დაკრძალვა დასავლეთ საქართველოში

“ცეცხლი არ კრთის თვალებში, წევხარ ცივ სამარეში,
წევხარ ცივ სამარეში და არც სულს უხარია.”

დასაყისში პაუზა მაქვს. ვერაფერს ვფიქრობ, ვერც კარლო კაჭარავაზე, ვერც ლურჯა ცხენებზე, ვერც იმერეთზე, რომელიც მთელი ბავშვობა ყველაზე ზომიერი მხარე მეგონა. ოღონდ არასდროს მიფიქრია, რას ვგულისხმობდი ზომიერებაში.

იმერეთში გარეგნულად არაფერი შეცვლილა. მხოლოდ მე შევიცვალე და არავინ იცის, უკეთესი ვარ თუ პირიქით და შემცირდა იქ ყოფნის დრო. იმდენად შემცირდა, რომ ბოლო წლებია, ერთ ღამეზე მეტი აღარ გავჩერებულვარ. ახლა ცოტა მეტი მომიწია.

ვუყურებდი ჩვენს ეზოს, ჩემი ბავშვობის სახლს ახალი, დაუმთავრებელი მიშენებებით, კიდევ იმ პატარა “კუხნას”, სადაც რამდენიმე თვე მე, მამაჩემი, დედა და ჩემი ძმა ვცხოვრობდით, სადაც წვიმა ჩამოდიოდა და მე ერთხელ კინაღამ ჩართულ დენის ფეჩს დავაჯექი.

ხეები ისევ ისე დგას, როგორც ადრე, ბეღელიც იქ არის, სასიმინდეებიც, უზარმაზარი რომ მეჩვენებოდა და ჩემი გაზრდის პროპორციულად ორივე დაპატარავდა. ეზოს ბალახი მოედო. ბიცოლაჩემი წუხდა, რომ სარეველა ბალახი ბილიკის გაყოლებაზე გამრავლდა და დაკრძალვაზე მოსული ხალხი ამას შეამჩნევდა. ხალხმა, ალბათ, ბევრი სხვაც შეამჩნია. ჩემთვის ეს სულერთი იყო, მე ყველას ზომიერი გულწრფელობით ვხვდებოდი, სიცხიან, გაოფლილ სახეებზე ვკოცნიდი, არ ვიმჩნევდი, როცა ვერ ვცნობდი. თითქოს არ ვუსმენდი, როცა მშობლებს მადარებდნენ. ყველასთან წყალი მიმქონდა. მერჩია ასე მევლო, რადგან არ შემეძლო იმ ოთახში ჯდომა, ბებიაჩემის გვერდით და იმ სევდიანი ტირილის მოსმენა, რაც უკვე მილიონჯერ მოგვისმენია. არ შემეძლო კედელზე დაკიდებული სურათის ყურება, იმ ოთახში დაგუბებული ჰაერის სუნთქვა და იმაზე ფიქრი, როცა ექიმებს უკითხავთ, როგორ ხარო და მას უთქვამს – უბედურადო.

არაფერს ვწერ ნათესავების ბავშვებზე, რომლებიც არასდროს ან დიდი ხანია, არ მენახა, არაფერს ვწერ მეზობლების ფუსფუსზე, დარბაზში მომუშავე ქალების ჩხუბზე და მთავარ მზარეულზე, რომელიც ქელეხებიდან ხორცს იპარავს.

ეს ყველას გამოგვიცდია, განსხვავებული გარემოთი თუ საერთო ნარატივით. შეგრძნება მაინც ერთია – ჩვენ სამყაროსთვის არაფრით განვსვხავდებით იმ ჭიანჭველებისგან, უმაწყალოდ რომ მიწაზე ვსრესთ. ჩვენც ასე ვისრისებით მილიონობით ვარსკვლავებსა და გალაქტიკებში, რომელიც არავინ იცის, მართლა არსებობს თუ ილუზიაა, როგორც ერთმა მითხრა და შევეკამათე, რადგან არანაირი სურვილი არ მაქვს, გამჭვირვალე ბურთულაში ვიჯდე, უცხო ქვეყნიდან ჩამოტანილი სუვენირივით და მიყურებდეს ვიღაც, ანჯღრევდეს ბურთულას და ჩვენს ცხოვრებას თავდაყირა აყენებდეს.

