არდაბადებული პოსტები

ძალიან უცნაურია, ყოველთვის მეგონა, რომ აქ ჩემს თავს ველაპარაკებოდი. მერე ერთმა, პირველად “გეორგიერინის” ისტორიაში, კომენტარი დამიწერა და ისეთი განცდა გამიჩნდა, თითქოს პარალელურ სამყაროსთან კონტაქტი შედგა. 

ძალიან მინდა, დაუწერელ პოსტებზე მოვყვე. დაუწერელი პოსტები არდაბადებულ ბავშვებს ჰგავს. ბავშვებს, რომლებსაც დიდი შანსი ჰქონდათ ამ არაჩვეულებრივ-იდიალურ-დალოცვილ-სამოთხისებრ სამყაროს მოვლენილიყვნენ, მაგრამ მათ შესაძლო მშობლებს შესაძლო სექსში არ გაუმართლათ.

ასე დაემართათ დაუწერელ პოსტებსაც. ისინი სადღაც, რომელიღაც ავტომაგისტრალზე ჩაისახნენ, როცა მზე, ჩვეულებრივ, აღმოსავლეთიდან ლამაზად ამოდიოდა და მისი მოკრძალებული სხივები მწვანე მინდორსა და გზისპირზე მოფენილ ნაგავს ეფინებოდა. ამინდი იყო მშვიდი, ტემპერატურა – შესაფერისი, ტვინი კი – მომართული გულისკენ და პირიქით. ერთი სიტყვით, იდგა ჟამი აზროვნებისა, გულისხმიერებისა და დიდი დოზით გულწრფელობისა.

ასეთი “ბავშვი” კი ძალიან ბევრი იყო. უმრავლესობა წერისთვის შეუფერებელ ადგილებში ჩაისახა და არავინ იცის, როგორები იქნებოდნენ დღის სინათლეზე, ან ექნებოდათ თუ არა ცისფერი თვალები და სწორი ფეხები, ანალიზის უნარი და ლამაზი პროფილი, ანუ ივარგებდნენ თუ არა წასაკითხად. ამას ვერც ვერავინ გაიგებს. ამის გახსნებას მხოლოდ სიზმრისეული განცდა ახლავს, როცა მხოლოდ განცდა გამოგყვა და არა აზრი.

არადა, სიზმარი მართლაც მშვენიერი გამოდგა: შენ თავისუფლად ახერხებდი შენი სათქმელის მობილიზებას, აზრებისთვის ფორმის მიცემას და არანაირი შემაფერხებელი ბერკეტი არ გაგაჩნდა, რადგან მანქანა ავტობანზე მიაქროლებდა, შენ კი ყვებოდი შვებულების ორ კვირაზე, ჩახუთულ, უჰაერო ქალაქებზე, პლაჟზე გარუჯულ ლამაზ გოგოებზე, უფრო გარუჯულ სიმინდის გამყიდველ ქალებზე, უპერსპექტივოდ დაწყობილ გეგმებზე, მაღაროს ქალაქსა და იმ უთანასწორო სოციალურ კონტრასტზე, რასაც ვერასდროს გაათანაბრებ.

მანქანა კი ისევ მიაქროლებდა. ერთი პოსტი უკვე მზად იყო გამოსაცხობად. ენთერზე დაწკაპებაღა აკლდა და ამ პოსტში იქნებოდა ყველაფერი, რაც ორ კვირაში თავს გადაგხდა, რაც მხოლოდ შენმა თვალებმა დააფიქსირა და რის ანალოგსაც კამერა ვერასდროს შექმნიდა; რაც შენმა გონებამ გადახარშა, როცა ერთი სახლიდან მეორეში დიდი ჩემოდნითა და გაოფლილი ტანით გადადიოდი. ამ პოსტში იქნებოდა ყველა ახალგაზრდა, ვინც ჩემი თავის ობიექტივში მოხვდა, – ისინიც, ვინც გაიბლარა და ისინიც, ვინც ტვინმა ავტომატურად დააზუმა, რათა კარგად ენახა შუბლზე დამჩნეული თითოეული ნაოჭი თუ უფრო ღრმად, ტვინში დამჩნეული სიბრძნის ნაკაწრები.

