+++

მოდი ჩეთან, დაკარგულო ჯანმრთელობა,

მომიტანე შენი ბავშვური სიმშვიდე და თავზეხელაღებულობა.

მე ყოველ ღამე შენზე ვფიქრობ,

ყოველ ახალ მოკიდებულ სიგარეტზე შენ მახსენდები,

ყოველ თავბრუსხვევაზე შენზე ვლოცულობ.

მოდი ჩემთან, დაკარგულო ჯანმრთელობა,

ნუ მაიძულებ ლოცვას,

ამაში არასდროს ვყოფილვარ ძლიერი.

ნუ აიძულებ ჩვენს დედებს, პლაკატებით მოიარონ ქუჩები დახმარების სათხოვნელად.

მე მეშინია ამის.

მაინც რამდენი არიან ისინი –

მოწყალების მთხოვნელი დედები?!

შენ კიდევ ერთი ხარ,

მიდი მათთან!

მოდი ჩემთან, დაკარგულო ჯანმრთელობა.

ჩვენი ასაკი არც ისე საგანგაშოა.

ჩვენ კიდევ დიდხანს უნდა ვტკეპნოთ გადათხრილი ასფალტები,

ჩვენ კიდევ დიდხანს უნდა ვსქროლოთ სოციალური ქსელები,

ჩვენ კიდევ დიდხანს უნდა ვკოცნოთ შეყვარებულის თვალები,

ჩვენ კიდევ ბევრი გვაქვს სასწავლი,

ჩვენ კოსმოსში უნდა გავფრინდეთ და ინტერპლანეტებზე ჩვენი სახელობის ქუჩები დავაარსოთ.

მოდი ჩემთან, დაკარგულო ჯანმრთელობა,

მე არ ვარ გულგრილი შენ მიმართ,

მე გულგრილი მოკრძალებული ცხოვრების წესის მიმართ ვიყავი.

ნუ აგვიხდენ საშინელ ფიქრებს,

ჩვენი მიზნები აგვიხდინე –

რომ კიდევ დიდხანს ვიწუწუნოთ რუტინულ სამსახურებზე,

რუტინულ ურთიერთობებზე,

შენელებულ ევროინტეგრაციასა

და დავარდნილ ლარის კურსზე.

მოდი ჩემთან, დაკარგული ჯანმრთელბა,

ჩვენ მხოლოდ 26 წლიანი მეგობრობა გვაკავშირებს

და შენ ხომ მაინც იცი,

რამდენად ცოტაა სამყაროს წინაშე.

“გაზაფხულის ზღაპარი” შემოდგომას

როდესაც ერიკ რომერის “გაზაფხულის ზღაპარს” ვუყურე, შემოდგომა იყო. გარეთ წვიმდა და ჩემს ოთახში საგნები ერთმანეთზე მიყოლებით ეყარა. ფილმში კი ყველაფერი დალაგებული ჩანდა. თითქმის ბანალური და ჩვეულებრივი სიუჟეტი არაჩვეულებრივი ხდება ორი ქალის შეხვედრით. ისინი ერთმანეთისგან განსხვავდებოდნენ და თან გავდნენ კიდეც ერთმანეთს. ჩემთვის, ალბათ, უცნაურიც იყო, როგორ უბრალოდ გახდნენ ერთმანეთისთვის მნიშვნელოვანი ადამიანები. უყურებ “გაზაფხულს” და ფიქრობ, რამდენად საინტერესო შეიძლება გახდეს უბრალო დიალოგები; რამდენად შესაძლებელია, უბრალო ქალი ასე დახვეწილად სექსუალური იყოს.

მე რომ ფილმი გუშინ მენახა, დღეს “მასთან” არ ვიჩხუბებდი. რადგან ახლა მშვიდი ვარ, რამდენიმე საათის წინ კი ნერვიულად მშვიდი ვიყავი. ფილმიც ასეთია – მშვიდი, მაგრამ შეფარულად ნერვიული. უყურებ და გიკვირს, როგორ ახერხებენ ისინი შინაგან თუ გარეგან წესრიგს. ფილმში ყველგან წესრიგია. მიტოვებული სახლიც კი ისეთი მოწესრიგებულია, შენი ოთახის გრცხვენია.