ამაზე უფრო ვრცლადაც დავწერ, რადგან მინდა, ძალიან მინდა, რადგან ფეხზე მკიდია ჩვენი რელიგიის სამოთხე და ჯოჯოხეთი, რადგან ვიცი, რომ სამყარო ასეთი მოსაწყენი არ შეიძლება იყოს, რომ მხოლოდ ეს არსებობდეს და მითუმეტესს ამ ფორმით.

ქიშო

6_2იცნობთ ქიშო გლუნჩაძეს? იცით, ვინ არის, რას საქმიანობდა, რას წერდა და მღეროდა? რა თქმა უნდა, კი.

რა თქმა უნდა, ბევრს გაუგია “ქიშო და ინტელიგენცია”. რა თქმა უნდა, დღეს ბევრს უყვარს “ჭეშმარიტება”. რა თქმა უნდა, დღეს მოდაშია ალტერნატიული როკი და ანდერგრაუნდი. ხოლო რაც მოდაშია, ის ანდერგრაუნდი აღარ არის. თუმცა ეს სხვა თემაა და ამაში სუბიექტური ვარ ისევე, როგორც ქიშოსა და მისი მუსიკის მიმართ.

მე ძალიან მიყვარს, როცა რაღაცას შემთხვევით, ჩემით, ყოველგვარი რეკომენდაციების გარეშე ვპოულობ. ვპოულობ და ნელ-ნელა ვიყვარებ. ასე მოხდა ქიშოს მუსიკის შემთხვევაში, – ძალიან ბანალურად, ფბ-ზე გაცნობილი მომავალი ცოლივით, “იუთუბზე” რაღაც სიმღერებს გადავყევი და დაიწყო სიმღერა ნახტომზე, სიყვარულის ნახტომზე, მიძღვნასა და ძალიან მაგარი გოგოების ბექზე (მიხვდით, არა? ვიცი). ეს ის პერიოდი იყო, როცა ავტორიტეტები ჯერ კიდევ დიდად მოქმედებდა ჩემზე, თანაც ძალიან მინდოდა, სნობიზმში არ გადავვარდნილიყავი და გამიხარდა, როცა ვიპოვე ძალიან კარგი მუსიკა, რაც არასადროს არცერთი “მაგარი ტიპისგან” არ გამეგო.

მას შემდეგ საუკუნებმა წალეკეს ირგვლივ ყოველივე და, თქვენ წარმოიდგინეთ, სვეტიცხოველი კი არა, “ქიშო და ინტელიგენცია” დარჩა, როგორც პაფსასთან მებრძოლი ანდერგრაუნდი. ასე იყო ჩემთვის და თქვენი არ ვიცი.

მერე ისიც გავიგე, როგორ წავიდა საქართველოდან, როგორ მიაფურთხა აქაურობას, როგორ გაემიჯნა ქართულ სივრცეს და არც გამკვირვებია. თუმცა ეს ძალიან დიდი იმედგაცრუება იყო. ვიცი, მისი წასვლით ბევრი დაგვაკლდა და იქნებ შენც დაგაკლდა ბევრი, ქიშო? გიფიქრია ამაზე ოდესმე? შენი ერთი სიმღერა მიყვარს “მოგცემ შანსს” ჰქვია. არ ვიცი, გახსოვს თუ არა. ძალიან მაგარი მუსიკაა, არაჩვეულებრივი ტექსტი და პათოსი აქვს და იქ ამბობ -” მე შენ ყოველთვის მოგცემ შანსს”, თუმცა შენ ჩვენთვის მეორე შანსი აღარ მოგიცია და დაგვიკიდე.