მაგრამ პოსტი არ შედგა, რადგან რთულია წერო, როცა ის არ ხარ, ვისთვისაც არასდროსაა რთული, რომ წეროს.

 

 

ყველაფერი ერთად, თუმცა არასრულად

მე ვერ ვწერ პოსტებს და, მითუმეტეს, ვერც პოსტები მწერს. მე ყველაფერს ძალდატანებით ვაკეთებ. მე ვწერ სტატიებს ავტომობილის მაგნიტოფონზე და დასაწყისში ვლაპარაკობ ოლდოს ჰაქსლიზე, ფორდზე, ტირიონ ლანისტერზე, რაც სრულიად უადგილოა.

მე ზოგჯერ მიყვარს ადამიანები. ადამიანები ზოგჯერ ძალიან მეცოდებიან, მაგრამ შეცოდება ყველაზე უსაზიზღრესი განცდაა და ამიტომ მძულს საკუთარი თავი მის ნიადაგზე. მე ვერაფერს ვაკეთებ ჩემი ქვეყნისთვის, გარდა ახალი “პროფაილ ფიქჩერისა”, სადაც მიწერია, რომ რუსეთის ოკუპირებულია ჩემი ქვეყანა. ვფიქრობ, არც ქვეყანა ელის რამეს ჩემგან, გარდა ორი კარგად აღზრდილი, განათლებული ბავშვისა და ეს სულაც არ არისო ცოტა, ასე მითხრეს.

მე ზოგჯერ მძულს ადამიანები. მივდივარ ქუჩაში და გულში ყველას ვლანძღავ. ყველას, ვინც ჩემ ირგვლივ მოძრაობს, ყველას, ვინც ჩემს ტვინში ბრუნავს, ზოგჯერ – მათაც, ვისაც გულში დიდი ხანია ადგილი გამოვუყავი.

აგვისტოა. თუ ფული გაქვს, სადმე უნდა დაახვიო. თუ გოგო გყავს, ხელი უნდა მოკიდო და სადმე ერთად აითესოთ. თუ ბიჭი გყავს, უნდა აიძულო, შენთან ერთად აითესოს. თუ მარტო ხარ, – მითუმეტეს. უნდა აითესოთ მატარებლით, ორსართულიანი მატარებლით და აუცილებლად მეორე სართულის ბილეთით. ქალაქი ფეხზე უნდა დაიკიდო. ერთხელ მაინც უნდა აიხდინო დიდი ხნის სურვილი და სადმე მაღალმთიან სოფელში წახვიდე. რატომ გინდა ზღვა? რაში გჭირდება გარუჯული ტანი. ამდენი ყავისფერი უკვე ყელშია. ამას ისევ ის სჯობს, თბილისში დარჩე და დამწვარი ბამბის ნაყინის ფერი შეინარჩუნო. მზე ცუდია წვივებზე დამჩნეული ვენებისთვის.

ესსეების წერე უნდა ვისწავლო. ჯერ უნდა ვისწავლო, როგორ იწერება სიტყვა “ესე”, ორი თუ ერთი ს-თი. ფული უნდა ვიშოვო. ფული უნდა ვიშოვო და სახლი ავიშენო. კომფორტი ძალიან მაგარია, განსაკუთრებით მაშინ, თუ არასდროს გქონია.

სწავლას აზრი აღარ აქვს. მაინც არაფერი გამოდის. რაც ვისწავლი, რა ინტელექტიც შევაგროვე, ის უკვე გამოვჭამე. ჯერ ნელ-ნელა კიდეები მოვაჭამე, მერე მადა გაიხსნა, შიმშილმა იმატა და ძირფესვიანად შევსანსლე. აბა, რა მექნა, მშიოდა. მშიერი კაცი – საშიში კაცი.