იქ ყველგან გაზაფხულია. აყვავებული ხეები, ხასხასა, ახალამოსული ბალახი, მათი ტანსაცმელი და ავეჯიც კი გაზაფხულზე მეტყველებს. კედლებზე გაკრული შპალერი და სავარძელიც კი ყვავილებითაა მორთული. ქვევიდან გადაღებული მაღალი იასამნის რტოები მოწყვეტის მძაფრ სურვილს გიჩენს, თუმცა ნატაშა ამბობს, რომ ის მაღალია და ვერ მიწვდები. ეს ცოტა გამშვიდებს. შუმანის მუსიკას, ალბათ, ვერასდროს იცნობდი, ამიტომ გული გწყდება, როცა ჟანა ხვდება “სიმფონიურ ეტიუდებს”, როცა ევამ იცის ტრანსცენდენტური ფილოსოფიის მნიშვნელობა და ნატაშა არაჩვეულებრივად უკრავს ფორტეპიანოზე. დასანანია, მაინც ყველაფერს საკუთარ რეალობასთან ვაიგივებთ.

2159

უყურებ ფილმს და მისგან წამოსული თითოეული სიტყვა ადვილად იკვლევს გზას ტვინისკენ. ისინი ჩვენთვის გასაგებ ენაზე საუბრობენ, ჩვენთვის ნაცნობ განცდებს გამოხატავენ, ჩვენთვის სასურველი ტანსაცმელი აცვიათ. კადრები ისეთი ლამაზია, როგორც ძალიან კარგი ფოტოგრაფის ძველი ფირით გადაღებული ფოტოები. იქ ცნება “ბოროტი და კეთილი” წაშლილია, ან შეიძლება – გაერთიანებულიც. სიყვარული და კოცნაც გამიჯნულია, თან – გაერთიანებულიც. პერსონაჟების ნერვიულობაც იმდენად მშვიდია, დანაშაულს გრძნობ, შენი ნერვების წინაშე. ალბათ, არასდროს ვყოფილვარ ასეთ წინააღდმეგობაში ფილმთან, რომელიც ასე ძალიან მომწონებია და თან, ასე ახლოს მეგრძნო თავი.

რა მოხდებოდა, ეს ფილმი გუშინ მენახა.

შეშლილი ასტრონავტის სიმღერა

შენ ვერ წაგიყვან კოსმოსში, ჩემო პატარა,cde3443993cdbd4d363e6be78e222ae9.jpg
ჯერ პატარა ხარ,
ჯერ მზად არა ხარ,
ჯერ ძვლები უნდა გაგიმაგრდეს და სუნთქვითი ვარჯიშები აკეთო.

შენ ვერ წაგიყვან კოსმოსში, ჩემო პატარა,
რადგან არასოდეს გისწავლია ფიზიკა, მეტაფიზიკა და კვანტური მექანიკა,
სიმართლე გითხრა, ეს ყველაფერი იქ არც დაგჭირდება.

შენ ვერ წაგიყვან კოსმოსში, ჩემო პატარა,
მე შემიძლია, მხოლოდ მოგწერო,
წარმოიდგინე, წერილები სატურნის რგოლებიდან
და ფოსტალიონი, რომელიც მინი ხომალდით სინათლის წლებს ფარავს.

დედამიწა შენი სახლია,
დედამიწა შენი სახლია,
დედამიწა სიმულაციაა,
დედამიწა სიმულაცია არ არის,
დედამიწა სახლია, ძველი და შპალერჩამოხეული კედლებით,
დედამიწა სახლია, რომლის სახურავიდანაც წვიმა ჩამოდის,
დედამიწა სახლია, სადაც მეზობელ ოთახებში გვამები აყროლდა,
დედამიწა სახლია, სადაც ტელევიზორი გაბუტულია და აღარ ლაპარაკობს.

შენ ვერ წამოხვალ კოსმოსში, ჩემო პატარა,
შენ სიმაღლის გეშინია,
კოსმოსში კი სიმაღლე არ არსებობს,
ამიტომ ეს უფრო საშიშია შენი ფსიქიკისთვის.