დასასრულს:

რამდენიმე დღის წინ გულმა არ მომითმინა და ხელახლა წავიკითხე სტატია ქიშოზე, ჩემი სამუშაო დროის ძალიან დიდი ნაწილი მოვიპარე და თავიდან მოვუსმინე მის სიმღერებს, მერე ძალიან მომინდა ფბ-ზე მომეძებნა. რა თქმა უნდა, ვერ ვიპოვე. ვიცოდი, რომ სახელი და გვარი არ ეწერებოდა, ისიც ვიცოდი, როგორ უნდა მომეძებნა და ვიპოვე კიდეც. ჰოდა, ის-ის იყო დავაპირე, წერილი მიმეწერა, რომ საღი აზრი დამიბრუნდა და უთქმელად დავემშვიდობე მის ერთ-ერთ ფოტოს, რომელიც ძალიან მაგონებდა ძია ბუკოვსკის.

 

ვაგონი 8756

ეს არის საშუალო კლასი, – მეტროს რომელიღაც ვაგონში შემთხვევითი ალბათობით ერთად შეყრილი.

ეს არის საშუალო კლასი, – გაოფლილი მკლავებით, ახალდაქორწინებული წყვილივით, ერმანეთზე მიკრული.

ეს არის საშუალო კლასი, – მშობლებზე გაბრაზებული შვილებით

და მთავრობებზე გაბრაზებული მშობლებით

და ახალგაზრდებზე გაბრაზებული მოხუცებით

და “მაი დეიზე” გაბრაზებული ახალგაზრდებით, რომელთა “მესენჯერ სთორის” არავინ ნახულობს.

ეს არის საშუალო კლასი, – “კოტონისა” და “ვაიკიკის” გაცრეცილი პარკებით ხელში.

ეს არის საშუალო კლასი, – დეზერტირების ბაზარში ნაყიდი ბოსტნეულის პარკებით ხელში.

ეს არის საშუალო კლასი, რომელიც აბიჯებს ჩემს საშუალო კლასის მაღაზიაში ნაყიდ საშუალო ხარისხის ფეხსაცმელს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის დაუბანელი სხეულიდან გამოყოფილი სუნი გუდავს ჩემს საშუალო კლასის ფილტვებს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის უსიცოცხლო სახეები სპობს ჩემს საშუალო კლასის ოპტიმიზმს.

ეს არის საშუალო კლასი, რომლის აქა-იქ დაჭერილი დიალოგები წიწკნის ჩემს საშუალო კლასის ნერვებს.

ეს არის საშუალო კლასის სტუდენობა, რომელიც იცინის მაღალ ხმაზე.

ეს არის საშუალო კლასის ჰიფსტერობა, რომელიც “თესლობს” რაღაცაზე.

ეს არია საშუალო კლასის ინტელიგენცია, რომელიც არ თესლობს, არ იცინის და, საერთოდაც, არ ჩანს, რადგან ინტელიგენციას არ უნდა ამ სიცხეში გასაშუალოკლასება, როგორც რევოლუციას – გატელევიზორება.

ათწუთიანი

ავტოსადგომზე ბევრი ჯართია

ოფისებში – ბევრი სევდა

სახლებში უფრო მეტი პრობლემაა, ვიდრე ოფისებში და არანაკლები ჯართი, ვიდრე ავტოსადგომზე

სისხლში ბევრი მოლეკულაა, უფრო მეტი, ვიდრე პრობლემა სახლში და არანაკლები, ვიდრე ვიტამინები ორგანიზმში.

ჩემს ორგანიზმში ვიტამინები თითქმის არ არის

ჩემი მეზობლის ორგანიზმში უფრო მეტი ვიტამინია, ვიდრე ჩემსაში. თვითონ მითხრა.

დედა ამბობს, რომ უნდა გავსუქდე, მე ვპასუხობ, რომ აჯაფსანდალით არავინ სუქდება.

ბიჭი, რომელიც მიყვარს, მეუბნება რომ ბევრს ვეწევი, მე ვპასუხობ, რომ მამა უფრო მეტს ეწევა.

კაცს, რომელსაც კალათით გასაყიდად ჩურჩხელები დააქვს, დაძარღვული ხელები აქვს

კაცი, რომელსაც დაძარღვული ხელები აქვს, თავისი ცოლის მომზადებულ ჩურჩხელებს ყიდის…

წერეთლიდან მეტრო გოცირიძემდე გრძელი ხიდი გადის.