ახლა უინტელექტოდ დავდივარ. არაფერი ვიცი კვანტურ ფიზიკაზე, არაფერი ვიცი ხელოვნურ ინტელექტზე, არაფერი ვიცი შავ ხვრელებზე და სრულიად არაფერი ვიცი სხვა ქვეყნებზე, სრულიად არაფერი. ზოგჯერ ლექსიც კი ვერ გამიხსენებია თავიდან ბოლომდე. ძირითადად, ნაწყვეტ-ნაწყვეტ, საცოდავად ვლუღლუღებ ხოლმე და ეს ოხერი “ნიხვატკა” იმ სივრცესაც ჭამს, სადაც წესით ჩემი ინტელექტი უნდა ნებივრობდეს, აკეთებდეს აზიდვებს და გამკლავებებს.

მეგობრებიც დაიფანტნენ. ზაფხულია, აბა, რა იქნება. არა, მიზეზი სხვაა. მიზეზი მე ვარ, მიზეზი ჩემი სურვილია, მიზეზი ჩემი მტკივანი ფეხები და  ჩემი გულგრილობაა.

არ უნდა დათრგუნო ემოციები!

არ უნდა დაგუგლო ავადმყოფობები!

არ უნდა აიძულო საკუთარი თავი, მოგწონდეს საკუთარი თავი!

არ უნდა დაიწყო დებულებების ჩამოწერა!

ზოგჯერ ღამით მეღვიძება და სხეულის ნაწილების მოსინჯვას ვიწყებ, – ხან მკერდს, ხან ფეხებს, ხან კისერს ან მუცელს. ყველგან რაღაც ზედმეტს ვეძებ, რაც ჩემი სხეულის არ იქნება, ანუ რაზეც მივალ და ექიმს ვეტყვი – ექიმო, მიშველე რამე, ჩემი არაა, ჩამიდეს.

და ექიმიც მიშველის, ანუ ძალიან მალე დამასვენებს ამ ყველაფრისგან.

 

დაკრძალვა დასავლეთ საქართველოში

“ცეცხლი არ კრთის თვალებში, წევხარ ცივ სამარეში,
წევხარ ცივ სამარეში და არც სულს უხარია.”

დასაყისში პაუზა მაქვს. ვერაფერს ვფიქრობ, ვერც კარლო კაჭარავაზე, ვერც ლურჯა ცხენებზე, ვერც იმერეთზე, რომელიც მთელი ბავშვობა ყველაზე ზომიერი მხარე მეგონა. ოღონდ არასდროს მიფიქრია, რას ვგულისხმობდი ზომიერებაში.

იმერეთში გარეგნულად არაფერი შეცვლილა. მხოლოდ მე შევიცვალე და არავინ იცის, უკეთესი ვარ თუ პირიქით და შემცირდა იქ ყოფნის დრო. იმდენად შემცირდა, რომ ბოლო წლებია, ერთ ღამეზე მეტი აღარ გავჩერებულვარ. ახლა ცოტა მეტი მომიწია.

ვუყურებდი ჩვენს ეზოს, ჩემი ბავშვობის სახლს ახალი, დაუმთავრებელი მიშენებებით, კიდევ იმ პატარა “კუხნას”, სადაც რამდენიმე თვე მე, მამაჩემი, დედა და ჩემი ძმა ვცხოვრობდით, სადაც წვიმა ჩამოდიოდა და მე ერთხელ კინაღამ ჩართულ დენის ფეჩს დავაჯექი.