დედამიწა შენი სახლია!
მე წერილებს მოგწერ.
მე იუპიტერიდან გაზის ღრუბლების შოკოლადებს გამოგიგზავნი,
ოღონდ დამპირდი, სანამ შეჭამ, ჩემ ნაჩუქარ სკაფანდრს ჩაიცვამ!

(მაინც რომელმა ჭკვიანმა გადაწყვიტა, რა გვითხრას და რა არა?!
“ნასა”, რატომ ჩათვალე საჭიროდ გამოცხადება,
რომ მთვარე ენცელადზე წყალბადია?!
კიდევ რისი თქმა გინდოდა და დაგვიმალე?
კიდევ რამდენ ხანს უნდა გელოდოთ?!
ნუთუ თქვენც არაფერი იცით?)

შენ ვერ წაგიყვან კოსმოსში, ჩემო პატარა,
შენ არამიწიური ალერგია გაქვს,
შენ ჰოროსკოპით მიწის სტიქია ხარ,
შენ სივრცეში ვერ გაძლებ,
შენ აქ უნდა დარჩე და დიდუბის სადგურში ჩემი გამოგზავნილი ამანათები აიღო,
ამანათები ჩვენი შვილებისთვის
ამანათები ჩემი მოხუცი მშობლებისთვის
ამანათები თანამგზავრ “ევროპადან”
ამანათები “ტიტანიდან”.
გთხოვ, არ გაყიდო,
არაფერი გაყიდო, სანამ დავბრუნდები!
წყალი შეაკეთე,
გაზის ახალი გამათბობელი იყიდეთ
და ბავშვებს ფილმები არ აჩვენო ასტრონავტებზე!

არდაბადებული პოსტები

ძალიან უცნაურია, ყოველთვის მეგონა, რომ აქ ჩემს თავს ველაპარაკებოდი. მერე ერთმა, პირველად “გეორგიერინის” ისტორიაში, კომენტარი დამიწერა და ისეთი განცდა გამიჩნდა, თითქოს პარალელურ სამყაროსთან კონტაქტი შედგა. 

ძალიან მინდა, დაუწერელ პოსტებზე მოვყვე. დაუწერელი პოსტები არდაბადებულ ბავშვებს ჰგავს. ბავშვებს, რომლებსაც დიდი შანსი ჰქონდათ ამ არაჩვეულებრივ-იდიალურ-დალოცვილ-სამოთხისებრ სამყაროს მოვლენილიყვნენ, მაგრამ მათ შესაძლო მშობლებს შესაძლო სექსში არ გაუმართლათ.

ასე დაემართათ დაუწერელ პოსტებსაც. ისინი სადღაც, რომელიღაც ავტომაგისტრალზე ჩაისახნენ, როცა მზე, ჩვეულებრივ, აღმოსავლეთიდან ლამაზად ამოდიოდა და მისი მოკრძალებული სხივები მწვანე მინდორსა და გზისპირზე მოფენილ ნაგავს ეფინებოდა. ამინდი იყო მშვიდი, ტემპერატურა – შესაფერისი, ტვინი კი – მომართული გულისკენ და პირიქით. ერთი სიტყვით, იდგა ჟამი აზროვნებისა, გულისხმიერებისა და დიდი დოზით გულწრფელობისა.

ასეთი “ბავშვი” კი ძალიან ბევრი იყო. უმრავლესობა წერისთვის შეუფერებელ ადგილებში ჩაისახა და არავინ იცის, როგორები იქნებოდნენ დღის სინათლეზე, ან ექნებოდათ თუ არა ცისფერი თვალები და სწორი ფეხები, ანალიზის უნარი და ლამაზი პროფილი, ანუ ივარგებდნენ თუ არა წასაკითხად. ამას ვერც ვერავინ გაიგებს. ამის გახსნებას მხოლოდ სიზმრისეული განცდა ახლავს, როცა მხოლოდ განცდა გამოგყვა და არა აზრი.