მეტრო გოცირიძეს შესასვლელში ყოველდღე ერთი და იგივე ფისო ზის.

მეტრო გოცირიძის პოლიციელი ვესტერნების შერიფს ჰგავს.

გოგოს, რომელსაც დღეს დაბადების დღე ჰქონდა, ღმერთის წამს.

მე ვფიქრობ, რწმენა უფრო სუსტია, ვიდრე რწმენის სურვილი და უფრო უსარგებლო, ვიდრე კასინის მისია სატურნზე.

კასინი 2017 წლის 15 სექტემბერს თვითმკვლელობის აქტს ჩაიდენს, ის სატურნის რგოლებში ჩაყვინთავს და აღარასდროს დაბრუნდება.

ჩაყვინთვა ბევრად რთულია, ვიდრე ჩასუნთქვა და თითქმის ისეთივე აუცილებელი, როგორც დაბრუნება.

ჩემი მეგობრის მამა სახლში აღარ დაბრუნდება.

ჩემი მეგობრის დედაც აღარ დაბრუნდება სახლში.

მე თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, რადგან დედაჩემი და მამაჩემი სახლში მელოდებიან.

შიში უფრო მტკივნეულია, ვიდრე სიყვარულში იმედგაცრუება, მაგრამ უფო მსუბუქი, ვიდრე საყვარელ ადამიანთან სამუდამო განშორება.

მე დანამდვილებით არაფერი ვიცი.

შიშები და წარმოდგენები N=1

7b470ec264314ddf470b71a1531d0ea4დღეს თუ დრო მომრჩება, ახალ პოსტს დავწერ. პოსტი არ იქნება სამსახურზე, არც ოჯახის წევრებზე, არც შეყვარებულებზე, არც მეგობრებზე, არც მოხუც პატრიარქზე, არც მიწისქვეშა გადასასვლელებთან ჩამომსხდარ მათხოვრებზე და მითუმეტეს, არც გუგული მაღრაძეზე. პოსტი იქნება შიშებსა და წარმოდგენებზე.

აი, მაგალითად, როცა გვიან ღამით ქალაქის ცენტრიდან გარეუბნისკენ მივემართება, ვუყურებ ჩაბნელებულ, ჯერ აუშენებელ კორპუსებს, ან მიტოვებულ ქარხნებს ქსნისა და ფეიქრების ქუჩებზე და თავს ამ შენობებში წარმოვიდგენ. იქ ყველგან ბნელა. მე მეშინია, მაგრამ თან რაღაც უცნაური სიამოვნება ახლავს ამ წარმოდეგნას. მე მომწონს, როცა წარმოდგენილი შიშისგან ვიტანჯები.