ხეები ისევ ისე დგას, როგორც ადრე, ბეღელიც იქ არის, სასიმინდეებიც, უზარმაზარი რომ მეჩვენებოდა და ჩემი გაზრდის პროპორციულად ორივე დაპატარავდა. ეზოს ბალახი მოედო. ბიცოლაჩემი წუხდა, რომ სარეველა ბალახი ბილიკის გაყოლებაზე გამრავლდა და დაკრძალვაზე მოსული ხალხი ამას შეამჩნევდა. ხალხმა, ალბათ, ბევრი სხვაც შეამჩნია. ჩემთვის ეს სულერთი იყო, მე ყველას ზომიერი გულწრფელობით ვხვდებოდი, სიცხიან, გაოფლილ სახეებზე ვკოცნიდი, არ ვიმჩნევდი, როცა ვერ ვცნობდი. თითქოს არ ვუსმენდი, როცა მშობლებს მადარებდნენ. ყველასთან წყალი მიმქონდა. მერჩია ასე მევლო, რადგან არ შემეძლო იმ ოთახში ჯდომა, ბებიაჩემის გვერდით და იმ სევდიანი ტირილის მოსმენა, რაც უკვე მილიონჯერ მოგვისმენია. არ შემეძლო კედელზე დაკიდებული სურათის ყურება, იმ ოთახში დაგუბებული ჰაერის სუნთქვა და იმაზე ფიქრი, როცა ექიმებს უკითხავთ, როგორ ხარო და მას უთქვამს – უბედურადო.

არაფერს ვწერ ნათესავების ბავშვებზე, რომლებიც არასდროს ან დიდი ხანია, არ მენახა, არაფერს ვწერ მეზობლების ფუსფუსზე, დარბაზში მომუშავე ქალების ჩხუბზე და მთავარ მზარეულზე, რომელიც ქელეხებიდან ხორცს იპარავს.

ეს ყველას გამოგვიცდია, განსხვავებული გარემოთი თუ საერთო ნარატივით. შეგრძნება მაინც ერთია – ჩვენ სამყაროსთვის არაფრით განვსხვავდებით იმ ჭიანჭველებისგან, უმაწყალოდ რომ მიწაზე ვსრესთ. ჩვენც ასე ვისრისებით მილიონობით ვარსკვლავებსა და გალაქტიკებში, რომელიც არავინ იცის, მართლა არსებობს თუ ილუზიაა, როგორც ერთმა მითხრა და შევეკამათე, რადგან არანაირი სურვილი არ მაქვს, გამჭვირვალე ბურთულაში ვიჯდე, უცხო ქვეყნიდან ჩამოტანილი სუვენირივით და მიყურებდეს ვიღაც, ანჯღრევდეს ბურთულას და ჩვენს ცხოვრებას თავდაყირა აყენებდეს.

ამაზე უფრო ვრცლადაც დავწერ, რადგან მინდა, ძალიან მინდა, რადგან ფეხზე მკიდია ჩვენი რელიგიის სამოთხე და ჯოჯოხეთი, რადგან ვიცი, სამყარო ასეთი მოსაწყენი არ შეიძლება იყოს, რომ მხოლოდ ეს არსებობდეს და, მითუმეტეს, ამ ფორმით.

ქიშო

6_2იცნობთ ქიშო გლუნჩაძეს? იცით, ვინ არის, რას საქმიანობდა, რას წერდა და მღეროდა? რა თქმა უნდა, კი.

რა თქმა უნდა, ბევრს გაუგია “ქიშო და ინტელიგენცია”. რა თქმა უნდა, დღეს ბევრს უყვარს “ჭეშმარიტება”. რა თქმა უნდა, დღეს მოდაშია ალტერნატიული როკი და ანდერგრაუნდი. ხოლო რაც მოდაშია, ის ანდერგრაუნდი აღარ არის. თუმცა ეს სხვა თემაა და ამაში სუბიექტური ვარ ისევე, როგორც ქიშოსა და მისი მუსიკის მიმართ.