არადა, სიზმარი მართლაც მშვენიერი გამოდგა: შენ თავისუფლად ახერხებდი შენი სათქმელის მობილიზებას, აზრებისთვის ფორმის მიცემას და არანაირი შემაფერხებელი ბერკეტი არ გაგაჩნდა, რადგან მანქანა ავტობანზე მიაქროლებდა, შენ კი ყვებოდი შვებულების ორ კვირაზე, ჩახუთულ, უჰაერო ქალაქებზე, პლაჟზე გარუჯულ ლამაზ გოგოებზე, უფრო გარუჯულ სიმინდის გამყიდველ ქალებზე, უპერსპექტივოდ დაწყობილ გეგმებზე, მაღაროს ქალაქსა და იმ უთანასწორო სოციალურ კონტრასტზე, რასაც ვერასდროს გაათანაბრებ.

მანქანა კი ისევ მიაქროლებდა. ერთი პოსტი უკვე მზად იყო გამოსაცხობად. ენთერზე დაწკაპებაღა აკლდა და ამ პოსტში იქნებოდა ყველაფერი, რაც ორ კვირაში თავს გადაგხდა, რაც მხოლოდ შენმა თვალებმა დააფიქსირა და რის ანალოგსაც კამერა ვერასდროს შექმნიდა; რაც შენმა გონებამ გადახარშა, როცა ერთი სახლიდან მეორეში დიდი ჩემოდნითა და გაოფლილი ტანით გადადიოდი. ამ პოსტში იქნებოდა ყველა ახალგაზრდა, ვინც ჩემი თავის ობიექტივში მოხვდა, – ისინიც, ვინც გაიბლარა და ისინიც, ვინც ტვინმა ავტომატურად დააზუმა, რათა კარგად ენახა შუბლზე დამჩნეული თითოეული ნაოჭი თუ უფრო ღრმად, ტვინში დამჩნეული სიბრძნის ნაკაწრები.

მაგრამ პოსტი არ შედგა, რადგან რთულია წერო, როცა ის არ ხარ, ვისთვისაც არასდროსაა რთული, რომ წეროს.

 

 

ყველაფერი ერთად, თუმცა არასრულად

მე ვერ ვწერ პოსტებს და, მითუმეტეს, ვერც პოსტები მწერს. მე ყველაფერს ძალდატანებით ვაკეთებ. მე ვწერ სტატიებს ავტომობილის მაგნიტოფონზე და დასაწყისში ვლაპარაკობ ოლდოს ჰაქსლიზე, ფორდზე, ტირიონ ლანისტერზე, რაც სრულიად უადგილოა.

მე ზოგჯერ მიყვარს ადამიანები. ადამიანები ზოგჯერ ძალიან მეცოდებიან, მაგრამ შეცოდება ყველაზე უსაზიზღრესი განცდაა და ამიტომ მძულს საკუთარი თავი მის ნიადაგზე. მე ვერაფერს ვაკეთებ ჩემი ქვეყნისთვის, გარდა ახალი “პროფაილ ფიქჩერისა”, სადაც მიწერია, რომ რუსეთის ოკუპირებულია ჩემი ქვეყანა. ვფიქრობ, არც ქვეყანა ელის რამეს ჩემგან, გარდა ორი კარგად აღზრდილი, განათლებული ბავშვისა და ეს სულაც არ არისო ცოტა, ასე მითხრეს.

მე ზოგჯერ მძულს ადამიანები. მივდივარ ქუჩაში და გულში ყველას ვლანძღავ. ყველას, ვინც ჩემ ირგვლივ მოძრაობს, ყველას, ვინც ჩემს ტვინში ბრუნავს, ზოგჯერ – მათაც, ვისაც გულში დიდი ხანია ადგილი გამოვუყავი.