ტაქსიდან გადმოვდივარ და პირდაპირ ამ შენობებისკენ მივდივარ. ნახევრადჩამომომძვრალ ჭიშკარს ვაღებ. ის ჭრიჭინებს, როგორც საშინელებათა ფილმებში. მე ეზოში ვდგავარ, ქარია და ყურებში უცნაურად მიწუის, უფრო სწორად, მე მეჩვენება, რომ უცნაურად წუის, სინამდვილეში ძალიან ჩვეულებრივი ქარული ხმა აქვს. ეზო გადავჭერი და ნახევრადდანგრეული ქარხნისკენ ვაგრძელებ გზას. სახელურს დაბლა ვწევ და მთავარი შესასვლელიდან შევდივარ. უკვე შენობაში ვარ. მაგრად ბნელა. შენობის ჭერი ძალიან მაღალია და სივრცე – იმაზე დიდი, ვიდრე ჩემი სკოლის ფისკულტურის დარბაზში. მე ჩუმად ვარ, არადა, ძალიან მინდა ხმამაღლა ვიმღერო: იუ, ქილინგ მი ეგეეენ და ჩემი ხმის ექოთი დავტკბე. მაგრამ ჩუმად ვარ. პირდაპირ შენობის შუაგულისკენ მივდივარ. ირგვლივ მხოლოდ ჩემი ნაბიჯების ხმა ისმის. უკან არ ვიხედები, არადა, სიგიჟემდე მინდა მოხედვა და იმის გაგება, რამხელა დანა აქვს იმ კაცს, უკან რომ მომყვება. მაინც არ ვიხედები. მეჩვენება, რომ შიშველ მხრებზე რაღაც მეხება, მაინც არ ვიხედები, თითქმის დარბაზის ცენტრში ვდგავარ, მაინც არ ვიხედები. ვჩერდები. არ მინდა სიმშვიდე დავკარგო და მდგომარეობიდა გამოვიდე. ვიცი, რომ მოვბრუნდე, დასამშვიდებლად ერთი მოტრიალება არ მეყოფა და ყველა მხარეს დავიწყებ ყურებას, ყველა კუთხეში, ამიტომ ნაბიჯს წინ ვდგამ და უკანა გასასვლელისკენ მივდივარ, კარი იქაც ღია მხვდება. ეზოში ძაღლის ყეფა მესმის. შენობას წრეს ვუვლი და ჭიშკრისკენ მივდივარ, ძაღლის ხმა ახლოვდება, მის პარალელურად ახლოსაა ქუჩის ხმაც. უკვე ტრასაზე ვარ. შიშიდან გამოვძვერი. მომწონს მანქანების ხმაური, მათი ბღუილი და ასფალტის მტვრის სუნი. მე ტაქსის ვაჩერებ და გზას ვაგრძელებ. დღეისთვის კმარა. წარმოსახვითი შიშიდან პირდაპირ სახლში ვბრუნდები.

მე მთელი ვარ და არსად არცერთი ნაკაწრი არ მაქვს.

ბაბუას

ბაბუას ხვალ დაბადების დღე აქვს. 80 წლის ხდება. ბაბუა ჭიათურაში ცხოვრობს. დარეკვას აზრი არ აქვს, მაინც ვერაფერს გაიგებს.

ბოდიში, ლია, მე “პაპაჩემი” არ მძულს. თუმცა არც განსაკუთრებულად ახლო ბაბუა და შვილიშვილი ვყოფილვართ. ერთხელ, გაბრაზებულზე კარებიც კი შემომიმტვრია და მე ფანჯრიდან გადავხტი. დიდი არაფერი, ფანჯრიდან ისედაც ხშირად ვხტებოდი, დაბალზე იყო და იმიტო.

ბაბუას არასდროს წაუკითხავს ჩემთვის ზღაპრები, არც ის მახსოვს, ოდესმე რამე ეჩუქებინოს, ხშირად ჯაჯღანებდა კიდეც და დალევაც უყვარდა. დალევა ახლაც უყვარს. ჭიქის ბოლომდე გამოცლის მანია აქვს (თუმცა ღვინოს და წვენს უკვე ვეღარ არჩევს ერთმანეთისგან). როგორც დედა ამბობს, ზუსტად ამიტომ გახდა ცუდად ბოლო წლებში.

დალევა მეც მიყვარს. თუმცა ბაბუასთან ერთად არასდროს დამილევია. ბაბუა კი გზაში ვინმე გზააბნეულს გამოიჭერდა, ბებიას გამომცხვარი ხაჭაპურებით გამოტენიდა და ათრობდა და ათრობდა და ათრობდა. მერე ეს კაცი ჩუმად იპარებოდა და ბაბუა საშველად ბებოს იხმობდა: არიქა, ნაზიკო, მიშველე, გარბის ეს კაციო.

დიახ, კაცები გარბოდნენ. მერე ბაბუას წყალი მოჰქონდა მეზობლის ჭებიდან, რადგან ჩვენი ეზო მაღაროსგან ნიადაგგამოცლილია და მე ამ წყლებით ჩუმად ვწუწაობდი.

ბაბუას მორიგეობაში წასვლა უყვარდა. მე არ მიყვარდა, როცა ბაბუასთან საჭმელს მატანდნენ, მაგრამ მიყვარდა, როცა უკვე ბეგიაურზე ასული მწვანე ბალახზე ვნებივრობდი და ბაბუასთან გატანებული პურით და ყველით ვილუკმებოდი.