მე ძალიან მიყვარს, როცა რაღაცას შემთხვევით, ჩემით, ყოველგვარი რეკომენდაციების გარეშე ვპოულობ. ვპოულობ და ნელ-ნელა ვიყვარებ. ასე მოხდა ქიშოს მუსიკის შემთხვევაში, – ძალიან ბანალურად, ფბ-ზე გაცნობილი მომავალი ცოლივით, “იუთუბზე” რაღაც სიმღერებს გადავყევი და დაიწყო სიმღერა ნახტომზე, სიყვარულის ნახტომზე, მიძღვნასა და ძალიან მაგარი გოგოების ბექზე (მიხვდით, არა? ვიცი). ეს ის პერიოდი იყო, როცა ავტორიტეტები ჯერ კიდევ დიდად მოქმედებდა ჩემზე, თანაც ძალიან მინდოდა, სნობიზმში არ გადავვარდნილიყავი და გამიხარდა, როცა ვიპოვე ძალიან კარგი მუსიკა, რაც არასადროს არცერთი “მაგარი ტიპისგან” არ გამეგო.

მას შემდეგ საუკუნებმა წალეკეს ირგვლივ ყოველივე და, თქვენ წარმოიდგინეთ, სვეტიცხოველი კი არა, “ქიშო და ინტელიგენცია” დარჩა, როგორც პაფსასთან მებრძოლი ანდერგრაუნდი. ასე იყო ჩემთვის და თქვენი არ ვიცი.

მერე ისიც გავიგე, როგორ წავიდა საქართველოდან, როგორ მიაფურთხა აქაურობას, როგორ გაემიჯნა ქართულ სივრცეს და არც გამკვირვებია. თუმცა ეს ძალიან დიდი იმედგაცრუება იყო. ვიცი, მისი წასვლით ბევრი დაგვაკლდა და იქნებ შენც დაგაკლდა ბევრი, ქიშო? გიფიქრია ამაზე ოდესმე? შენი ერთი სიმღერა მიყვარს “მოგცემ შანსს” ჰქვია. არ ვიცი, გახსოვს თუ არა. ძალიან მაგარი მუსიკაა, არაჩვეულებრივი ტექსტი და პათოსი აქვს და იქ ამბობ -” მე შენ ყოველთვის მოგცემ შანსს”, თუმცა შენ ჩვენთვის მეორე შანსი აღარ მოგიცია და დაგვიკიდე.

დასასრულს:

რამდენიმე დღის წინ გულმა არ მომითმინა და ხელახლა წავიკითხე სტატია ქიშოზე, ჩემი სამუშაო დროის ძალიან დიდი ნაწილი მოვიპარე და თავიდან მოვუსმინე მის სიმღერებს, მერე ძალიან მომინდა ფბ-ზე მომეძებნა. რა თქმა უნდა, ვერ ვიპოვე. ვიცოდი, რომ სახელი და გვარი არ ეწერებოდა, ისიც ვიცოდი, როგორ უნდა მომეძებნა და ვიპოვე კიდეც. ჰოდა, ის-ის იყო დავაპირე, წერილი მიმეწერა, რომ საღი აზრი დამიბრუნდა და უთქმელად დავემშვიდობე მის ერთ-ერთ ფოტოს, რომელიც ძალიან მაგონებდა ძია ბუკოვსკის.

 

ვაგონი 8756

ეს არის საშუალო კლასი, – მეტროს რომელიღაც ვაგონში შემთხვევითი ალბათობით ერთად შეყრილი.

ეს არის საშუალო კლასი, – გაოფლილი მკლავებით, ახალდაქორწინებული წყვილივით, ერმანეთზე მიკრული.

ეს არის საშუალო კლასი, – მშობლებზე გაბრაზებული შვილებით

და მთავრობებზე გაბრაზებული მშობლებით

და ახალგაზრდებზე გაბრაზებული მოხუცებით

და “მაი დეიზე” გაბრაზებული ახალგაზრდებით, რომელთა “მესენჯერ სთორის” არავინ ნახულობს.

ეს არის საშუალო კლასი, – “კოტონისა” და “ვაიკიკის” გაცრეცილი პარკებით ხელში.

ეს არის საშუალო კლასი, – დეზერტირების ბაზარში ნაყიდი ბოსტნეულის პარკებით ხელში.