აგვისტოა. თუ ფული გაქვს, სადმე უნდა დაახვიო. თუ გოგო გყავს, ხელი უნდა მოკიდო და სადმე ერთად აითესოთ. თუ ბიჭი გყავს, უნდა აიძულო, შენთან ერთად აითესოს. თუ მარტო ხარ, – მითუმეტეს. უნდა აითესოთ მატარებლით, ორსართულიანი მატარებლით და აუცილებლად მეორე სართულის ბილეთით. ქალაქი ფეხზე უნდა დაიკიდო. ერთხელ მაინც უნდა აიხდინო დიდი ხნის სურვილი და სადმე მაღალმთიან სოფელში წახვიდე. რატომ გინდა ზღვა? რაში გჭირდება გარუჯული ტანი. ამდენი ყავისფერი უკვე ყელშია. ამას ისევ ის სჯობს, თბილისში დარჩე და დამწვარი ბამბის ნაყინის ფერი შეინარჩუნო. მზე ცუდია წვივებზე დამჩნეული ვენებისთვის.

ესსეების წერე უნდა ვისწავლო. ჯერ უნდა ვისწავლო, როგორ იწერება სიტყვა “ესე”, ორი თუ ერთი ს-თი. ფული უნდა ვიშოვო. ფული უნდა ვიშოვო და სახლი ავიშენო. კომფორტი ძალიან მაგარია, განსაკუთრებით მაშინ, თუ არასდროს გქონია.

სწავლას აზრი აღარ აქვს. მაინც არაფერი გამოდის. რაც ვისწავლი, რა ინტელექტიც შევაგროვე, ის უკვე გამოვჭამე. ჯერ ნელ-ნელა კიდეები მოვაჭამე, მერე მადა გაიხსნა, შიმშილმა იმატა და ძირფესვიანად შევსანსლე. აბა, რა მექნა, მშიოდა. მშიერი კაცი – საშიში კაცი.

ახლა უინტელექტოდ დავდივარ. არაფერი ვიცი კვანტურ ფიზიკაზე, არაფერი ვიცი ხელოვნურ ინტელექტზე, არაფერი ვიცი შავ ხვრელებზე და სრულიად არაფერი ვიცი სხვა ქვეყნებზე, სრულიად არაფერი. ზოგჯერ ლექსიც კი ვერ გამიხსენებია თავიდან ბოლომდე. ძირითადად, ნაწყვეტ-ნაწყვეტ, საცოდავად ვლუღლუღებ ხოლმე და ეს ოხერი “ნიხვატკა” იმ სივრცესაც ჭამს, სადაც წესით ჩემი ინტელექტი უნდა ნებივრობდეს, აკეთებდეს აზიდვებს და გამკლავებებს.

მეგობრებიც დაიფანტნენ. ზაფხულია, აბა, რა იქნება. არა, მიზეზი სხვაა. მიზეზი მე ვარ, მიზეზი ჩემი სურვილია, მიზეზი ჩემი მტკივანი ფეხები და  ჩემი გულგრილობაა.

არ უნდა დათრგუნო ემოციები!

არ უნდა დაგუგლო ავადმყოფობები!

არ უნდა აიძულო საკუთარი თავი, მოგწონდეს საკუთარი თავი!

არ უნდა დაიწყო დებულებების ჩამოწერა!

ზოგჯერ ღამით მეღვიძება და სხეულის ნაწილების მოსინჯვას ვიწყებ, – ხან მკერდს, ხან ფეხებს, ხან კისერს ან მუცელს. ყველგან რაღაც ზედმეტს ვეძებ, რაც ჩემი სხეულის არ იქნება, ანუ რაზეც მივალ და ექიმს ვეტყვი – ექიმო, მიშველე რამე, ჩემი არაა, ჩამიდეს.

და ექიმიც მიშველის, ანუ ძალიან მალე დამასვენებს ამ ყველაფრისგან.

 

დაკრძალვა დასავლეთ საქართველოში

“ცეცხლი არ კრთის თვალებში, წევხარ ცივ სამარეში,
წევხარ ცივ სამარეში და არც სულს უხარია.”

დასაყისში პაუზა მაქვს. ვერაფერს ვფიქრობ, ვერც კარლო კაჭარავაზე, ვერც ლურჯა ცხენებზე, ვერც იმერეთზე, რომელიც მთელი ბავშვობა ყველაზე ზომიერი მხარე მეგონა. ოღონდ არასდროს მიფიქრია, რას ვგულისხმობდი ზომიერებაში.

