშუალოს კლანჭებში ექცეოდა.

ამიტომ მძულდა სიტყვა საშუალო. ამიტომ, ჩემი ცხოვრება იქნებოდა საშუალოდ პერსპექტიული, საშუალოდ გამხდარ ფეხებზე შემდგარი და საშუალოდ მაღალი აღნაგობის ტანსაცმელში გამოწყობილი. რა უნდა მექნა? თუ მცდელობაც არ იყო მაღალი კლასის, რომ მესწავლა ძალიან ბევრი, რომ მევარჯიშა ძალიან ბევრი, რომ არ დამეკარგა ძალიან ბევრი დრო და, შესაბამისად, პერსპექტივაც. ვერაფერს ვშვებოდი, რადგან ჩემ ირგვლივაც მუდმივად საშუალო ნიჭის, საშუალო კლასის ადამიანები იყრიდნენ თავს და ყველანი ჯგუფურ დროის კარგვაში ვებმებოდით – წელიწადში საუალო არითმეტიკულით ვღვრიდით საშუალოდ მარილიან ცრემლებს და ჩვენი სიცოცხლის ხანგძლივობა ვერასდროს აბიჯებდა საშუალო ასაკს.

ეს ყველაფერი გახლდათ საშუალო სიძლიერის ტკივილი გულის არეში, ანუ არც გკლავდა და არც გაძლიერებდა, მხოლოდ გტანჯავდა, რადგან არ შეგეძლო, ყოფილიყავი ძალიან მაგარი ცხოვრების თუნდაც ერთ ასპექტში.

სამწუხაროდ, საქართველოს მოსახლეობის უმრავლესობა საშუალო კლასს წარმოადგენდა – საშუალო ნიჭით, საშუალო განათლებით, საშუალო სიმაღლითა და შემწყნარებლობით. ამიტომ ეს საშუალოდ დამოუკიდებელი, საშუალოდ სეკულარული და საშუალოდ პროგრესული ქვეყანა საშუალოდ გირევდა გულს და ჩნდებოდა იმის საფრთხე, თამასა ზღვარს ქვემოთ ჩამოვარდნილიყი.

მე კი ყველაფერზე საშაუალოდ ვბრაზდებოდი და თანდათან შემრიგებლურ პოზიციაში გადავდიოდი. და ახლა, ცვლილებებისკენ სწრაფვა მთლიანად დანებდა საშაუალო ცხოვრებას – ვეღარ ტკბება სწავლით, ვეღარ ტკბება პოეზიით, ლიტერატურით, მუსიკით, გარეთ სეირნობით, კარგად დაბრაწული ხაჭაპურითა და საშუალო დონის ღვინით. ჩემი საშუალო ცხოვრება დანებდა სიტყვა “საშუალოს” და არც კი იცის, ეს სამუდამოა თუ ისევ გააგრძელებს მის წინააღმდეგ ბრძოლას.

სააუალოდ კეთილსა და საშუალო ინტელექტის მქონე ღმერთს ებარებოდეთ!

.

რაც უფრო შეკრული ხარ

საახალწლოდ შეფუთული საჩუქარიით,

მით მეტად იდუმალი ხარ სხვების თვალში.

როგორც ” რა სად როდისში” შემოტანილი შავი ყუთი,

ისეთ კითხვის ნიშნებს ბადებს ნიჟარაში შეყუჟული ლოკოკინა.

და ისინი კითხულობენ –

“რა დევს ანუკაში?”

და მათ 60 წამი აქვთ ამის გამოსაცნობად,

მაგრამ ისინი ჩემს ფეხებს გამოიცნობენ.

არც მომავლის პერსპექტივა,

არც ბედნიერი ოჯახი,

არც ფსიქოდელური ფიქრები არ დევს ანუკაში.

ის ცარიელია.

თქვენ წააგეთ.

დედამიწელებს

მე ანდრომედას გალაქტიკაში დავიბადე –

პატარა ჯუჯა ვარსკვლავის მცირე ორბიტაზე.

ჩემი სხეული ოვალურია, როგორც ანდრომედა,

ჩემი ტუჩები სპირალურია, როგორც თქვენი ინფრაწითელი გამათბობელი.

ჩვენ არ გვაქვს დრო და სივრცე,

ჩვენი ცხოვრება უწყვეტი მარადისობაა.

ჩვენ არ ვლაპარაკობთ,

ჩვენ ერთმანეთის ფიქრები ვიცით,

ჩვენთან უმუშევრები დარჩებოდნენ რედაქტორები,

რადგან ჩვენთან ყველა პოეტი უკვე ცნობილია.

ჩვენ არ გვყავს ღმერთი

ჩვენ არ ვყავს პრეზიდენტი,

ჩვენ არ გვყავს პატრიარქი

და, შესაბამისად, არ გვყავს შორენა თეთრუაშვილი.

ჩვენ არ გვაბოლებენ წინასაარჩევნო კამპანიებით,

ჩვენ არ გვთრგუნავენ საკვირაო ქადაგებებით,

ჩვენ არ დავდივართ, არც დავფრინავთ,

არც მანქანებს ვქმნით,

ჩვენ ვბრუნავთ, როგორც ჩვენი სპირალური დედაგალაქტიკა ანდრომედა.

ჩვენ არ ვმრავლდებით,

ჩვენ უკვე ყველანი ვართ,

წესით, ჩვენთან უნდა ცხოვრობდეს თქვენი გმირი ჩაკ ნორისი.

ჩვენ არ ვკვდებით,

ჩვენ არ გვაქვს სექსი,

ჩვენი ცხოვრება უწყვეტი ორგაზმია სპირალურ დედაგალაქტიკა ანდრომედაზე.