ბაბუას ზეგ ჰქონია დაბადების დღე, შემეშალა. 80 წლის კი ნამდილად ხდება და ნამდვილად ჭიათურაში ცხოვრობს და ნამდვილად ვერაფერს გაიგებს, რომ დავურეკო და მივულოცო.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია

(უკანასკნელი ორი თვის მიმოხილვა)

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

სახლში შიგადაშიგ ათევდა ღამეს

იშრობდა თმას და ცდილობდა ოჯახს დახმარებოდა –

შეძლებისდაგვარად გაერეცხა ჭურჭელი და კომუნალურების ერთი ფრთა მაინც გაენულებინა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დადიოდა მეტროთი, ეფერებოდა ქუჩის კატებს

და ძულდა შუა ხნის კაცების მზერა თავის დაკლეტკილ ნეილონის წინდებზე…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

ეზიზღებოდა საკუთარი სამსახური,

რადგან სამსახური იყო ყოველთვის მყარი და ალაგ-ალაგ წვეტიანი ადგილებით, რომელიც ესობოდა ფეხებში მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

და 600 ლარი იყო ვერდასათმობი 600 ლარი, რადგან ის უდრიდა რამდენიმე ჭიქა ღვინოს, ახალ, ფერად კაბასა და ცოტაოდენ დახმარებას ოჯახისათვის (როგორც ზემოთ აღვნიშნე)

სანაცვლოდ კი 600 ლარი, ეს სატანური ციფრი, ართმევდა მას მუქთახორობის პერსპექტივას, 

რაც, თავის მხრივ, გულისხმობდა, ბალიშზე შემოწყობილი ფეხებით, რომელიმე შავ-თეთრი ფილმით ტკბობას ან თაროზე შემოწყობილი წიგნებისთვის “მტვრის გადაწმენდას” ან სხვა საკრარულ რიტუალებს..

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გაუნათლებელი უფროსები ჰყავდა,

თუმცა განათლება დიდი აბსტრაქტული გაიძვერა გახლდათ და მაინცდამაინც არც თანშრომლებში ამჟღავნებდა თავს, შესაბამისად – არც მასში, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, უყვარდა ლიტ. ფესტივალები

თავისი ძვლებამდე გამხდარი თუ მსუქანი პოეტებით

და მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, გულს უჩუყებდა იმ პოეტების საღამოები, ვისაც ცოტა მსმენელი ჰყავდა და სიხალვათის გადასაფარად, გულმოდგინედ უკრავდა ტაშს.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, რომ პოეზია ტაშის დაკვრით არ განისაზღვრებოდა (თუმცა ზოგჯერ ტაში მართლა აჭმევდა პურს)

და არც ასაკი იყო სიბრალულის პროპორციული, მაგრამ რადგან მამა ნელ-ნელა ასაკში შედიოდა, მოხუცი ადამიანების მიმართ სიბრალული ეპარებოდა…

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია,

დაიდიოდა აქციაზე და აქცია იყო იმაზე მცირერიცხოვანი, ვიდრე ზვიადის დროს

და იმაზე რაციონალური ვიდრე ზვიადის დროს.

ხოლო მას, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, არ უყვარდა რეპი, მაგრამ უყვარდა, როცა იქ იდგა, სადაც საჭირო იყო, ამიტომ იდგა.

ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა რომ, მესამე პირში საუბარი ყოველთვის აადვილებდა სათქმელს, ამიტომ ხლართავდა პირის ნიშნებს, ქვემდებარეებსა და შემასმენელს და უფრო მეტად ტანჯავდა მკითხველს,

რადგან მან, ვისაც დიდი ხანია, არაფერი დაუწერია, იცოდა, ისეთ ქცეყანაში ცხოვრობდა, სადაც ტანჯვა ეროვნული ჰობი გახლდათ

და ისიც, თინეიჯერივით ტრენდებს აყოლილი, საყოველთაო ტანჯვის ფერხულში ებმებოდა.

დასასრული.