იმერეთში გარეგნულად არაფერი შეცვლილა. მხოლოდ მე შევიცვალე და არავინ იცის, უკეთესი ვარ თუ პირიქით და შემცირდა იქ ყოფნის დრო. იმდენად შემცირდა, რომ ბოლო წლებია, ერთ ღამეზე მეტი აღარ გავჩერებულვარ. ახლა ცოტა მეტი მომიწია.

ვუყურებდი ჩვენს ეზოს, ჩემი ბავშვობის სახლს ახალი, დაუმთავრებელი მიშენებებით, კიდევ იმ პატარა “კუხნას”, სადაც რამდენიმე თვე მე, მამაჩემი, დედა და ჩემი ძმა ვცხოვრობდით, სადაც წვიმა ჩამოდიოდა და მე ერთხელ კინაღამ ჩართულ დენის ფეჩს დავაჯექი.

ხეები ისევ ისე დგას, როგორც ადრე, ბეღელიც იქ არის, სასიმინდეებიც, უზარმაზარი რომ მეჩვენებოდა და ჩემი გაზრდის პროპორციულად ორივე დაპატარავდა. ეზოს ბალახი მოედო. ბიცოლაჩემი წუხდა, რომ სარეველა ბალახი ბილიკის გაყოლებაზე გამრავლდა და დაკრძალვაზე მოსული ხალხი ამას შეამჩნევდა. ხალხმა, ალბათ, ბევრი სხვაც შეამჩნია. ჩემთვის ეს სულერთი იყო, მე ყველას ზომიერი გულწრფელობით ვხვდებოდი, სიცხიან, გაოფლილ სახეებზე ვკოცნიდი, არ ვიმჩნევდი, როცა ვერ ვცნობდი. თითქოს არ ვუსმენდი, როცა მშობლებს მადარებდნენ. ყველასთან წყალი მიმქონდა. მერჩია ასე მევლო, რადგან არ შემეძლო იმ ოთახში ჯდომა, ბებიაჩემის გვერდით და იმ სევდიანი ტირილის მოსმენა, რაც უკვე მილიონჯერ მოგვისმენია. არ შემეძლო კედელზე დაკიდებული სურათის ყურება, იმ ოთახში დაგუბებული ჰაერის სუნთქვა და იმაზე ფიქრი, როცა ექიმებს უკითხავთ, როგორ ხარო და მას უთქვამს – უბედურადო.

არაფერს ვწერ ნათესავების ბავშვებზე, რომლებიც არასდროს ან დიდი ხანია, არ მენახა, არაფერს ვწერ მეზობლების ფუსფუსზე, დარბაზში მომუშავე ქალების ჩხუბზე და მთავარ მზარეულზე, რომელიც ქელეხებიდან ხორცს იპარავს.

ეს ყველას გამოგვიცდია, განსხვავებული გარემოთი თუ საერთო ნარატივით. შეგრძნება მაინც ერთია – ჩვენ სამყაროსთვის არაფრით განვსხვავდებით იმ ჭიანჭველებისგან, უმაწყალოდ რომ მიწაზე ვსრესთ. ჩვენც ასე ვისრისებით მილიონობით ვარსკვლავებსა და გალაქტიკებში, რომელიც არავინ იცის, მართლა არსებობს თუ ილუზიაა, როგორც ერთმა მითხრა და შევეკამათე, რადგან არანაირი სურვილი არ მაქვს, გამჭვირვალე ბურთულაში ვიჯდე, უცხო ქვეყნიდან ჩამოტანილი სუვენირივით და მიყურებდეს ვიღაც, ანჯღრევდეს ბურთულას და ჩვენს ცხოვრებას თავდაყირა აყენებდეს.

ამაზე უფრო ვრცლადაც დავწერ, რადგან მინდა, ძალიან მინდა, რადგან ფეხზე მკიდია ჩვენი რელიგიის სამოთხე და ჯოჯოხეთი, რადგან ვიცი, სამყარო ასეთი მოსაწყენი არ შეიძლება იყოს, რომ მხოლოდ ეს არსებობდეს და, მითუმეტეს, ამ ფორმით.