ეს არის საშუალო კლასი, რომელიც აბიჯებს ჩემს საშუალო კლასის მაღაზიაში ნაყიდ საშუალო ხარისხის ფეხსაცმელს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის დაუბანელი სხეულიდან გამოყოფილი სუნი გუდავს ჩემს საშუალო კლასის ფილტვებს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის უსიცოცხლო სახეები სპობს ჩემს საშუალო კლასის ოპტიმიზმს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის აქა-იქ დაჭერილი დიალოგები წიწკნის ჩემს საშუალო კლასის ნერვებს.

ეს არის საშუალო კლასის სტუდენობა, რომელიც იცინის მაღალ ხმაზე.

ეს არის საშუალო კლასის ჰიფსტერობა, რომელიც “თესლობს” რაღაცაზე.

ეს არია საშუალო კლასის ინტელიგენცია, რომელიც არ თესლობს, არ იცინის და, საერთოდაც, არ ჩანს, რადგან ინტელიგენციას არ უნდა ამ სიცხეში გასაშუალოკლასება, როგორც რევოლუციას – გატელევიზორება.

ათწუთიანი

ავტოსადგომზე ბევრი ჯართია

ოფისებში – ბევრი სევდა

სახლებში უფრო მეტი პრობლემაა, ვიდრე ოფისებში და არანაკლები ჯართი, ვიდრე ავტოსადგომზე

სისხლში ბევრი მოლეკულაა, უფრო მეტი, ვიდრე პრობლემა სახლში და არანაკლები, ვიდრე ვიტამინები ორგანიზმში.

ჩემს ორგანიზმში ვიტამინები თითქმის არ არის

ჩემი მეზობლის ორგანიზმში უფრო მეტი ვიტამინია, ვიდრე ჩემსაში. თვითონ მითხრა.

დედა ამბობს, რომ უნდა გავსუქდე, მე ვპასუხობ, რომ აჯაფსანდალით არავინ სუქდება.

ბიჭი, რომელიც მიყვარს, მეუბნება რომ ბევრს ვეწევი, მე ვპასუხობ, რომ მამა უფრო მეტს ეწევა.

კაცს, რომელსაც კალათით გასაყიდად ჩურჩხელები დააქვს, დაძარღვული ხელები აქვს

კაცი, რომელსაც დაძარღვული ხელები აქვს, თავისი ცოლის მომზადებულ ჩურჩხელებს ყიდის…

წერეთლიდან მეტრო გოცირიძემდე გრძელი ხიდი გადის.

მეტრო გოცირიძეს შესასვლელში ყოველდღე ერთი და იგივე ფისო ზის.

მეტრო გოცირიძის პოლიციელი ვესტერნების შერიფს ჰგავს.

გოგოს, რომელსაც დღეს დაბადების დღე ჰქონდა, ღმერთის წამს.

მე ვფიქრობ, რწმენა უფრო სუსტია, ვიდრე რწმენის სურვილი და უფრო უსარგებლო, ვიდრე კასინის მისია სატურნზე.

კასინი 2017 წლის 15 სექტემბერს თვითმკვლელობის აქტს ჩაიდენს, ის სატურნის რგოლებში ჩაყვინთავს და აღარასდროს დაბრუნდება.

ჩაყვინთვა ბევრად რთულია, ვიდრე ჩასუნთქვა და თითქმის ისეთივე აუცილებელი, როგორც დაბრუნება.

ჩემი მეგობრის მამა სახლში აღარ დაბრუნდება.

ჩემი მეგობრის დედაც აღარ დაბრუნდება სახლში.

მე თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, რადგან დედაჩემი და მამაჩემი სახლში მელოდებიან.

შიში უფრო მტკივნეულია, ვიდრე სიყვარულში იმედგაცრუება, მაგრამ უფო მსუბუქი, ვიდრე საყვარელ ადამიანთან სამუდამო განშორება.

მე დანამდვილებით არაფერი ვიცი.