ქიშო

6_2იცნობთ ქიშო გლუნჩაძეს? იცით, ვინ არის, რას საქმიანობდა, რას წერდა და მღეროდა? რა თქმა უნდა, კი.

რა თქმა უნდა, ბევრს გაუგია “ქიშო და ინტელიგენცია”. რა თქმა უნდა, დღეს ბევრს უყვარს “ჭეშმარიტება”. რა თქმა უნდა, დღეს მოდაშია ალტერნატიული როკი და ანდერგრაუნდი. ხოლო რაც მოდაშია, ის ანდერგრაუნდი აღარ არის. თუმცა ეს სხვა თემაა და ამაში სუბიექტური ვარ ისევე, როგორც ქიშოსა და მისი მუსიკის მიმართ.

მე ძალიან მიყვარს, როცა რაღაცას შემთხვევით, ჩემით, ყოველგვარი რეკომენდაციების გარეშე ვპოულობ. ვპოულობ და ნელ-ნელა ვიყვარებ. ასე მოხდა ქიშოს მუსიკის შემთხვევაში, – ძალიან ბანალურად, ფბ-ზე გაცნობილი მომავალი ცოლივით, “იუთუბზე” რაღაც სიმღერებს გადავყევი და დაიწყო სიმღერა ნახტომზე, სიყვარულის ნახტომზე, მიძღვნასა და ძალიან მაგარი გოგოების ბექზე (მიხვდით, არა? ვიცი). ეს ის პერიოდი იყო, როცა ავტორიტეტები ჯერ კიდევ დიდად მოქმედებდა ჩემზე, თანაც ძალიან მინდოდა, სნობიზმში არ გადავვარდნილიყავი და გამიხარდა, როცა ვიპოვე ძალიან კარგი მუსიკა, რაც არასადროს არცერთი “მაგარი ტიპისგან” არ გამეგო.

მას შემდეგ საუკუნებმა წალეკეს ირგვლივ ყოველივე და, თქვენ წარმოიდგინეთ, სვეტიცხოველი კი არა, “ქიშო და ინტელიგენცია” დარჩა, როგორც პაფსასთან მებრძოლი ანდერგრაუნდი. ასე იყო ჩემთვის და თქვენი არ ვიცი.

მერე ისიც გავიგე, როგორ წავიდა საქართველოდან, როგორ მიაფურთხა აქაურობას, როგორ გაემიჯნა ქართულ სივრცეს და არც გამკვირვებია. თუმცა ეს ძალიან დიდი იმედგაცრუება იყო. ვიცი, მისი წასვლით ბევრი დაგვაკლდა და იქნებ შენც დაგაკლდა ბევრი, ქიშო? გიფიქრია ამაზე ოდესმე? შენი ერთი სიმღერა მიყვარს “მოგცემ შანსს” ჰქვია. არ ვიცი, გახსოვს თუ არა. ძალიან მაგარი მუსიკაა, არაჩვეულებრივი ტექსტი და პათოსი აქვს და იქ ამბობ -” მე შენ ყოველთვის მოგცემ შანსს”, თუმცა შენ ჩვენთვის მეორე შანსი აღარ მოგიცია და დაგვიკიდე.

დასასრულს:

რამდენიმე დღის წინ გულმა არ მომითმინა და ხელახლა წავიკითხე სტატია ქიშოზე, ჩემი სამუშაო დროის ძალიან დიდი ნაწილი მოვიპარე და თავიდან მოვუსმინე მის სიმღერებს, მერე ძალიან მომინდა ფბ-ზე მომეძებნა. რა თქმა უნდა, ვერ ვიპოვე. ვიცოდი, რომ სახელი და გვარი არ ეწერებოდა, ისიც ვიცოდი, როგორ უნდა მომეძებნა და ვიპოვე კიდეც. ჰოდა, ის-ის იყო დავაპირე, წერილი მიმეწერა, რომ საღი აზრი დამიბრუნდა და უთქმელად დავემშვიდობე მის ერთ-ერთ ფოტოს, რომელიც ძალიან მაგონებდა ძია ბუკოვსკის.