შიშები და წარმოდგენები N=1

7b470ec264314ddf470b71a1531d0ea4დღეს თუ დრო მომრჩება, ახალ პოსტს დავწერ. პოსტი არ იქნება სამსახურზე, არც ოჯახის წევრებზე, არც შეყვარებულებზე, არც მეგობრებზე, არც მოხუც პატრიარქზე, არც მიწისქვეშა გადასასვლელებთან ჩამომსხდარ მათხოვრებზე და მითუმეტეს, არც გუგული მაღრაძეზე. პოსტი იქნება შიშებსა და წარმოდგენებზე.

აი, მაგალითად, როცა გვიან ღამით ქალაქის ცენტრიდან გარეუბნისკენ მივემართება, ვუყურებ ჩაბნელებულ, ჯერ აუშენებელ კორპუსებს, ან მიტოვებულ ქარხნებს ქსნისა და ფეიქრების ქუჩებზე და თავს ამ შენობებში წარმოვიდგენ. იქ ყველგან ბნელა. მე მეშინია, მაგრამ თან რაღაც უცნაური სიამოვნება ახლავს ამ წარმოდეგნას. მე მომწონს, როცა წარმოდგენილი შიშისგან ვიტანჯები.

ტაქსიდან გადმოვდივარ და პირდაპირ ამ შენობებისკენ მივდივარ. ნახევრადჩამომომძვრალ ჭიშკარს ვაღებ. ის ჭრიჭინებს, როგორც საშინელებათა ფილმებში. მე ეზოში ვდგავარ, ქარია და ყურებში უცნაურად მიწუის, უფრო სწორად, მე მეჩვენება, რომ უცნაურად წუის, სინამდვილეში ძალიან ჩვეულებრივი ქარული ხმა აქვს. ეზო გადავჭერი და ნახევრადდანგრეული ქარხნისკენ ვაგრძელებ გზას. სახელურს დაბლა ვწევ და მთავარი შესასვლელიდან შევდივარ. უკვე შენობაში ვარ. მაგრად ბნელა. შენობის ჭერი ძალიან მაღალია და სივრცე – იმაზე დიდი, ვიდრე ჩემი სკოლის ფისკულტურის დარბაზში. მე ჩუმად ვარ, არადა, ძალიან მინდა ხმამაღლა ვიმღერო: იუ, ქილინგ მი ეგეეენ და ჩემი ხმის ექოთი დავტკბე. მაგრამ ჩუმად ვარ. პირდაპირ შენობის შუაგულისკენ მივდივარ. ირგვლივ მხოლოდ ჩემი ნაბიჯების ხმა ისმის. უკან არ ვიხედები, არადა, სიგიჟემდე მინდა მოხედვა და იმის გაგება, რამხელა დანა აქვს იმ კაცს, უკან რომ მომყვება. მაინც არ ვიხედები. მეჩვენება, რომ შიშველ მხრებზე რაღაც მეხება, მაინც არ ვიხედები, თითქმის დარბაზის ცენტრში ვდგავარ, მაინც არ ვიხედები. ვჩერდები. არ მინდა სიმშვიდე დავკარგო და მდგომარეობიდა გამოვიდე. ვიცი, რომ მოვბრუნდე, დასამშვიდებლად ერთი მოტრიალება არ მეყოფა და ყველა მხარეს დავიწყებ ყურებას, ყველა კუთხეში, ამიტომ ნაბიჯს წინ ვდგამ და უკანა გასასვლელისკენ მივდივარ, კარი იქაც ღია მხვდება. ეზოში ძაღლის ყეფა მესმის. შენობას წრეს ვუვლი და ჭიშკრისკენ მივდივარ, ძაღლის ხმა ახლოვდება, მის პარალელურად ახლოსაა ქუჩის ხმაც. უკვე ტრასაზე ვარ. შიშიდან გამოვძვერი. მომწონს მანქანების ხმაური, მათი ბღუილი და ასფალტის მტვრის სუნი. მე ტაქსის ვაჩერებ და გზას ვაგრძელებ. დღეისთვის კმარა. წარმოსახვითი შიშიდან პირდაპირ სახლში ვბრუნდები.

მე მთელი ვარ და არსად არცერთი ნაკაწრი არ მაქვს.